ഉദയസൂര്യന്റെ ചൂട് ജാലകവാതിൽക്കൽ വന്നു മന്ദസ്മിതം തൂകി നിൽക്കുമ്പോൾ ഒന്ന് കൂടി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു ഒരഞ്ചു മിനിറ്റു കൂടി ഉറങ്ങുക അവൾക്ക് പതിവാണ്.. അങ്ങനെ ഉറങ്ങുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു സുഖം ഉണ്ടല്ലോ അത് എത്ര പറഞ്ഞാലും കൃത്യനിഷ്ടയുള്ളവർക്കു പറഞ്ഞാൽ മനസിലാവില്ലെന്നാണ് അവളുടെ ഭാഷ്യം... പതിവിനു വിപരീതമായി ആ ദിവസം രാത്രിയുടെ അവസാന നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ചിരിപോലെ, അവളുടെ ഹൃദയം അതിരാവിലെ മന്ദമായി ഉണർന്നു. ജനലുകൾ അടഞ്ഞിരുന്നിട്ടും, മുറ്റത്തെ മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം എവിടെയോ ഒരു വഴിയുണ്ടാക്കി വീടിനുള്ളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിയത് അവളുടെ ഉറക്കത്തെ കെടുത്തി...ജനാലപ്പാളികൾ തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ ഉദയസൂര്യന്റെ വെ

ഹരിഹരസുതനെ അയ്യപ്പാ… അവലംബം നീയേ സ്വാമിയേ… മോഹിനിപുത്രാ… മണികണ്ഠാ സ്വാമിയേ അയ്യപ്പാ ശരണം ശരണം ആയിരം കർപ്പൂരം ഒന്നിച്ച് തെളിക്കാം സാഫല്യമേകണേ അടിയങ്ങൾക്ക് അന്നദാനപ്രഭുവായ അയ്യനേ…

കല്പടവുകളിൽ കാവിപുതച്ചു ഞാനിരിപ്പൂ മുന്നിൽ തിരതല്ലും സംസാരസാഗരം ജനനമരണ താളങ്ങളിൽ ആടും തരംഗങ്ങൾ, മുന്നിൽ തിരതല്ലും സംസാരസാഗരം. ചിതറും രശ്മികൾ കണ്ണിനെ നോവിക്കെ മാറിടും നിഴലുകൾ ആത്മാവിൽ മുറിവേല്പിക്കെ പാറകൾക്കിടയിലെ അലയും കാറ്റ് നിലയ്ക്കാത്ത മന്ത്രം പോൽ എന്തോ മൊഴിയുന്നു

അങ്ങങ്ങാകാശത്തിൻ അജ്ഞാത തീരത്ത് ആരെയും മയക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗമുണ്ടോ ? തങ്ക പത്രങ്ങളും നക്ഷത്രപ്പൂക്കളും ചന്തം വിടർത്തും

മഴയുടെ ആദ്യ ശബ്ദം കേൾക്കുന്ന നിമിഷം മുതൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഒരു പ്രേത്യേക ഭാവം ഉണരും. മേഘങ്ങൾ കറുത്തിരുണ്ട് തുടങ്ങിയാൽ മതിയായിരുന്നു; ആകാശം അടഞ്ഞുനിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സും അതിനൊപ്പം നിറഞ്ഞുതുടങ്ങും. ആലിപ്പഴം വീഴും എന്ന പ്രതീക്ഷ അവൾക്കു മഴക്കാലത്തിന്റെ ഒരു സ്വകാര്യ വാഗ്ദാനമായിരുന്നു. അത് സംഭവിക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്നതിനെക്കാൾ, അതിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അവളുടെ കൗമാരത്തെ ഏറ്റവും സുന്ദരമാക്കിയത്. വീട്ടിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ പതിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം അവളെ പഴയ ദിവസങ്ങളിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകും.

