ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രം മനുഷ്യരാശിയുടെ ആരോഗ്യത്തിലും അതിജീവനത്തിലും വരുത്തിയ വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ നിരവധിയാണ്. പകർച്ചവ്യാധികളെ നിയന്ത്രിച്ചതും പുതിയ മരുന്നുകൾ കണ്ടുപിടിച്ചതും മുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ ശസ്ത്രക്രിയകൾ വരെ മനുഷ്യന്റെ ആയുർദൈർഘ്യം വർധിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു മുന്നേറ്റമാണ് സിസേറിയൻ ശസ്ത്രക്രിയ അഥവാ സി-സെക്ഷൻ.

പ്രസവവേളയിൽ അമ്മയുടെയോ കുഞ്ഞിന്റെയോ ജീവൻ അപകടത്തിലാകുന്ന സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഒരു രക്ഷകനായി എത്തുന്ന ഈ ശസ്ത്രക്രിയാ രീതി, ഇന്ന് വെറുമൊരു ചികിത്സാ മാർഗം മാത്രമല്ല. മറിച്ച്, മനുഷ്യന്റെ ജൈവപരമായ പരിണാമത്തിന്റെ ഗതിയെത്തന്നെ മാറ്റിയെഴുതാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു വലിയ ഘടകമായി അത് മാറിയിരിക്കുന്നു.

ലോകമെമ്പാടും സിസേറിയൻ പ്രസവങ്ങളുടെ നിരക്കിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഈ വലിയ വർധനവ് മനുഷ്യന്റെ ശാരീരിക ഘടനയിലും ഭാവി തലമുറകളിലും എന്ത് മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തും എന്നത് പരിണാമ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ അങ്ങേയറ്റം പഠനാർഹമായ ഒരു വിഷയമാണ്. പ്രശസ്ത ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ചാൾസ് ഡാർവിൻ അവതരിപ്പിച്ച 'സ്വാഭാവിക തിരഞ്ഞെടുപ്പ്' എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെയും, ആധുനിക ജീവശാസ്ത്രം കണ്ടെത്തിയ പുതിയ അറിവുകളുടെയും വെളിച്ചത്തിൽ ഈ വിഷയത്തെ നമുക്ക് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം.

സ്വാഭാവിക തിരഞ്ഞെടുപ്പും പരിണാമത്തിലെ വലിയ പ്രതിസന്ധിയും

പ്രകൃതിയുടെ നിയമം വളരെ ലളിതവും എന്നാൽ കർക്കശവുമാണ്. ഭൂമിയിലുള്ള ഏതൊരു ജീവിവർഗത്തിലെയും അംഗങ്ങൾക്കിടയിൽ, അവ ജീവിക്കുന്ന പരിസ്ഥിതിയുമായി പൊരുത്തപ്പെടാനും പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളെ അതിജീവിക്കാനും ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സ്വഭാവങ്ങളുള്ളവ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു. ഇതിനെയാണ് അതിജീവനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന നിയമം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

ഈ ജീവികൾക്ക് പ്രകൃതിയോട് പൊരുത്തപ്പെടാൻ സഹായിക്കുന്ന അനുകൂല സ്വഭാവങ്ങൾ അവയുടെ ജീനുകൾ വഴി അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് സുരക്ഷിതമായി കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, മാറുന്ന പരിസ്ഥിതിയോട് പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിയാത്തവ കാലക്രമേണ സ്വാഭാവികമായും പിന്തള്ളപ്പെടുന്നു. ജീവജാലങ്ങളെ വാർത്തെടുക്കുന്ന ഈ പ്രകൃതിദത്തമായ അരിപ്പയെയാണ് ശാസ്ത്രലോകം 'സ്വാഭാവിക തിരഞ്ഞെടുപ്പ്' അഥവാ പ്രകൃതിനിർധാരണം (Natural Selection) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

മനുഷ്യന്റെ കാര്യമെടുത്താൽ, ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളിലൂടെ പ്രകൃതി ഈ കർശനമായ അരിപ്പയിലൂടെ കടത്തിവിട്ട് രൂപപ്പെടുത്തിയെടുത്ത അതിസങ്കീർണ്ണമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണ് സ്വാഭാവിക പ്രസവം. അവിടെ അതിജീവനത്തിന് അനുയോജ്യമല്ലാത്ത ജീവശാസ്ത്രപരമായ ഘടനകൾക്ക് യാതൊരു സ്ഥാനവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

മനുഷ്യന്റെ പരിണാമ ചരിത്രം ആഴത്തിൽ പരിശോധിച്ചാൽ, കാലക്രമേണ വളരെ വിരുദ്ധമായ രണ്ട് വലിയ ശാരീരിക മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചതായി കാണാൻ കഴിയും. എന്നാൽ ഇവ രണ്ടും ഒരേ സമയത്തല്ല നടന്നത്. അതിൽ ആദ്യത്തേത്, മരങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യൻ്റെ പൂർവികർ താഴെയിറങ്ങി നാലുകാലിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും രണ്ട് കാലിൽ നിവർന്നു നടക്കാൻ ആരംഭിച്ചതാണ്. ഏകദേശം നാല് ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തന്നെ ആഫ്രിക്കയിലെ ആദ്യകാല മനുഷ്യ പൂർവികർ ഇരുകാലിൽ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

രണ്ട് കാലിൽ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ശരീരത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭാരവും താങ്ങേണ്ടിവന്നത് ഇടുപ്പെല്ലുകൾക്കാണ്. നിവർന്നു നിൽക്കുമ്പോഴുള്ള ഗുരുത്വാകർഷണ കേന്ദ്രം സന്തുലിതമായി നിലനിർത്താൻ വേണ്ടി കാലക്രമേണ സ്ത്രീകളുടെ ഇടുപ്പെല്ലുകളുടെ (Pelvis) ആകൃതിക്ക് വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കുകയും പ്രസവ കവാടത്തിന്റെ വീതി കാര്യമായി കുറയുകയും ചെയ്തു.

