ഓഗസ്റ്റ് 22 നാട്ടറിവ് ദിനമാണ്. ഒരു ദിവസം നാട്ടറിവിനെ ഓർക്കാനുള്ള അവസരം മാത്രമല്ല ഇത്. നാം ജീവിക്കുന്ന നാടിനെ എത്രത്തോളം അറിയുന്നുണ്ട് എന്ന ചിന്തിക്കാനുള്ള ദിവസം കൂടിയാണ്. പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് പഠിക്കുന്ന അറിവുകൾക്കപ്പുറം നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള മനുഷ്യരിൽ നിന്നും മണ്ണിൽ നിന്നും പ്രകൃതിയിൽ നിന്നും ജീവിതത്തിൽ നിന്നും നമുക്ക് ഒരുപാട് പഠിക്കാനുണ്ട്. പലപ്പോഴും നാം തേടിപ്പോകുന്ന അറിവുകൾ നമ്മുടെ വീടിന്റെ മുറ്റത്തും അയൽവീട്ടിലെ കാരണവരുടെ ഓർമകളിലും നാട്ടുവഴികളിലും തന്നെ ഉണ്ടാകും.പഴയ തലമുറയ്ക്ക് നാടിനെക്കുറിച്ച് വലിയ അറിവുണ്ടായിരുന്നു. മഴ എപ്പോൾ വരും, കാറ്റിന്റെ സ്വഭാവം എങ്ങനെ മാറും, ഏത് മണ്ണിൽ ഏത് വിള നന്നായി വളരും, ഏത് മരത്തിന്റെ ഇല എന്തിന് ഉപയോഗിക്കാം, നാട്ടിലെ ഏത് കുളത്തിലാണ് വേനലിലും വെള്ളമുണ്ടാകുക, ഏത് വഴിയാണ് വെള്ളം ഒഴുകിപ്പോകുന്നത് തുടങ്ങി ജീവിതവുമായി ചേർന്ന അനേകം കാര്യങ്ങൾ അവർ അനുഭവത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അതൊന്നും വലിയ പുസ്തകങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നില്ല. അവരുടെ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു ആ അറിവിന്റെ പുസ്തകം.

ഇന്ന് നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് ലോകത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാം. വിരൽത്തുമ്പിൽ വിവരങ്ങളുടെ വലിയ ലോകമുണ്ട്. എന്നാൽ സ്വന്തം നാട്ടിലെ ഒരു പുഴയുടെ പേര് അറിയാത്ത കുട്ടികളും, സ്വന്തം പ്രദേശത്ത് വളരുന്ന ഒരു മരത്തെ തിരിച്ചറിയാത്തവരും, മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിയും പറഞ്ഞിരുന്ന നാട്ടുകഥകൾ കേൾക്കാൻ സമയമില്ലാത്തവരുമായ ഒരു തലമുറയും വളരുന്നുണ്ട്. അറിവിന്റെ കുറവല്ല ഇവിടെ പ്രശ്നം. അറിവിന്റെ ദിശ മാറിയതാണ്.നാട്ടറിവ് പഴയ കാര്യങ്ങൾ മാത്രം പറയുന്നതല്ല. അത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതാനുഭവമാണ്. കൃഷി, ഭക്ഷണം, നാട്ടുചികിത്സ, കൈത്തൊഴിൽ, നാടൻകലകൾ, നാട്ടുപാട്ടുകൾ, പഴഞ്ചൊല്ലുകൾ, കഥകൾ, പ്രകൃതി സംരക്ഷണ രീതികൾ തുടങ്ങി തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറിയ അറിവുകളുടെ വലിയൊരു ശേഖരമാണ് നാട്ടറിവ്.

ഒരുകാലത്ത് വീടുകളിൽ തന്നെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഉത്പാദിപ്പിച്ചിരുന്നു. വിത്തുകൾ സൂക്ഷിച്ചു. കാലാവസ്ഥ നോക്കി കൃഷിയിറക്കി. മണ്ണിനെ അറിഞ്ഞാണ് കൃഷി ചെയ്തത്. ആവശ്യത്തിനനുസരിച്ച് മാത്രം പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് എടുത്തു. ഇന്ന് സാങ്കേതികവിദ്യ വളർന്നിട്ടും പലപ്പോഴും പ്രകൃതിയോട് എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്ന അടിസ്ഥാനബോധം നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പഴയ തലമുറയുടെ പ്രകൃതിയറിവിന് ഇന്നും വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ട്.നമ്മുടെ നാട്ടിലെ മരങ്ങളും ചെടികളും പോലും ഒരു വലിയ അറിവിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഏത് ചെടി ഔഷധമാണ്, ഏത് ഇല ഭക്ഷണത്തിന് ഉപയോഗിക്കാം, ഏത് പഴമാണ് ഏത് കാലത്ത് ലഭിക്കുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ പഴയ തലമുറയ്ക്ക് സ്വാഭാവികമായി അറിയാമായിരുന്നു. ഇന്ന് അതറിയാൻ പലരും മൊബൈൽ ഫോണിൽ തിരയുകയാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കുന്നത് തെറ്റല്ല. പക്ഷേ സാങ്കേതികവിദ്യയ്ക്ക് മുമ്പ് നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അറിവുകളെ മറക്കുന്നത് ശരിയല്ല.