ഓര്‍ത്തു പോയൊരു നിമിഷം, മെല്ലെ കണ്ണുനീര്‍ കവിളുകളിലൂടെ താഴേക്ക് ഒഴുകുമ്പോള്‍ കുറയുമോ ഹ്യദയഭാരം? ഹ്യദയമഴ പെയ്യൂന്നത് കണ്ണിലൂടെയല്ലേ…. കടല്‍ സൂര്യതാപമേല്‍ക്കുമ്പോള്‍ കനലായി, പിന്നെ

യാത്ര അന്നും ഇന്നും എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമാണ്. ഇപ്പോൾ ജോലി ചെയ്യുന്നത് ഒരു ഐടി കമ്പനിയിൽ ആയതിനാൽ കമ്പനി വക ചില യാത്രകൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഒത്തു കിട്ടാറുമുണ്ട്. ഭാര്യ, കുട്ടികൾ പ്രായമായ മാതാപിതാക്കൾ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പല കാരണങ്ങളാൽ പലരും അത്തരം യാത്രകളിൽ നിന്ന് ഒഴിവാകുമ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ അതൊക്കെയും ചാടി പിടിക്കാറുണ്ട്. എന്തെല്ലാം കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുവോ അതൊക്കെത്തന്നെയാണ് എൻ്റെ ഈ യാത്രപ്രേമത്തിനും കാരണo. ജോലികഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയാൽ ചുഴിയിൽ അകപ്പെട്ടതുപോലെയാണ്.

വീട് വിട്ടിട്ട് രണ്ട് ദശാബ്ദത്തോളമായി. ശരീരം തീരെ വയ്യാതായി. ഇനിയും വൈകിയാൽ ഒരുപക്ഷേ ഉറ്റവരെയും വീടും നാടും ഒരു നോക്ക് കാണുവാൻ പറ്റില്ല. മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് എല്ലാവരെയും ഒരു നോക്ക് കാണണം. അങ്ങനെ നീണ്ട ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പ്രഭാകരൻ വണ്ടി കയറി തന്റെ നാട്ടിൽ എത്തി. ഈ നാട് ആകെ മാറി.

പൂമുഖത്തിണ്ണയിൽ ചാരിക്കിടക്കവേ എന്മനം ഓടി അലഞ്ഞുപോയ് ചിന്തയാൽ പോയകാലങ്ങളിൽ മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും തപ്പിത്തടഞ്ഞെന്റെ മാനസം ശൂന്യമായ്! നഷ്ടബോധത്തിൻ്റെ താക്കോൽ ഞാൻ തേടിപ്പോയ് കണ്ടില്ലെവിടെയും കാണിപ്പനാളില്ല! ജീവിത വ്യഗ്രത ഓടിതളർത്തിയെ ഓർത്തില്ല

കാലത്തേക്കുള്ള പ്രാതൽ ഒരുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അമ്മിണിയമ്മ. ശക്തമായ വേനലിൽ കാറ്റിരച്ചു കയറിയും, മഴയത്തു ചോർന്നൊലിച്ചും കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനങ്ങളിൽ മാറിമറിയുന്ന ജീവിതാന്തരീക്ഷം. മേൽക്കൂരകൾ തകർന്നതും, തേപ്പുക്കൾ വിണ്ടതുമായ ജീർണിച്ച അവസ്ഥാന്തരം. ആ കൂരക്കു കീഴെ അമ്മിണിയമ്മയോടൊപ്പം താമസം അവരുടെ ബുദ്ധിവളർച്ചക്കു വൈകല്യം ബാധിച്ച ഏക മകനും മാത്രം. തുണി മില്ലിൽ നിന്നും ദിവസക്കൂലിക്കു ജോലിചെയുന്ന പണം സ്വരൂപിച്ചുകൂട്ടി അന്നന്നത്തെ ആഹാരത്തിനുള്ള വക കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു ആ വീടിന്റെ ഏക ആശ്രയവും. ഒന്ന് കിടപ്പിലായാൽ, ഒരു ദിവസം പണി ഇല്ലാതെ വന്നാൽ പിന്നീടങ്ങോട്ടുള്ള ദിനങ്ങൾ മുഴു പട്ടിണിയാകുന്ന ജീവിത സാഹചര്യം.

