യുദ്ധവും സമാധാനവും (കവിത, മിനി സുരേഷ്)

മഴ മധുരിമ (കവിത : ജയൻ വർഗീസ്)

മേടക്കാറ്റിന്‌ നാണപ്പുലരിയിൽ മാനത്താറാട്ട്, ഭൂമിപ്പെണ്ണിന് മേനിയിലുണരും രോമാഞ്ചകുളിര്‌ ! തളിരിടും യൗവന

പറയട്ടെ ഞാനൊരു സത്യം (കവിത: ഷാജുമോൻ ജോസഫ് ന്യൂ ജേഴ്‌സി)

പറയട്ടെ ഞാനൊരു സത്യം - ആരും പറയരുതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും ഫലമില്ല പറയരുതെന്ന് പറയുന്ന ജനമൊക്കെ ‘പക'യോടെയാണെന്നതു സത്യം — പറയട്ടെ ഞാനൊരു സത്യം - ആരും പറയരുതെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും ഫലമില്ല. വാഗ്ദാനം ഏറെ നിരത്താം

ആത്മ രഹസ്യം (നോവൽ - 8 : മിനി ആന്റണി)

റൈനു കൊണ്ടുവരുന്ന സർപ്രൈസ്സിൽ ബാഷയുണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. റൈനുവിനെ കണ്ടുമുട്ടുന്നതുവരെ ഒരിക്കലും ഒരിടത്തും അത്തിക്കാവോ ബാഷയോ

ഏപ്രിൽ (രമാ പിഷാരടി)

ഏപ്രിൽ! കുരിശിൻ്റെ- കാൽവരിക്കുന്നിൻ്റെ കാറ്റുണ്ട്, വെയിലുണ്ട് നിഴലനക്കങ്ങളും

ഈസ്റ്റർ പ്രത്യാശ...! (കവിത: ദേവൻ തറപ്പിൽ)

തമസ്സു നീക്കി വെളിച്ചമേകിട്ടു - ർന്നു വന്നു സ്നേഹസ്വരൂപൻ, കല്ലറ വാതിൽ തകർത്തെറിഞ്ഞീ- ടുയർച്ചതൻ ഗാഥ പാടിടുന്നു. മനസ്സിലുണരും നന്മതൻ തേൻകണം മണ്ണിൽ സ്നേഹപ്പൂമഴയായ് ,

വൃക്ഷാഹുതി (കവിത: റ്റി.എ ചാലിയാർ)

വീണു കിടക്കുന്നിതാ, ചിറകരിഞ്ഞു വീഴ്ത്തിയോയെൻ പിഞ്ചു മക്കളെ ... വെട്ടിനുറുങ്ങിയ - യെൻവൃക്ഷമേനിയെ, കാണൂവെൻ സോദരരെ . അനുനിമിഷമീ -

Entrance and Exit (Theme: Doors to My Body) :Medhini

Right from birth, as a baby, I was under protection from danger, with father but mostly mother, opening the doors for siblings to my body as an entrance. As I was growing slowly

ഏദനിലെ താമസക്കാർ (നോവല്‍-10 : ലൈല അലക്‌സ്)

വനജ കട്ടിലിൽ തളർന്നു ഇരുന്നു. ഭയം മുഴുവനായി വിട്ടു മാറിയിരുന്നില്ല അപ്പോഴും. ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ മുഖം മറെയ്ക്കുന്ന ഗ്രേ നിറത്തിലുള്ള ഹുഡി ധരിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടു ആൾ ആരെന്നു വ്യക്തമായില്ല. പാർക്കിംഗ് ലോട്ട് വിജനമായിരുന്നതുകൊണ്ട് വളരെ സൂക്ഷിച്ചായിരുന്നു വനജ. പല പ്രാവശ്യം ചുറ്റും നോക്കി ആരും ഇല്ല എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു. വനജ കാർ പാർക്ക് ചെയ്തിറങ്ങി, കുറച്ചു ദൂരം മുൻപോട്ടു നടന്ന ശേഷമാണ് അക്രമി പിന്നിൽ നിന്നും കടന്നു പിടിച്ചതും ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാനാവാത്ത വിധം വായ് പൊത്തിയതും. അസ്‌ഥികൾ ഒടിയുന്നതുപോലെ ബലിഷ്ഠമായിരുന്ന ആ പിടിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു വിധത്തിലും കഴിയില്ലെന്നു അവൾക്കു ഉറപ്പായിരുന്നു. അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ ഒരു കത്തി വായുവിൽ ഉയരുന്നതും തൻറെ നേരെ നീണ്ടു വരുന്നതും കണ്ടു സുബോധം തന്നെ നശിച്ച നിലയിലായിപ്പോയി അവൾ.

ചമതി (നോവല്‍- ഭാഗം-12: ഉഷാ ചന്ദ്രന്‍)

"നിനക്കെന്തിനാ മുത്തേ എന്നോടിത്ര കോപം?" ഒടുവില്‍ നിസ്സഹായനായി, കരയുന്ന മട്ടിലവന്‍ ആർദ്രമായി ചോദിച്ചു. "നാളെ കാലത്ത് ഞാന്‍ പോകും. ഇന്നെന്‍റെകൂടെയൊന്ന് അമ്പലത്തില്‍ വരുമോ?" സന്ധ്യയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം പടർന്നപ്പോൾ വിച്ചു പ്രതീക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു. "ഇല്ല!" പെട്ടെന്നുള്ള അവളുടെ ആ കർക്കശമായ മറുപടിയില്‍ അവനോടുള്ള വെറുപ്പു മുഴുവന്‍ കനത്തുനിന്നിരുന്നു. മറുപടി കേട്ട് വിച്ചുവാകെ വിഷണ്ണനായി. “അത്തേ! ഇതി!” അരികിൽ ഇതെല്ലാം കേട്ടുനിന്ന അമ്മാളുവോട് അവന്‍ പരിഭവത്തോടെ പരാതിപ്പെട്ടു. “മുത്തേ! നീ ഒന്നവന്‍റെ കൂടെച്ചെല്ല്,” അമ്മാളു