
മനുഷ്യസഹജമായ വിവേകശൂന്യതയെയും അറിവില്ലായ്മയെയും കുരങ്ങും പൂമാലയും എന്ന ലളിതമായ ബിംബത്തിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന കവിത..
ശങ്കരിന്റ കവിത ദാർശനിക തലത്തിൽ ഉള്ളതാണെന്ന് പറയാം. അറിവില്ലായ്മയുടെ അഹന്ത തകർക്കപ്പെടുന്ന
സൗന്ദര്യത്തിന്റെ നന്മയും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സമൂഹത്തെയാണ് കവി ഇവിടെ 'കുരങ്ങ്' എന്ന പ്രതീകത്തിലൂടെ വരച്ചുകാട്ടുന്നത്. പൂമാലയെന്നത് സ്നേഹത്തിന്റെയോ, ഭക്തിയുടെയോ, അറിവിന്റെയോ ഒക്കെ അടയാളമാകാം. എന്നാൽ ആത്മീയമോ ദാർശനികമോ ആയ കാഴ്ചപ്പാടില്ലാത്ത ഏതൊരു ഉന്നതമായ മൂല്യവും കേവലം 'ഉദരപൂരണത്തിനുള്ള' ഉപാധി മാത്രമാണ് കാണുക.
മൂല്യച്യുതിയും ഭൗതികതയും:
കുരങ്ങ് പൂമാലയെ നോക്കുന്നത് അതിന്റെ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കാനല്ല, മറിച്ച് തിന്നാൻ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് തിരയാനാണ്. ആത്മീയമായ ഔന്നത്യത്തെ ഭൗതികമായ ലാഭ നഷ്ടങ്ങളുടെ തുലാസിൽ തൂക്കിനോക്കുന്ന ആധുനിക മനുഷ്യന്റെ പ്രതിരൂപമായി കുരങ്ങ് മാറുന്നു.
അറിവില്ലായ്മയുടെ പക: തനിക്ക് ഉപകാരപ്പെടാത്തത് മൂഢന്റെ ചിന്ത പിന്നീട് പകയായി മാറുന്നു. "ഉൾപ്പൊരുളറിയുവാനാവാത്ത മൂഢന്മാർക്ക് ഉള്ളത് നശിപ്പിപ്പാൻ മാത്രമേയറിയുള്ളൂ" എന്ന വരികൾ കവിതയുടെ അന്തസ്സത്തയാണ്.
സൃഷ്ടിക്കാനറിയാത്തവർക്ക് തകർക്കാൻ എളുപ്പമാണെന്ന ദാർശനിക സത്യം ഇവിടെ തെളിയുന്നു.
അറിവില്ലാത്തവർ സ്വയം സർവ്വജ്ഞരാണെന്ന് നടിക്കുന്നത് ലോകത്തെ വലിയൊരു ദുരന്തമാണ്. അറിവില്ലാത്തവനെ അറിവുള്ളവനാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് വെറും പാഴ് വേലയാണെന്ന തിരിച്ചറിവിലൂടെ കവി വായനക്കാരെ ഒരു വലിയ യാഥാർത്ഥ്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
ദാർശനിക തലം
ഈ കവിത ഉപനിഷത് ചിന്തകളോടും ഭക്തികാവ്യങ്ങളോടും ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു.
"വനരനു കിട്ടുന്ന പൂമാല" എന്ന പഴഞ്ചൊല്ലിനെ കവി ഇവിടെ വിപുലമായ ഒരു തത്വചിന്തയാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. വേദവും സദ്ബുദ്ധിയും അർഹതയില്ലാത്തവർക്ക് നൽകുന്നത് നിഷ്ഫലമാണെന്ന ദർശനം, "അർഹതയുള്ളവർക്ക് മാത്രം ജ്ഞാനം പകരുക" എന്ന പുരാതനമായ ഗുരുകുല ചിന്തയെയും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
അതിമനോഹരമായ ഒരു പൂമാല നിമിഷനേരം കൊണ്ട് വെറും 'വാഴനാരായി' മാറുന്നത് കാണുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു വസ്തുവിന്റെ നാശമല്ല, മറിച്ച് സംസ്കാരമില്ലാത്തവരുടെ കയ്യിൽ അകപ്പെട്ടുപോകുന്ന മൂല്യങ്ങളുടെ ദയനീയാവസ്ഥയാണ്.
ഭാഷാശൈലി
ലളിതമായ പദപ്രയോഗങ്ങളാണെങ്കിലും വരികൾക്കിടയിലെ അർത്ഥം വളരെ ആഴമുള്ളതാണ്. അറിവിനെ ആരാധിക്കാനും സൗന്ദര്യത്തെ ആദരിക്കാനും കഴിയാത്തവർ എന്നും ആത്മീയമായി ദരിദ്രരായിരിക്കുമെന്നും ഈ കവിത നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.