ഉണ്ടുരചെയ്യാനിന്നൊരു കാര്യം കണ്ടാലെങ്ങനെ മിണ്ടാതയ്യോ ? നിങ്ങളറിഞ്ഞോ ? നിങ്ങളറിഞ്ഞോ, മണ്ണും മലയും പുണ്യംതന്നെന്നുര ചെയ്തൊരുവൻ മണ്ണിലലിഞ്ഞു മണ്ണിലലിഞ്ഞു കണ്ണിൽപെട്ടില്ലൊരു പോലീസിന്നാചാരങ്ങളും

രാവിലെ ആറരയോടെ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെത്തുമ്പോൾ നഗരം പകുതിയേ ഉണർന്നിട്ടുണ്ടാകൂ. ചായക്കട തുറന്നിരിക്കും, പക്ഷേ സംഭാഷണങ്ങൾ ഇനിയും മടിച്ചിരിക്കും. അവിടെയാണ് ഞാൻ അവനെ ആദ്യമായി ശ്രദ്ധിച്ചത്. ബസ് ഷെൽട്ടറിന്റെ കോണിൽ, കൈയിൽ ഒരു ചെറു ബാഗുമായി, അയാൾ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. വയസ്സ് അമ്പതായി കാണും. വൃത്തിയില്ലാത്തതൊന്നുമല്ല, പക്ഷേ വൃത്തിയുള്ളവനെന്നു പറയാനുമാവില്ല. മുഖത്ത് ഒരു തളർച്ച… അല്ല, അതിലേറെ, ഒരു ഒഴിഞ്ഞുനിൽപ്പ്. അയാൾ ബസ് കാത്തിരിക്കുകയാണെന്നു തോന്നിയില്ല. കാരണം

പച്ചില തൂകിയ മുത്തുമണിയായി, പ്രഭാതഗാനത്തിന്റെ മൃദുസ്വരമായി, മണ്ണിൻ മണമിൽ നീ ഉണരുന്നു പ്രകൃതീശ്വരി, പ്രാണശക്തിയായി. കാറ്റിൻ താളത്തിൽ തുമ്പികൾ പാടും, നിൻ ചിരിയിൽ പൂമഴ പെയ്യും, ആകാശവെളിച്ചം നിൻ മേനിയിൽ നിശ്ശബ്ദസുന്ദരി, നിത്യ മാധുരി.

'ബി അമേരിക്കൻ ബേബി " ജോണിക്കുട്ടി ആലീസിനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞു. കേട്ടതെ ആലീസിന് കൂടുതൽ ദേഷ്യമായി. തൻറ്റെയും മകൻറ്റെയും നടപടിക്രമങ്ങളിൽ അരോചകമായതെന്തോ വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് അവൾ ചീറി നിൽക്കുകയാണ്. ഇന്നെന്തായാലും അവളുടെ ഇര താനല്ല, മകനാണ്. 9th standardൽ പഠിക്കുന്ന മകൻ Joel ൻറെ പഠനവും സ്കൂൾ ജീവിതവുമാണ് വിഷയം. Joel, പഠനത്തെക്കാൾ ജീവിതം എങ്ങനെ കൂടുതൽ ആസ്വാദ്യകരമാക്കാം എന്നതിലാണ് ശ്രദ്ധ. പൊടിമീശയിൽ വിരലോടിച്ച്

പ്രവർത്തി എന്നാണർത്ഥം.... ഒരുവൻ എന്താണ് എന്ന് മനസിലാവുന്നത് അവന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ ആണ്. ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും ജീവിക്കുന്ന

ഇത്തിരി കരിമ്പിൻ്റെ- മധുരം, എള്ളിൻ തരി, ശർക്കരപ്പൊങ്കൽക്കലം നന്തുണിപ്പാട്ടിൻ ശ്രുതി! മഞ്ഞിൻ്റെ തണുപ്പാറ്റി വിളക്കിൻ തിരിനാളം കണ്ണിലേക്കുണരുന്ന- മണ്ണിൻ്റെ പച്ചത്തളിർ