നാട്ടറിവിന്റെ മറ്റൊരു വലിയ ഭാഗമാണ് ഭാഷ. ഓരോ നാടിനും അതിന്റേതായ പ്രയോഗങ്ങളുണ്ട്. ചില വാക്കുകൾക്ക് ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ ചരിത്രം തന്നെ പറയാനുണ്ടാകും. പഴഞ്ചൊല്ലുകളും നാട്ടുപ്രയോഗങ്ങളും നാട്ടുപാട്ടുകളും വെറും സംസാരശൈലികളല്ല. ഒരു ജനതയുടെ ചിന്തയും ജീവിതവും അതിലൂടെ പ്രതിഫലിക്കുന്നു. അവ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ഭാഷയുടെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക ഓർമയുടെ ഒരു ഭാഗം കൂടിയാണ് നഷ്ടപ്പെടുന്നത്.അതുകൊണ്ടുതന്നെ നാട്ടറിവ് സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് മ്യൂസിയങ്ങളിൽ അടച്ചുവെക്കാനല്ല. ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാനാണ്. സ്കൂളുകളിലും മദ്റസകളിലും കലാലയങ്ങളിലും നാട്ടറിവിനെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകണം. കുട്ടികളെ പുസ്തകത്തിന് പുറത്തേക്കും പഠിക്കാൻ അനുവദിക്കണം. ഒരു കർഷകനെ കാണട്ടെ. ഒരു മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയോട് സംസാരിക്കട്ടെ. നാട്ടിലെ കാരണവരിൽ നിന്ന് പഴയകാല ജീവിതം കേൾക്കട്ടെ. ഒരു നാട്ടുപാട്ടിന്റെ പിന്നിലെ കഥ അന്വേഷിക്കട്ടെ. അങ്ങനെ പഠിക്കുന്ന അറിവിന് മറ്റൊരു ആഴമുണ്ടാകും.

ഓരോ നാട്ടിലും നാട്ടറിവിന്റെ വലിയൊരു ശേഖരം സൂക്ഷിക്കുന്ന മനുഷ്യരുണ്ട്. പക്ഷേ അവർ പ്രായമാകുമ്പോൾ അവരുടെ കൂടെ പല അറിവുകളും മണ്ണടിയുകയാണ്. അവർക്ക് പറയാനുള്ളത് കേൾക്കാൻ നമുക്ക് സമയമില്ല. ഇന്ന് കേൾക്കാതെ പോയാൽ നാളെ തിരഞ്ഞിട്ടും കിട്ടാത്ത പല കാര്യങ്ങളും ഉണ്ടാകും. അതുകൊണ്ട് മുതിർന്നവരുടെ അനുഭവങ്ങളെ ആദരിക്കുകയും രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടത് നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
നാട്ടറിവ് ദിനം അതിനുള്ള ഓർമപ്പെടുത്തലാകണം. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പഴയ കിണറുകൾ, കുളങ്ങൾ, പാടങ്ങൾ, കാവുകൾ, മരങ്ങൾ, നാട്ടുവഴികൾ, തൊഴിൽരീതികൾ, ഭക്ഷണരീതികൾ, കലകൾ, പാട്ടുകൾ, കഥകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പുതുതലമുറ അറിയണം. ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ ചരിത്രം വലിയ കെട്ടിടങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല. അവിടുത്തെ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിലും അധ്വാനത്തിലും ഓർമകളിലും കൂടിയാണ് ചരിത്രം നിലനിൽക്കുന്നത്.

നാടിനെ അറിയാത്ത ഒരു തലമുറയ്ക്ക് നാടിനെ സംരക്ഷിക്കാനും കഴിയില്ല. പുഴയെ അറിയാത്തവന് പുഴയുടെ വേദന മനസ്സിലാകില്ല. മണ്ണിനെ അറിയാത്തവന് കൃഷിയുടെ വില മനസ്സിലാകില്ല. പഴയ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം അറിയാത്തവന് ഇന്നത്തെ സൗകര്യങ്ങളുടെ വിലയും പലപ്പോഴും മനസ്സിലാകില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് നാട്ടറിവ് പഠിക്കേണ്ടത്.നമ്മൾ വലിയ ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ലോകത്തെ അറിയണം. പുതിയ അറിവുകൾ സ്വീകരിക്കണം. പക്ഷേ അതിനിടയിൽ സ്വന്തം മണ്ണിനെ മറക്കരുത്. ലോകം അറിയുന്നതിനൊപ്പം സ്വന്തം നാടിനെയും അറിയുന്ന തലമുറയാണ് നമുക്ക് വേണ്ടത്.

നമ്മുടെ മണ്ണിനും മനുഷ്യർക്കും പ്രകൃതിക്കും പഴമയ്ക്കും പറയാനുള്ള കഥകളുണ്ട്. കേൾക്കാൻ തയ്യാറായാൽ ഓരോ നാടും ഒരു പാഠശാലയാണ്. ഓരോ മനുഷ്യനും ഒരു പുസ്തകമാണ്. ഓരോ അനുഭവവും ഒരു അറിവാണ്.നാട്ടറിവ് സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് പഴയകാലത്തെ മാത്രം സംരക്ഷിക്കലല്ല; നമ്മുടെ ഭാവിയെ കൂടുതൽ വേരുകളുള്ളതാക്കലാണ്. വേരുകളുള്ള മരത്തിനാണ് കാറ്റിനെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയുക. അതുപോലെ സ്വന്തം നാടിനെയും സംസ്കാരത്തെയും ജീവിതാനുഭവങ്ങളെയും അറിയുന്ന തലമുറയ്ക്കാണ് കാലത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങൾക്കിടയിലും സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക.