അകലെ അമ്പലമേടുകൾക്കപ്പുറം

പച്ചക്കാവടിയാട്ടി, ചുകന്ന ഭസ്മമെറിഞ്ഞു

ഉന്മത്തനൃത്തം ചവുട്ടിയെന്നെ മരണദേവത വിളിക്കുന്നു...

ഇന്നേവരെ നേടിയ കടബാധ്യതകളുടെ ബീഭത്സതാണ്ഡവം

നേരിടാനാവാതെ, രമേ പോകുന്നു ഞാൻ - എന്നെന്നേക്കുമായ്...

നിൻ ഋതുക്കളിലൊന്നും പൂക്കാത്ത,

നിൻ സ്വപ്നങ്ങളിലൊന്നും തളിർക്കാത്ത

ഒരു വന്ധ്യവൃക്ഷമായി ഞാൻ!

തിക്തമൗനവും നിറനൊമ്പരവും

സ്നേഹംവറ്റുന്ന തീരങ്ങളും കരുത്തു ചോർത്തുന്ന

നിയതി - നിയമത്തിൻ ബന്ധനങ്ങളും വിറങ്ങലിച്ച വിരസതയും

തീവ്രാഭിലാഷങ്ങളുമെല്ലാം ഒടുക്കട്ടെ ഞാൻ,

ഇനിയൊരു ജ്വരഗീതകം കൂടി കേൾക്കുന്നതിനു മുമ്പായ്!

പ്രിയേ, നിൻ കനകക്കവിളിലൂടെ തപ്ത -

ബാഷ്പധാരയൊഴുകുമ്പോൾ നീ കണ്ഠമിടറി ഉരുവിട്ടേക്കും

'ഭീരു, വിഡ്ഢിസ്വർഗ്ഗത്തിലെ ഭീരു...'

നിന്നനുരാഗം പുഷ്പിക്കും മഷിയെഴുതിയ നേത്രങ്ങളും

ചുംബനം കൊതിക്കും ചെഞ്ചുണ്ടുകളും മാസ്മരസ്മേരവും

ഉന്മാദമുണർത്തും വശ്യസുഗന്ധവും മത്ത് പിടിപ്പിക്കും മാറിടവും

മധുരിതമാം പരിരംഭണങ്ങളും അയവിറക്കുമ്പോൾ,

എന്റെ മതിമോഹിനീ, അലമാലകളിലുലയും

ഈ ചെറുനൗക പിന്നെയും തുഴയാൻ തോന്നുന്നു...