മരിക്കാൻ കിടക്കുക യാണൊരു മഹാകവി ഒരിക്കൽ പട വാളായ്‌ തൂലിക ചലിപ്പിച്ചോൻ വഴിയേ പോയാൽപ്പോലും വേലിക്കൽ മൈക്കണ്ണികൾ ഉഴിയാൻ നിറമാരിൽ

മന്ദമായ തിരകൾ ചുംബിക്കുന്ന മണൽക്കരയിൽ,നിന്റെ ചിരി ചന്ദ്രപ്രകാശമായി വീണപ്പോൾ, കാറ്റിൽ പാറിയ വാക്കുകൾ മുത്തുകളായി മാറി, നിശ്ശബ്ദത പോലും,ഒരു പാട്ടായി. കാലം പിന്മാറി നിൽക്കുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ

കണ്ണുകൾ മൂടിയ രാവിൽ സ്വപ്നങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു പിടിച്ച് കാവലായി നിൽക്കുന്നു അമ്മ വാക്കുകളില്ലാ ലോകം കുഞ്ഞുചിരിയിൽ പൂക്കും

സ്വിങ്ങിങ് ഡോർസ്  ( swinging doors ) തുറന്ന്‌ ഞാൻ അകത്തേക്ക് കടന്നു. ചുമരിൽ പതിച്ചിരിക്കുന്ന ‘ അവളുടെ രാവുകൾക്കു' കീഴെ ആണിയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ലതർബാറിൽ കത്തി മൂർച്ച കൂട്ടുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അപ്പോൾ ബാർബർ അശോകൻ.                  അവളുടെ രാവുകൾക്ക് ഇരുവശവുമായി അർദ്ധ നഗ്നകളായ മെർലിൻ മൻഡ്രോയും, ക്‌ളിയോപാട്രയും സ്ഥാനം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. കത്തികൊണ്ടോ കത്രിക കൊണ്ടോ മുറിവ് പറ്റിയാൽ ഒരു ആശ്വാസത്തിനായിട്ടത്രേ ഇത്തരം പടങ്ങൾ!.                   ചുമരിലെ വലിയ കണ്ണാടിയിലൂടെ എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ച അശോകൻ ‘ ഇരിക്കൂ ഒരു മിനിറ്റ് ‘എന്ന അർത്ഥം വരുന്ന ആംഗ്യം കാണിച്ചു.

നഗരത്തിന്റെ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ ഒരു വൈകുന്നേരത്തിൽ, പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിന് സമീപമുള്ള പാതയോരത്ത് അവൾ പതിവുപോലെ നിൽക്കുമായിരുന്നു. സൂര്യന്റെ അവസാന ചൂട് കുപ്പിവളകളിൽ പതിക്കുമ്പോൾ നിറങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേർന്ന് ചെറിയ മഴവില്ലുകൾ വിരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പച്ചയും നീലയും ചുവപ്പും മഞ്ഞയും  നിറത്തിലുള്ള വളകൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടിക്കളിക്കുന്നതു കാണാൻ നല്ല ചേലാണ്. അവൾക്ക് വളകൾ വിൽക്കുക ഒരു തൊഴിൽ മാത്രമല്ല; ജീവിതത്തിന്റെ പിളർന്ന രണ്ടറ്റങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി ചേർത്തുവയ്ക്കുന്ന ഒരു കല തന്നെയായിരുന്നു അത്. കുപ്പിവളകൾ അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭംഗുരതയും ശക്തിയും ഒരേ സമയം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന പ്രതീകങ്ങളായി നിലകൊണ്ടു. ചെറുതായി

അയാൾ പ്രാർത്ഥനാലയത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഒരു ജോഡി ചെരുപ്പ് മാത്രമാണ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് അയാൾ പ്രാർത്ഥനാലയത്തിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ഒരുപാട് ജോഡി ചെരുപ്പുകൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു തൻറെ ചെരുപ്പിനായി അയാൾ ചുറ്റുപാടും കണ്ണോടിച്ചു അതിൽ അയാളുടെ ചെരുപ്പ് മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ഇത്ര സമയത്തിനുള്ളിൽ ആരാണ് തൻറെ ചെരുപ്പ് എടുത്തുകൊണ്ടുപോയത് മാലാഖയോ പിശാചോ മോഷ്ടാവോ

