“ അമ്മയെവിടെ ?” വിളി കേൾക്കുമോ എന്റെ കണ്ണുനീർത്തേങ്ങൽ ചിണുങ്ങൽ ശ്രവിച്ചുവോ ? ‘ അമ്മേടെ മുത്തിന് കൊണ്ടെത്തരാൻ ’ 'മാന -

❝കോട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ കയ്യിട്ട് സിഗാർ ലൈറ്റർ എടുത്ത് ഒരു ഹാഫ് എ കൊറോണ ചുരുട്ടിന് തീകൊളുത്തി." ഈ ഒരു വാക്യം വായിച്ചാലുടൻ മലയാളത്തിലെ മുഖ്യധാരാ

മാതംഗലീല എന്ന പേര് തന്നെ ആനപ്രേമിയായ എനിക്ക് വല്ലാതെ അങ്ങ് ബോധിച്ചു പോയി. അതുകൊണ്ട് ബുക്ക് പ്രീ ബുക്കിംഗ് ചെയ്തു വാങ്ങി.

കിട്ടി നിയെടുത്ത ഫോട്ടോയിൽ എന്നേം കിട്ടി വാഴത്തോപ്പിൽ വളമിടുന്നവർക്കിടയിൽ നഗരത്തിലൂടെ പോയ സമരക്കാർക്കിടയിൽ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിലെ രക്ഷാപ്രവർത്തകർക്കിടയിൽ

" അച്ഛാ, ഇത് അനസൂയയാണ് " ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവൾ കൂട്ടി ചേർത്തു, " നവനീത് സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള " പേര് കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ മുരളികൃഷ്ണന് വ്യക്തമായിരുന്നു, ഫോണിലെ ശബ്ദത്തിൻ്റെ ഉടമയാരെന്ന്. മനപ്പൂർവ്വം മൗനം പാലിച്ചതാണ്? അതോ പെട്ടെന്ന് എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണമെന്ന് അറിയാതെ പോയതോ?

പ്രാകൃതമായ പകലിന്റെ ഒടുക്കത്തിൽ, നീ സ്വയം, നിന്റെ വിധി എഴുതി. കത്തുന്ന കനലിന്നു കരി എഴുതി. മൃത്യു സ്വയമേറ്റുവാങ്ങി ഗർത്തം തേടി. ആഴിയുടെ അഗാധതയിൽ തെറിച്ചുവീണ, നിന്റെ വർണ്ണങ്ങൾ ഇരുളിൽ മുങ്ങി താണു. എരിഞ്ഞു,ശൂന്യമായ ജീവന്റെ അസ്തമയം.

എന്നെ കുരിശിൽ തറക്കാനുള്ള നിന്റെ ആവേശത്തിന് പൂർണ്ണസമ്മതം മുള്ളുകൾ കൊണ്ട് തന്നെ നീ മെനഞ്ഞോളൂ എനിക്കായി ഒരു കിരീടം. ഓരോ ദിവസവും മറ്റൊരു ദിവസത്തിന്റെ ഫോട്ടൊ കോപ്പി

സാഹചര്യസമ്മർദങ്ങളാൽ സ്വയമറിയാതെയുയരുന്ന പൗരുഷതുടിപ്പുകളിൽ സങ്കോചപ്പെടാത്ത ഏതൊരാണാണുള്ളത് ! ഏറെ നേരമായി ബഷീറും ജോസൂട്ടിയും  സ്വന്തമായ വിചാരലോകങ്ങളിൽ വികാരാധീനരായി മൗനത്തിലാണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ ആലോചനകൾക്കിടയിലേക്ക്  തലയിലൊരു  കുട്ട റബ്ബർപോളയും മറുകയ്യിൽ ഒരു മൂട് കൊള്ളിയുമായി  ലിസി വീണ്ടും കയറിവന്നു.  കിഴങ്ങ് താഴെയിട്ട് റബ്ബർപോള മുറ്റത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞശേഷം ലിസി പോള ഒരു വടിയെടുത്ത് തോണ്ടി പരത്തിയിട്ടു.  പിന്നെ കൊള്ളിത്തണ്ടിൽ പിടിച്ച് പൊക്കി അതിനെ ഒന്നാകമാനം വീക്ഷിച്ചു. തണ്ടിന് കനം കുറവാണെങ്കിലും  കടയ്ക്കൽ ആവശ്യത്തിന് കിഴങ്ങുണ്ടായിരുന്നു. പല കിഴങ്ങും പകുതിയിലും മുക്കാലിലും ഒടിഞ്ഞു പോയിരുന്നതിനാൽ കിഴങ്ങിൻ്റെ അകവെൺമ  പുറത്തു കാണാമായിരുന്നു.

