മനുഷ്യൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സുരക്ഷയും സമാധാനവും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് സ്വന്തം വീട്ടിലാണ്. ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ക്ഷീണങ്ങൾക്കും ആശങ്കകൾക്കും ശേഷം ഒരാൾ മടങ്ങിയെത്തുന്നത് വീടെന്ന ആശ്വാസതീരത്തേക്കാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് സമൂഹത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു യാഥാർഥ്യമുണ്ട്. സുരക്ഷയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രതീകമായിരിക്കേണ്ട വീടുകൾ തന്നെ പലർക്കും ഭയത്തിന്റെ ഇടങ്ങളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഗാർഹിക പീഡനങ്ങളുടെ വാർത്തകൾ ദിനംപ്രതി വർധിച്ചുവരുന്നു. അതിന്റെ ഏറ്റവും ദാരുണമായ മുഖമാണ് അടുത്തിടെ കാസറഗോഡ് ജില്ലയിൽ സംഭവിച്ച മൂന്ന് മരണങ്ങൾ.വളരെ ചെറിയ ഇടവേളയ്ക്കുള്ളിൽ മൂന്ന് ജീവനുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടത് കേരളസമൂഹത്തെ നടുക്കിയ സംഭവമാണ്.

ഈ സംഭവങ്ങളെ ഒറ്റപ്പെട്ട വാർത്തകളായി മാത്രം കാണാൻ കഴിയില്ല. അവ നമ്മുടെ കുടുംബവ്യവസ്ഥയുടെയും സാമൂഹിക ബോധത്തിന്റെയും മാനസികാരോഗ്യ അവബോധത്തിന്റെയും വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്. ഓരോ ജീവനും നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ നഷ്ടമാകുന്നത് ഒരാളുടെ ജീവിതം മാത്രമല്ല; ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളും സ്വപ്നങ്ങളുമാണ്. കുട്ടികൾക്ക് മാതാപിതാക്കളെ നഷ്ടമാകുന്നു, മാതാപിതാക്കൾക്ക് മക്കളെ നഷ്ടമാകുന്നു, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരെ നഷ്ടമാകുന്നു. ഒരു ദുരന്തത്തിന്റെ ആഘാതം പല ജീവിതങ്ങളിലേക്കും പടരുന്നു.

ഗാർഹിക പീഡനം ശാരീരികമായ ആക്രമണങ്ങൾ മാത്രമല്ല. വാക്കുകൾ കൊണ്ടുള്ള അപമാനം, മാനസിക സമ്മർദം, സാമ്പത്തിക നിയന്ത്രണം, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നിഷേധിക്കൽ, ഭീഷണിപ്പെടുത്തൽ, നിരന്തരമായ സംശയങ്ങൾ, ഒറ്റപ്പെടുത്തൽ തുടങ്ങി നിരവധി രൂപങ്ങളിലാണ് അത് പ്രകടമാകുന്നത്. പലപ്പോഴും ഇത്തരം പീഡനങ്ങൾ പുറത്തറിയാതെ വീടിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നു. “കുടുംബ പ്രശ്നം” എന്ന പേരിൽ പലരും മിണ്ടാതിരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. എന്നാൽ മൗനം പലപ്പോഴും പ്രശ്നങ്ങളെ പരിഹരിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്; മറിച്ച് അവയെ കൂടുതൽ ഗുരുതരമാക്കുകയാണ്.

നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഇന്നും ഗാർഹിക പീഡനങ്ങളെ നിസ്സാരവത്കരിക്കുന്ന ഒരു സമീപനം കാണാം. “ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർ തമ്മിലുള്ള ചെറിയ വഴക്ക്”, “കുടുംബജീവിതത്തിൽ ഇതൊക്കെ സാധാരണയാണ്”, “കുറച്ച് സഹിച്ചാൽ മതി” എന്നിങ്ങനെയുള്ള അഭിപ്രായങ്ങൾ പലരെയും സഹായം തേടുന്നതിൽ നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു. ഇത്തരം സമീപനങ്ങൾ പ്രശ്നത്തിന്റെ ഗൗരവം കുറച്ചുകാണിക്കുന്നതാണ്. ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെയും മാനസികാരോഗ്യത്തെയും തകർക്കുന്ന ഏത് പ്രവൃത്തിയും പീഡനമാണ്. അതിനെ ഒരിക്കലും സാധാരണവൽക്കരിക്കാൻ പാടില്ല.

ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ കുടുംബങ്ങൾ നേരിടുന്ന സാമ്പത്തിക സമ്മർദങ്ങളും തൊഴിലില്ലായ്മയും കടബാധ്യതകളും മാനസിക സമ്മർദങ്ങളും കുടുംബബന്ധങ്ങളെ ബാധിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഈ സാഹചര്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും പീഡനത്തിനുള്ള ന്യായീകരണമാകുന്നില്ല. ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളെ ഒരുമിച്ച് നേരിടേണ്ടിടത്ത് പല കുടുംബങ്ങളിലും പരസ്പര കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും അസഹിഷ്ണുതയും വർധിക്കുകയാണ്. ആശയവിനിമയത്തിന്റെ അഭാവം ബന്ധങ്ങളെ കൂടുതൽ ദുർബലമാക്കുന്നു. ചെറിയ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ പോലും വലിയ സംഘർഷങ്ങളായി മാറുന്നു.

സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളർച്ച മനുഷ്യരെ കൂടുതൽ ബന്ധിപ്പിച്ചെങ്കിലും പലപ്പോഴും ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അകലം വർധിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. കുടുംബാംഗങ്ങൾ ഒരേ വീട്ടിൽ കഴിയുമ്പോഴും പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്തുന്നില്ല. ഒരാളുടെ മാനസികാവസ്ഥ മറ്റൊരാൾ തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നു. വിഷമങ്ങളും സമ്മർദങ്ങളും ഉള്ളിൽ ഒതുക്കിവെക്കുന്ന പലരും ഒടുവിൽ താങ്ങാനാവാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുടുംബങ്ങളിൽ തുറന്ന ആശയവിനിമയവും പരസ്പര ബഹുമാനവും അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.
ഗാർഹിക പീഡനത്തിന്റെ ഇരകളാകുന്നവർക്ക് പലപ്പോഴും സഹായം തേടാൻ ഭയമാണ്. സമൂഹത്തിന്റെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും കുടുംബത്തിന്റെ സമ്മർദങ്ങളും സാമ്പത്തിക ആശ്രിതത്വവും അവരെ മൗനത്തിലാക്കുന്നു. ചിലർക്ക് തങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നത് പീഡനമാണെന്ന് പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബോധവൽക്കരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. സ്കൂളുകളിലും കോളേജുകളിലും കുടുംബബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും മാനസികാരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചും കൂടുതൽ ചർച്ചകൾ ഉണ്ടാകണം.
നിയമപരമായ സംരക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതും അനിവാര്യമാണ്. പീഡനത്തിന് ഇരയാകുന്നവർക്ക് വേഗത്തിലും സുരക്ഷിതമായും പരാതി നൽകാൻ കഴിയണം. കൗൺസിലിംഗ് സേവനങ്ങൾ, വനിതാ സഹായകേന്ദ്രങ്ങൾ, ഹെൽപ്‌ലൈനുകൾ തുടങ്ങിയ സംവിധാനങ്ങൾ കൂടുതൽ ജനകീയമാക്കണം. സഹായം തേടുന്ന ഒരാളെയും കുറ്റവാളിയെപ്പോലെ ചോദ്യം ചെയ്യാതെ സഹതാപത്തോടെയും കരുതലോടെയും സമീപിക്കേണ്ടത് ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