കുളിരുള്ള പുലർച്ചെ.. കൊഴിഞ്ഞു വീണ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ അങ്ങിങ്ങായി പുൽക്കൊടികളിൽ പറ്റി പിടിച്ചിരുന്നു.. മണിമലയാറിന്റെ കൈവഴിയായി  ഒഴുകുന്ന കൊച്ചുതോടിനും അക്കരെയിലെ റബ്ബർതോട്ടത്തിനും  അപ്പുറത്ത് നിന്ന് കാക്കയുടെ കരച്ചിൽ… കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ ഇരുന്ന് മീനാക്ഷി പതുക്കെ കൺമഷി എടുത്തു. “അമ്മേ… ഈ കൺമഷി ഒന്ന് കട്ടിയാക്കി ഇടട്ടേ?” അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മ. “എന്തിനാ ഇത്ര അലങ്കാരം? സ്‌കൂളിലേക്കല്ലേ?” “അതേ അമ്മേ… പക്ഷേ സ്വപ്നം കാണാനും കണ്ണ് വേണം അല്ലേ?” അമ്മ ചിരിച്ചു. ആദ്യം എഴുതിയ കൺമഷി പടർന്നെന്നു കണ്ട പാടേ ഓടിച്ചെന്നുഅ

സ്നേഹപ്രദീപമാം ചൈതന്യമേ ലോകപ്രകാശമായ് വന്നുദിക്കൂ ഇരുളിന്റെ മതിൽ തകർന്നുവീഴാൻ മനസ്സുകൾക്ക് വഴികാട്ടിയാകൂ ഭീതിയുടെ നിഴൽ നീളുന്നിടത്ത് വിശ്വാസത്തിന്റെ വിത്തുവിതറി നിശ്ശബ്ദ വേദന പുഞ്ചിരിയാക്കാൻ കരുണയുടെ കൈ നീട്ടി നിൽക്കൂ

പ്രശസ്ത അമേരിക്കൻമലയാളി എഴുത്തുകാരി ശ്രീമതി സരോജ വർഗ്ഗീസിന്റെ "കമലദളങ്ങൾ" എന്ന കവിതാസമാഹാരത്തിൽ ഇരുപതു കവിതകൾ ഉണ്ട്. ജീവിതായോധനത്തിനിടയിൽ അവർ കണ്ടുമുട്ടിയ അല്ലെങ്കിൽ ചെന്നുപെട്ട ചില നിമിഷങ്ങളുടെ കാവ്യാവിഷ്കാരങ്ങൾ ആണ് ഈ കവിതകൾ. ജീവിതദൃശ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ധ്യാനനിരതയാകുന്നു ശ്രീമതി വർഗ്ഗീസ്. അപ്പോൾ അവരിൽ ഉത്ഭവിക്കുന്ന ഭാവനകൾക്ക് നിറം പകരുമ്പോൾ അവയെല്ലാം കവിതയായി പിറക്കുകയാണ്. അനുഭവങ്ങളെ കലാപരമായി ആവിഷ്കരിക്കാനുള്ള ഒരു പ്രചോദനം അവരിൽ ജന്മസിദ്ധമായി ഉണ്ടെന്നുള്ളത് ഓരോ കവിതകളും വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. മലയാളസാഹിത്യത്തിലെ മിക്കവാറും എല്ലാ ഇനങ്ങളും (genre) കഥ, കവിത, ലേഖനം, ആത്മകഥ, ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ,ബാലകഥകൾ, ഗാനങ്ങൾ തുടങ്ങി കൈകാര്യം ചെയ്യുകയും പതിമൂന്നിൽ പരം പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതുകയും ചെയ്ത ശ്രീമതി സരോജ വർഗീസിന്റെ ആദ്യത്തെ കവിതാസമാഹാരമാണിത്.