നോവൽ വായിച്ചു വായിച്ച് ഒടുവിൽ അതിൻ്റെ കാലദേശങ്ങളിൽ നമ്മളും പെട്ടു പോവുന്ന ഒരനുഭവം ഉണ്ടാകാറുണ്ട് . കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം അങ്ങനെയൊന്ന് സംഭവിച്ചു

പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പിറവിയിൽ എഴുതാനുള്ള വെളുത്ത ചോക്ക് മലയും, കറുത്ത പാറ പോലെയുള്ള

രാത്രിയുടെ നെഞ്ചിൽ നിശ്ശബ്ദത ഒരു വാതിലായി തുറന്നപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടത്. മുഖമില്ലാത്ത ചില പരിചയങ്ങൾ. അവർ വന്നത് കാറ്റിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അല്ല അല്ലെങ്കിൽ മിന്നലിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ അല്ല നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുതരം ഓർമ്മയില്ലാത്ത ഓർമ്മയായി.

മൈലാഞ്ചി മണമുള്ള മൊഞ്ചത്തി പെണ്ണേ മറക്കുട ചൂടിയ മണവാട്ടി പെണ്ണേ മൈലാഞ്ചി കൈകൾ കൊണ്ട് മുഖം മറച്ചു നീ എൻ മണിയറ പടിവാതിൽ ചാരിടുമ്പോൾ കാർമുകിൽ കാട്ടിലെ പൊൻ ചിരാതം പോൽ നീ നീല നിലാവിൽ കുളിച്ചു നിന്നു

ഞാനെങ്ങനെയാണ് കൊല്ലപ്പെട്ടതെന്ന് കത്തിയോടും കഠാരയോടും ചോദിക്കരത്. അതെന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളോട് ചോദിക്കണം. രണ്ട്

നിങ്ങള്‍ക്കൊരു കയ്യൊപ്പ് വേണമായിരുന്നു, രേഖകളില്‍ പടര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന ജീവന്റെ ഒരടയാളം. ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു,

ഒരു മഹാ യുദ്ധത്തി ലീടനെഞ്ചു പിടയുമീ ഗതി കെട്ട മണ്ണിന്റെ കാലം ! മനുഷ്യന്റെ യാഭിലാഷ നിനവുകൾ തകരുന്ന - തറിയാത്ത പകയുടെ കാലം !

ഉത്സവത്തിന്‍റെ അലയടികള്‍ എങ്ങും ഇരമ്പിയാര്‍ത്തു. അമ്പലപ്പരിസരം ശബ്ദമുഖരിതമായി. വച്ചുവാണിഭക്കാര്‍ ഓരോരുത്തരായി അവിടേയ്ക്കു പൊഴിഞ്ഞു വരാന്‍ തുടങ്ങി. അവര്‍ക്ക് നാട്ടാനുള്ള മുളംതൂണുകളും വിപണനവസ്തുക്കള്‍ നിരത്താനുള്ള പലകകളും പടുതായും മറ്റനുബന്ധസാമഗ്രികളും നിരന്നു കഴിഞ്ഞു. വലിയ കോളാമ്പികളാണ്, കരക്കാര്‍ക്കു മുഴുവന്‍ പാട്ട് കേള്‍ക്കത്തക്കവിധം മരത്തിന്‍റെ കൊമ്പിലും തൂണുകള്‍ കുഴിച്ചിട്ട് അതിന്‍റെ മണ്ടയ്ക്കുമെല്ലാം കെട്ടിവച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിലൊന്ന് അമ്പലത്തിനു പിറകിലേക്ക് കോളനിക്കാര്‍ക്ക് നന്നായി കേള്‍ക്കാന്‍ പാകത്തില്‍

