പുലരിതൻ വിരൽ തൊടും മുൻപേ,
പൂവിൻ കവിളിൽ വീണ ഹിമകണം.
തണുത്തൊരു ഓർമ്മ തൻ തുള്ളിയായ്
പുല്ലിൻ തുമ്പിലൊരു പവിഴമല്ലേ നീ?

ആകാശപ്പൊയ്കയിൽ നിന്നൂർന്നു വീണ
ആയിരം കണ്ണാടി ചില്ലുകൾ നീ..
വെയിലേറ്റുരുകുമ്പോഴും പുഞ്ചിരിച്ചു
മണ്ണിലലിഞ്ഞു ചേരുന്ന മൗനസംഗീതം.

കാത്തിരിപ്പിന്റെ കുളിരലകൾ നീക്കി
കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന വെൺമണി നീ..
ഒരു നോക്കു കണ്ടു നാം മായും മുൻപേ,
എൻ ഉള്ളിലലിഞ്ഞ ഹിമകണം നീ!

*മഞ്ഞുതുള്ളിയുടെ മൗനം*

കാറ്ററിയാതെ, കടലറിയാതെ,
രാവിൻ മടിയിൽ പിറന്നവളേ...
പുലരിതൻ നെറുകയിൽ ചന്ദനം ചാർത്തി
പൂവിതൾ തുമ്പിലായ് വീണവളേ.

വെള്ളി വെളിച്ചം പുതച്ചു നീ നിൽക്കെ,
കണ്ണാടി പോലെയെൻ ഉള്ളം മിന്നി..
സൂര്യന്റെ കൈകൾ തലോടിയ നേരം,
ബാഷ്പമായ് എങ്ങോ നീ മാഞ്ഞുപോയി.

ഒരു നിമിഷാർദ്ധത്തിൻ ആയുസ്സു മാത്രമെങ്കിലും,
പ്രകൃതിതൻ നെഞ്ചിലെ മുത്താണ് നീ..
മിഴി ചിമ്മുമ്പോഴേക്കും മായുന്നൊരോർമ്മ പോൽ,
മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞെന്റെ മഞ്ഞാണ്  നീ.