മണ്ണിനെയറിഞ്ഞ മഹാനുഭാവാ നിൻ സ്മൃതികളിലാത്മ പ്രണാമം ഹരിതയറ്റു വീഴുമീ ഭൂവിൽ നിന്നും നിത്യതയിലേയ്ക്ക് നീ ചേക്കേറവേ അനുഭവച്ചൂടിലിന്നുരുകുന്നു കേരളം പ്രളയത്തിലായുരുൾപൊട്ടലിലും

മഴ ഒന്ന് മാറിയതും ഞങ്ങൾ പിള്ളേർ “കാക്കകുളിച്ച പോലെ” മുറ്റത്തേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി. “നിന്റെ അമ്മ കണ്ടാൽ എന്റെ തല തിന്നും,”അങ്ങേതിലെ രാജു ഭയന്ന് പറഞ്ഞു. “വിടെടാ… അമ്മ ഇപ്പൊ അടുക്കളയിൽ നാലുമണിപുഴുക്കും അത്താഴവുമൊക്കെ തയ്യാറാക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിലാണ്.. പുറത്തു വരാൻ കുറച്ചു സമയം എടുക്കും,” ഞാൻ വലിയ ബുദ്ധിമാനായ പോലെ പറഞ്ഞു. രാജുവിന്റെ പുറകിലായി നീണ്ട കാർകൂന്തലും ഉണ്ടക്കണ്ണുകളുമുള്ള ആ സുന്ദരിയെ ശ്രദ്ധിച്ചത്.. ഒന്നുകൂടി നോക്കിയപ്പോളാണ് രാജുവിന്റെ ചിറ്റയുടെ മോൾ ഇന്ദൂട്ടിയാണ്.. ഏകദേശം ഒരു വര്ഷം കൂടിയാണ് ഞാൻ അവളെ വീണ്ടും കണ്ടത്.. ഇന്നലെ അവർ വരുന്ന കാര്യം അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ മറന്നിരുന്നു..

മൗനം ഒരു ശൂന്യതയല്ല, വാക്കുകൾ വിശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ഇടവേളയാണ്. അവിടെ കരയാത്ത കണ്ണീരും പറയാതെ പോയ പ്രണയവും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കും.

മുക്ത സ്വപ്നങ്ങളേ പോയി വരൂ - മമ സുപ്രഭാതങ്ങളേ നാളെ വരൂ. ഞെട്ടറ്റു വീണ മനുഷ്യ സ്വപ്നങ്ങളെ

പിന്നാമ്പുറത്തെ മുറ്റം അന്നൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ ലോകമായിരുന്നു. ചെരുപ്പ് പോലും ഇടാതെ ഞങ്ങൾ അവിടെ ഓടിക്കളിക്കും. “അവിടെ ഉണ്ട്… അവിടെ!” ആളെ കളിപ്പിയ്ക്കൽ സ്ഥിരം കലാപരിപാടിയാക്കിയ “കോളാമ്പിയെന്നു” ഞങ്ങൾ ഓമനപ്പേരിട്ട് വിളിയ്ക്കുന്ന സിന്ധുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് തൊടിയിലേയ്ക്ക് ഒറ്റ ഓട്ടമാണ്.. പുല്ലിനിടയിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന അപ്പൂപ്പൻതാടി കണ്ടാൽ ആദ്യം കണ്ടവനാണ് രാജാവ്. “ഞാൻ കണ്ടേ!”എന്ന് ചിന്നു..

പള്ളിക്കൂടം വിട്ടു വന്നാലുടൻ പുസ്തകപ്പെട്ടി മുറിയിലെ കട്ടിലിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ടു ഞാൻ അമ്മ ഒരുക്കി വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന നാലുമണി പലഹാരവുമായി നേരെ അടുക്കളത്തിണ്ണയിൽ കയറി ഇരിക്കും… എനിയ്ക്കു മുൻപേ അമ്മൂമ്മ അവിടെ സ്ഥാനം പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാവും.. കാരണം, അവിടെ ഇരുന്നാൽ അമ്മൂമ്മക്ക് എല്ലാം കാണാം.. വഴിയും, കാക്കോത്തിക്കാവും, ആൽത്തറയും, ആകാശവും… ഒപ്പം.. പാടവരമ്പും കൈതപ്പാലത്തിനടുത്തായി കളകളാരവത്തോടെ ഒഴുകുന്ന തോടും.. എന്ന് വേണ്ട.. “എന്താടാ ചെക്കാ, ഇന്നെന്താ ഈ നേരം?” അമ്മ അടുപ്പിൽ വിറക് ഇളക്കി പറഞ്ഞു.