ശ്രീമതി ജെയിൻ ജോസഫ് എഴുതി കഴിഞ്ഞ ഡിസബർ ലക്കം ഭാഷാപോഷിണിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച "എംപ്റ്റി നെസ്റ്റ് "എന്ന ചെറുകഥ വായിച്ചപ്പോൾ അനുഭവപ്പെട്ട വിങ്ങൽ ഇപ്പോഴും ഉള്ളിലുണ്ട്. ഈ അടുത്ത കാലത്ത് വായിച്ചിട്ടുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവുംഹൃദയസ്പർശിയായൊരു കഥയാണിതെന്ന് നിസ്സംശയം പറയാൻ കാരണങ്ങൾ ഏറെയാണ്. "അകൽച്ചയില്ലാത്തൊരു അടുപ്പമില്ലായ്മ" ഈ ഒരൊറ്റ വിശേഷണത്തിൽ തന്നെയുണ്ട് കഥയുടെ മുഴുവൻ കാതലും! ഈ കഥയിലെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രമായ ദീപയെന്ന അമേരിക്കൻ മലയാളിവീട്ടമ്മയുടെ ജീവിതം മനോഹരമായ കൈയൊതുക്കത്തോടെ വരച്ചുകാട്ടുമ്പോൾ അത് എന്നിൽ നിന്നും ഒട്ടും ദൂരത്തല്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു

"വല്യേച്ചിക്ക് പിന്നേം ഗർബം ആണോന്നു ആ കമലേച്ചി എന്നോട് ചോദിച്ചു.. ഇത് ഗർബം ആണോ?" സ്കൂളിൽ പോയി വന്ന അനുജത്തി അല്പം വീർത്തു നിൽക്കുന്ന എന്റെ വയറിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി സൂക്ഷിച്ച്നോക്കി ചോദിച്ചു. "എന്നിട്ട് നീ എന്താ പറഞ്ഞെ?" "അത് പെറ്റു കിടന്നപ്പോ ഉള്ള നാര ങ്ങാവെള്ളം മുഴുവൻ കുടിച്ചിട്ടാണ് എന്നാ ഞാൻ പറഞ്ഞെ." നാരങ്ങാ മിഠായി കടിച്ചു പൊട്ടിച്ച് കുണുങ്ങിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് വലിയ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് കൂടി

ഡാലസിലെ ആ വൈകുന്നേരം അസാധാരണമായിരുന്നു. മഞ്ഞ് നിശ്ശബ്ദമായി വീഴുകയായിരുന്നു—ആകാശത്തിൽ നിന്ന് പതിക്കുന്ന ഓരോ തുള്ളിയും ഭൂമിയെ സ്പർശിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ലോകത്തെ മുഴുവൻ ഒരു നിശ്ശബ്ദതയിലേക്കു നയിക്കുന്നതുപോലെ. ഓഫീസ് മുറിയിലെ ജനാലക്കൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ, ആ വെളുത്ത ശൂന്യതയിൽ രവിക്ക് സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ ഒരു പ്രതിബിംബം കാണാനായി—സുന്ദരമായെങ്കിലും, എവിടെയോ ഒറ്റപ്പെട്ടത്.