മാധ്യമങ്ങൾക്കും ഈ വിഷയത്തിൽ വലിയ പങ്കുണ്ട്. ഗാർഹിക പീഡനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വാർത്തകൾ വെറും സെൻസേഷണൽ തലക്കെട്ടുകളാക്കി ചുരുക്കാതെ പ്രശ്നത്തിന്റെ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലവും കാരണങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. സമൂഹത്തെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള റിപ്പോർട്ടുകളും വിശകലനങ്ങളും കൂടുതൽ ഉണ്ടാകണം. കാരണം ഓരോ ദുരന്തവാർത്തയ്ക്കു പിന്നിലും പരിഹരിക്കപ്പെടാതെ പോയ നിരവധി മുന്നറിയിപ്പുകൾ ഉണ്ടാകാം.
കുടുംബം എന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ അടിത്തറ സ്നേഹവും വിശ്വാസവും ബഹുമാനവുമാണ്. അധികാരവും നിയന്ത്രണവും ഭയവുമല്ല. ഒരു ബന്ധം നിലനിൽക്കേണ്ടത് പരസ്പര ധാരണയിലൂടെയും കരുതലിലൂടെയുമാണ്. ഒരാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യവും വ്യക്തിത്വവും ഇല്ലാതാക്കുന്ന ബന്ധങ്ങൾ ആരോഗ്യകരമായ കുടുംബജീവിതത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്. കുട്ടികൾ വളരുന്നത് അവർ കാണുന്ന കുടുംബാന്തരീക്ഷത്തിലാണ്. പീഡനവും സംഘർഷവും നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം അവരുടെ ഭാവിയെയും മാനസികാരോഗ്യത്തെയും ദോഷകരമായി ബാധിക്കും.

കാസറഗോഡിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട മൂന്ന് ജീവനുകൾ നമ്മെ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ സത്യമാണ്. ഗാർഹിക പീഡനം ഒരു വ്യക്തിയുടെ പ്രശ്നമല്ല; അത് സമൂഹത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ്. അയൽവാസികളും സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും അധ്യാപകരും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരും ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ജാഗ്രത പുലർത്തണം. സഹായം ആവശ്യമായ ഒരാളെ കാണുമ്പോൾ മിണ്ടാതിരിക്കാതെ കൈത്താങ്ങാകണം. ചിലപ്പോൾ ഒരു ഫോൺകോൾ, ഒരു സംഭാഷണം, ഒരു പിന്തുണയുടെ വാക്ക് പോലും ഒരു ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കാരണമാകാം.

ഒരു പുരോഗമന സമൂഹത്തിന്റെ അടയാളം അതിന്റെ കെട്ടിടങ്ങളോ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയോ മാത്രമല്ല. അവിടെയുള്ള മനുഷ്യർ എത്രമാത്രം സുരക്ഷിതരാണ് എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ മാനദണ്ഡം. വീടുകൾ സുരക്ഷിതമല്ലെങ്കിൽ സമൂഹവും സുരക്ഷിതമല്ല. അതിനാൽ ഗാർഹിക പീഡനങ്ങളെ ചെറുക്കാനുള്ള പോരാട്ടം ഓരോരുത്തരുടെയും ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.
കാസറഗോഡിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ആ മൂന്ന് ജീവനുകൾ ഇനി തിരികെ വരില്ല. എന്നാൽ അവരുടെ ഓർമ്മകൾ ഒരു മുന്നറിയിപ്പായി നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ട്. ഇനി ഒരാളും വീടിനുള്ളിൽ ഭയന്ന് ജീവിക്കേണ്ട അവസ്ഥ ഉണ്ടാകരുത്. സ്നേഹവും കരുതലും പരസ്പര ബഹുമാനവും നിറഞ്ഞ കുടുംബങ്ങളാണ് ആരോഗ്യകരമായ സമൂഹത്തിന്റെ അടിത്തറ. ആ അടിത്തറ സംരക്ഷിക്കാൻ നാം എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് മുന്നോട്ട് വരേണ്ട സമയമാണിത്.