ഒരപകടത്തിൽ പെട്ട് ഈയുള്ളവന്റെ പെടലിയും പിന്നെ നടുവും താറുമാറായി. സായിപ്പിന്റെ തെറാപ്പിയും തിരുമുമൊക്കെ മുറപോലെ നടത്തിയിട്ടും ഒരു പൊറുതിയും കിട്ടാതെ വന്നപ്പോൾ നാട്ടിൽ പോയി ‘ ഒരുഴിച്ചിലും പിഴിച്ചിലുമൊക്കെ’ നടത്തിയാൽ എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് അനുഭവസ്ഥരടങ്ങിയ പൊതു ജനത്തിന്റെ നിരന്തരമായ അഭിപ്രായം വന്നപ്പോൾ ഒന്ന് നാട്ടിൽ പോയി തിരുമ്മിച്ചാലെന്താന്നു ഈയുള്ളവനും നിനച്ചു. കാര്യം ഭാര്യാ സമക്ഷത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ആണെങ്കിലും രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് അവധിയും അനുവദിച്ചു തന്നു.

രാവിലെ വീട്ടിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി ചിലതെല്ലാം ചെയ്യേണ്ടിവന്നതിനാൽ പതിവ് ട്രെയിൻ വിട്ടുപോകുമെന്ന് അയാൾ ഊഹിച്ചപ്പോലെ തന്നെ ഓടിയെത്തിയപ്പോൾ ട്രെയിൻ വിട്ടുപോയിരുന്നു. മുബൈയിലെ യാത്രകൾ (commuting) വളരെ അസൗകര്യകരവും ബുദ്ധിമുട്ടും നിറഞ്ഞതാണ്. അത് നമ്മുടെ വീര്യവും ഉന്മേഷവും കെടുത്തിക്കളയും. എല്ലാവരും ഒരു ഒഴുക്കിൽ ഒഴുകിപ്പോകുന്നു. ജീവിതായോധനത്തിന്റെ ചക്രങ്ങൾ നിലക്കാതെ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ കാരണം വിട്ടുപോന്ന ഡൽഹി നഗരത്തെ എപ്പോഴും മിസ്സ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. വീട്ടുകാർക്ക് സ്നേഹം കൂടിയാലും ഇങ്ങനെ ട്രെയിൻ തെറ്റി കാത്തിരിക്കേണ്ടിവരുമെന്നു ആശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ അന്നത്തെ ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ നിവർത്തി. അടുത്ത ട്രെയിൻ ലേറ്റ് ആയാൽ അന്നത്തെ ദിവസം കുളമാകും. ഒത്തിരി പ്രെസെന്റേഷൻസും മീറ്റിങ്ങുകളുമുണ്ട്.

ഒരു നൂതന സമൂഹം കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള തീവ്രശ്രമത്തിലാണ് നവോത്ഥാന നായകരും അനുയായികളും ... ശ്രീനാരായണഗുരു ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾ സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ അയ്യങ്കാളി തുടങ്ങിയ കേരളത്തിന്റെ മുഖഛായ മാറ്റിയവർ ഒട്ടനവധിയാണ്... അവർക്കെതിരെയുള്ള വിലോമകരമായ ക്ഷുദ്രശക്തികൾ വേണ്ടുവോളമുണ്ട്. സമൂഹത്തെ പുരോഗതിയിലേയ്ക്കു നയിക്കാനും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളേയും അനായാരങ്ങളേയും ജാതി വിവേ ചനങ്ങളേയും തുടച്ചുനീക്കുവാനുളള മൂർച്ചയേറിയ ആയുധം വിദ്യാഭ്യാസമാണെന്ന വലിയ അവബോധത്തിലേയ്ക്കു എത്തിച്ചേർന്ന കാലഘട്ടം... പള്ളിയല്ല പള്ളിക്കൂടമായിരം ഉണ്ടാവട്ടെയെന്ന് ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ച നവോത്ഥാന കാലം. തിരുവിതാംകൂർ അതിവേഗം മാറിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണ്.

രാജസ്ഥാനിലെ അജ്മീർ കോട്ട കണ്ടിട്ടുള്ള വരവാണ്. മനോഹരമായ വാസ്തുവിദ്യയും പ്രകൃതി ഭംഗിയും സമന്വയിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കോട്ട. മുഗളരും രജപുത്രരും ഒക്കെ ഭരിച്ച ഇടമാണ്. "സൂര്യാ അവിടെ ആ കിളി വാതിലിൽ ചാരിയിരുന്നു പാടിയ പെൺകുട്ടിക്കും ആൺകുട്ടിക്കും

The night was thick with silent dread, He traced her steps where shadows led. A crimson scarf, a broken heel, Clues she left for him to feel. She ran from more than just the dark, A whispered name, a hunter’s mark.

അന്നൊക്കെ സന്ധ്യയാകുമ്പോൾ ഇരുട്ട് വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിലേക്ക് കയറിത്തുടങ്ങും.. രാത്രിയായാൽ വെളിച്ചം ഉണ്ടാകുന്നത് ആകാശത്തിലും നമ്മുടെ കൈയിലെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിലും മാത്രമായിരുന്നു.. “വിളക്ക് ഒന്ന് കത്തിച്ചു വെക്കടാ,” അമ്മ അടുപ്പിനരികിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു. “കാറ്റ് വന്നാൽ അണഞ്ഞുപോവും.” ഞാൻ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിൻ്റെ ചില്ല് തുടച്ചു. തിരി അല്പം ഉയർത്തി. മഞ്ഞ വെളിച്ചം.. ചുമരിലുടനീളം മന്ദമായി ഒഴുകി. “ഇതൊക്കെ കണ്ടാ മതിയെടാ,”

കലണ്ടർ മാറി മറിയുമ്പോൾഅടുക്കളച്ചുമരിലോടുന്ന ഘടികാരം വീണ്ടും സമയയാത്ര തുടരും

“അനിതേ… ഈ കുട്ടിയുടെ കണ്ണാടി നോട്ടം ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞില്ലേ? എപ്പോൾ നോക്കിയാലും ആ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ കാണാം. നിനക്ക് ഒന്നും പഠിയ്ക്കാനില്ലേ? ഇന്ന് എന്തേ കുങ്കുമപൊട്ട് നെറ്റിയിൽ വെച്ചില്ലേ?” അമ്മൂമ്മ രാവിലെ തന്നെ ചോദിച്ചു. “അമ്മൂമ്മേ, അതിനു എന്ന് കലോത്സവമല്ല; പരീക്ഷയാണ്. എനിയ്ക്കു പേടിയായിട്ടു വയ്യ” അനിത കണ്ണ് തിരുമ്മി പറഞ്ഞു. അപ്പൂപ്പൻ പത്രം മടക്കി വെച്ച് ചിരിച്ചു.

വേനലും വർഷവും വസന്തവും മാറി മാറി എത്തുന്നു ധരണിയിൽ, നിത്യവും നമ്മെ അനു നയിച്ചീടുവാൻ, പുതിയ നാമ്പുകൾമുളച്ചു കൊണ്ടീവിധം ഈ വിശ്വ തീരങ്ങളിൽ ഹരിതാഭ നിറയ്ക്കുന്നു. മാറണം കാലുഷ്യ മനസ്സുകൾ വിതയ്ക്കണം കരുതലിൻ സ്നേഹതീർത്ഥ ങ്ങളാ ലിനിയും. പൊട്ടിച്ചിടേണം വർഗ്ഗീയ വിഷത്തിൻ