സാറാക്കുട്ടിയും കുട്ടികളും ഉറക്കെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പടിക്കെട്ടുകൾ കയറിപ്പോകുന്നത് അച്ചൻ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു. 'അമ്മാമ്മയ്ക്കു കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി നല്ല ഇണക്കമാണല്ലോ ...' അച്ചൻ പറഞ്ഞു.

മകനേ, നിനക്കുവേണ്ടി,

ജോസൂട്ടി മുഴുവനായും വെളുത്ത തൻ്റെ തലമുടിയിലുഴിഞ്ഞുകൊണ്ട് പ്ലാസ്റ്ററിട്ട വലതുകാൽ മറ്റൊരു സ്‌റ്റൂളിട്ട് അതിലേക്ക് കയറ്റി വച്ച് ചാരുകസേരയിൽ ചാരിക്കിടന്നു. 

"എനിക്ക് ഒരു ഫോട്ടോ തരുമോ? അമ്മയെ കാണിക്കാനാ "  വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ്  എറണാകുളം മഹാരാജാസ് കോളേജിൽ B.A  മലയാളം ക്ലാസ്സിൽ വെച്ചുണ്ടായ

വെട്ടിക്കോട്ടെ മണ്ണിൽ ഇന്ന് പാമ്പ് മാത്രം അല്ല ഇളകുന്നത്, ഭൂമിയും വേരുകളും മറവിയും.

ആത്മകഥകൾ എന്നോ അനുഭവക്കുറിപ്പുകൾ എന്നോ ഒക്കെ വിളിക്കാവുന്ന കൃതികൾ മലയാളത്തിലും മറ്റ് ഭാഷാസാഹിത്യങ്ങളിലും ധാരാളമായി പുറത്തിറങ്ങുന്നുണ്ട്. അവകളിൽ മിക്കതും ഒരാളുടെ ബയോഡാറ്റയുടെ ഒരുനിലവാരത്തിലോ ചിലപ്പോൾ അൽപ്പം കൂടി ഉയർന്ന് അയാളുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളുടെ ഒരു പ്രഖ്യാപനം എന്ന നിലയിലോ ജനഹൃദയങ്ങളിൽ സ്ഥാനം നേടുന്നുമുണ്ട്. സമകാലീന ജീവിത പരിസരങ്ങളുടെ നേർചിത്രം എന്നനിലയിലുള്ള ഒരാളുടെ അനുഭവങ്ങൾ സമകാലികരായ മറ്റുള്ളവരുടെയും അനുഭവങ്ങളുടെ സമാന ചിത്രങ്ങൾതന്നെയാണ് പങ്കു വയ്ക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതിനാൽ ഈ ശാഖയിലുള്ള രചനകൾ വ്യാപകമായിസ്വീകരിക്കപ്പെടുകയും വായിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.

കേരളത്തിനും മലയാള ഭാഷയ്ക്കും ഏറ്റവും മൂല്യവത്തായ സംഭാവനകൾ നൽകിയ ജർമൻ ഭാഷാ പണ്ഡിതനായിരുന്നുവല്ലോ റെവ്. ഡോ. ഹെർമൻ ഗുണ്ടർട്ട്: മതപ്രചരണത്തിനായി ഇവിടെ വന്ന് ഭാഷ

മുന്‍പൊക്കെ ഈ കുശവന്‍‌കുന്നില്‍ എന്ത് ആരവങ്ങളും ആള്‍ക്കൂട്ടവുമായിരുന്നെന്നോ? അന്നിവിടെ എന്നും ഉത്സവം പോലെയായിരുന്നു, അല്ല സമ്പന്നതയുടെ ഉത്സവം തന്നെയായിരുന്നു. ഇന്ന് അതെല്ലാം ഓര്‍മ്മകളില്‍ പൊടിപിടിച്ചു കിടക്കുന്നു. ആ നല്ലകാലത്ത് ഇവിടെ ഒത്തിരി കുടുംബങ്ങള്‍ കുലത്തൊഴില്‍ ചെയ്യുകയും നന്നായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്‌തിരുന്നു. ഇന്ന് ഞാനൊഴികെ മറ്റെല്ലാവരും ഇവിടെ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. ആളുകള്‍ കൂടുന്നയിടങ്ങള്‍ എവിടെയാണെന്ന് അന്വേഷിച്ചറിഞ്ഞ് എത്തുന്നവരെല്ലാം അന്നിവിടെയും വന്നിരുന്നു. പീപ്പിയും കളിത്തോക്കും ബലൂണും മ

വളവു തിരിയുന്നിടത്ത് കുറച്ച് കനത്തിൽ ചരിച്ച് കോൺക്രീറ്റിടാൻപറയണം.അല്ലെങ്കിൽമഴവെള്ളം ഒലിച്ചിറങ്ങി അവിടം പെട്ടെന്ന് കുഴിയാകും " പി.ഡബ്ല്യു.ഡി യിൽ നിന്നും വിരമിച്ച് നാട്ടുകാരുടെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളിലും തലയിട്ട് നടക്കുന്ന  'കീരി  എന്ന് വിളിപ്പേരുള്ള ശ്രീകുമാരൻ നായർ തൻ്റെ പരിചയസമ്പത്തിൻ്റെ പൊതിക്കെട്ട് അഴിച്ച് ശബ്ദസന്ദേശങ്ങളായി പതുക്കെ വിളമ്പുവാൻ തുടങ്ങി.

കാറ്റ് കൊളളുന്നേരം കാറ്റിനോടൊപ്പം കാറ്റായി ചീറിയടിച്ചു. മഴ കൊളളുന്നേരം മഴയോടൊപ്പം മഴയായി പെയ്തിറങ്ങി.

കേരളത്തിൽ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ട രണ്ടു പകർപ്പവകാശ വ്യവാഹരങ്ങൾ ഇവയാണ്:

ഇടം വലം കാഴ്ചകൾ കവടി നിരത്തി ഒരു കൈ നോട്ടക്കാരനേയേ ജോതിഷിയേയോ മന്ത്രവാദിയേയോ

ദബ എപ്പോഴും അറബി പുസ്തകങ്ങൾ ആയിരുന്നു വായിച്ചിരുന്നത്. ഖുർആൻ, ഹദീസുകൾ, മുഹിയുദീൻ മൗലീദ്, ബദർ പാട്ടുകൾ അങ്ങനെ പലതരം അറബി

എല്ലാ വർഷവും ഏപ്രിൽ 23-നാണ് ലോക പുസ്തക ദിനം (World Book and Copyright Day) ആചരിക്കുന്നത്. വായനയുടെ പ്രാധാന്യം സമൂഹത്തിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനും പുസ്തകങ്ങളോടുള്ള സ്‌നേഹം വളർത്താനും യുനെസ്കോ (UNESCO) ആരംഭിച്ച ഒരു പ്രധാന ദിനമാണ് ഇത്. അറിവിന്റെ പ്രധാന ഉറവിടങ്ങളായ പുസ്തകങ്ങളെ ആദരിക്കുകയും എഴുത്തുകാരുടെ സംഭാവനകളെ അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഈ ദിനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.

വെയിലിൽ പുണർന്നാൽ എരിഞ്ഞു പോകില്ലേ എന്നും മഴയിൽ  മുകർന്നാൽ അലിഞ്ഞു പോകില്ലേ

ബഷീർ ഒറുക്കുഴിയിലേക്ക് ചാഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന വയസ്സൻ  നാട്ടുമാവിൻ്റെ വെള്ളത്തിലേക്ക് വളഞ്ഞുവളർന്ന തടിച്ചതും മെലിഞ്ഞതുമായ ഞരമ്പുകളിലേക്ക് നോക്കി മറുകരയിലിരുന്നു.  പണ്ട്  ആ വേരുകൾക്ക് ചുറ്റും മണ്ണുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം.  പ്രകൃതിയുടെയോ മനുഷ്യരുടേയോ ഇടപെടൽ മൂലം മണ്ണിടിഞ്ഞ് വീണ് ഒരു ഭാഗത്തെ വേരുകൾ ആലംബഹീനരായപ്പോൾ ഒറുക്കുഴിയിലേക്ക് തൻ്റെ മുഴുവൻ നിഴലും വീഴത്തക്കവിധം ചാഞ്ഞെങ്കിലും മാവ് പൂർണ്ണമായും

അമാവാസി രാവിന്റെ കറുപ്പിൽ ആ പഴയ ഖബർസ്ഥാൻ ഒരു വന്യമൃഗത്തെപ്പോലെ പതുങ്ങിക്കിടന്നു. കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന ആൽമരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിൽ ഒരു മൂർച്ചയേറിയ സംഗീതം പോലെ അന്തരീക്ഷത്തെ മുറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ദൂരെ എവിടെയോ ഒരു കുറുക്കന്റെ ഓരിയിടൽ കേൾക്കാം; അത് മരണത്തിന്റെ മണം പിടിച്ചു വരുന്ന ഏതോ ആത്മാവിന്റെ വിലാപം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. നിഗൂഢമായ ആ ഇടവഴികളിൽ മണ്ണും മഞ്ഞും കൂടിച്ചേർന്ന് ഒരു പ്രേതച്ഛായ പടർത്തിയിരുന്നു. മീസാൻ കല്ലുകൾക്ക് മുകളിൽ പടർന്നു പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന കാട്ടുചെടികൾ ഇരുട്ടിൽ അദൃശ്യമായ കൈകൾ നീട്ടി ആരെയോ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ...

ഒരു മുൻ ചിന്തയി ലോരോ നിമിഷവു - മോടി യകന്നു മരിക്കുമ്പോൾ മാനവ ജീവിത ഘടികാരത്തിൻ മായാ സാധക പരിണാമം ! നിനക്ക് നീയായ്‌ തീരാൻ വേണ്ടിയോ

വാതിൽ തുറന്നതു സുഭദ്ര ആയിരുന്നു. അച്ചനെയും സാറാക്കുട്ടിയേയും സ്വീകരണ മുറിയിലേക്ക് ആനയിച്ചതും അവൾ തന്നെ ആയിരുന്നു. അച്ചനെ അവിടെ ഇരുത്തിയിട്ടു സാറാക്കുട്ടി അകത്തേക്ക് നടന്നു. രാജീവൻ ആരോടോ കയർത്തു സംസാരിക്കുന്നതു അവർക്കു കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവർ ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു. 'ഇപ്പോഴാണോ ഇത് പറയുന്നത്? നീ എന്തുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഫോൺ ചെയ്തില്ല?' രാജീവൻറെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഉയർന്നിരുന്നു. 'പോലീസിൽ അറിയിച്ചേ പറ്റൂ...' 'വേണ്ടാ. എനിക്ക് പേടിയാ രാജീവാ.' വനജയുടെ ശബ്ദം ദീനമായിരുന്നു. സ്റ്റെയർകേസിൻറെ ചുവട്ടിൽ സാറാക്കുട്ടി അന്ധാളിച്ചു നിന്നുപോയി

അവളിങ്ങനെയൊന്നുമായിരുന്നില്ല ഒരു പൊട്ടിപ്പെണ്ണ്.. വാ തോരാതെ കിലുങ്ങിപ്പൊഴിയുന്ന മഞ്ചാടിക്കുടം... പറഞ്ഞു പറ്റിക്കുമ്പോ പിച്ചിനീറ്റിയിരുന്ന, മിണ്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ പാട്ട്പാടുന്ന, നടത്തത്താലേ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന അരപ്പാവാടക്കാരി..

ഐറിഷ് എഴുത്തുകാരനായ ബ്രാം സ്റ്റോക്കർ 1897-ൽ എഴുതിയ 'ഭീകര' നോവലാണ് 'ഡ്രാക്കുള'.