ഭൂമിയിലെ മറ്റ് ജീവജാലങ്ങളിൽ നിന്ന് മനുഷ്യനെ വ്യത്യസ്തനാക്കിയ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ ഒരു ഘട്ടമായിരുന്നു ഇത്. കൈകൾ സ്വതന്ത്രമായതോടെ മനുഷ്യൻ ആയുധങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാനും ഉപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാനും തുടങ്ങി.

ഇതിന് ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് രണ്ടാമത്തെ മാറ്റം, അതായത് മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറിന്റെ വലിപ്പവർധനവ് സംഭവിക്കുന്നത്. ഉപകരണങ്ങളുടെ ഉപയോഗവും, തീ കണ്ടെത്തിയതും, വേവിച്ച ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും മനുഷ്യന്റെ പരിണാമത്തിൽ വലിയ കുതിച്ചുചാട്ടമുണ്ടാക്കി. ഏകദേശം രണ്ട് ദശലക്ഷം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഹോമോ (Homo) ജീനസിലെ മനുഷ്യർ രൂപപ്പെട്ടതിന് ശേഷമാണ് തലച്ചോറിന്റെ വലിപ്പം അസാധാരണമായി വർധിച്ചത്.

സ്വാഭാവികമായും ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ തലയോട്ടിയുടെ വലിപ്പവും ഇതോടൊപ്പം കൂടി. ഒന്നാമത്തെ മാറ്റം പ്രസവവഴി ഇടുങ്ങിയതാക്കിയപ്പോൾ, അതിന് വളരെക്കാലത്തിന് ശേഷം സംഭവിച്ച രണ്ടാമത്തെ മാറ്റം പുറത്തുവരേണ്ട കുഞ്ഞിന്റെ വലിപ്പം കൂട്ടി.

ഇടുങ്ങിയ ഇടുപ്പെല്ലിന്റെ വിടവിലൂടെ വലിയ തലയുള്ള കുഞ്ഞിനെ സുരക്ഷിതമായി പുറത്തെത്തിക്കുക എന്നത് മനുഷ്യ പ്രസവത്തെ ഭൂമിയിലെ മറ്റ് മൃഗങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഏറ്റവും വേദന നിറഞ്ഞതും അപകടകരവുമായ ഒന്നാക്കി മാറ്റി. ശാസ്ത്രലോകം പരിണാമത്തിലെ ഈ സങ്കീർണ്ണതയെ 'ഒബ്സ്റ്റട്രിക്കൽ ഡിലമ' (Obstetrical Dilemma) അഥവാ പ്രസവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പരിണാമ പ്രതിസന്ധി എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രം ഇല്ലാതിരുന്ന പഴയകാലത്ത് ഈ പ്രതിസന്ധിയെ മറികടക്കുക എന്നത് മനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ച് ഒട്ടും എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. പ്രസവം ദുഷ്കരമാവുകയും കുഞ്ഞിന് പുറത്തുവരാൻ കഴിയാതെ വരികയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ അത് മിക്കവാറും അമ്മയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും ദാരുണമായ മരണത്തിലാണ് കലാശിച്ചിരുന്നത്.

ജീവശാസ്ത്രപരമായി പറഞ്ഞാൽ, സ്വാഭാവിക പ്രസവത്തിന് ശാരീരികമായി കഴിവില്ലാത്ത സ്ത്രീകൾക്ക് തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ നിലനിർത്താനോ വളർത്താനോ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവിക തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ഏറ്റവും ക്രൂരവും എന്നാൽ യഥാർഥവുമായ ഒരു ഉദാഹരണമായിരുന്നു അത്.

അതായത്, പ്രസവിക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ വലിപ്പമുള്ള ഇടുപ്പെല്ലുള്ള അമ്മമാരുടെയും, പ്രസവവഴിയിലൂടെ എളുപ്പത്തിൽ കടന്നുപോരാൻ കഴിയുന്ന വലിപ്പമുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും ജീനുകൾ മാത്രം അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു. വലിയ തലയുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയോ ഇടുങ്ങിയ ഇടുപ്പെല്ലുള്ള അമ്മമാരുടെയോ ജീനുകൾ അവിടെ വെച്ച് തന്നെ പ്രകൃതി ഇല്ലാതാക്കിയിരുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയിലൂടെ മനുഷ്യന്റെ ശാരീരിക ഘടന ഒരു സന്തുലിതാവസ്ഥയിൽ ദീർഘകാലം നിലനിന്നു പോന്നു.

പൂർണ്ണവളർച്ചയെത്താത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളും ഗർഭിണിയുടെ ഊർജതന്ത്രവും

പശുവിൻ്റെയോ കുതിരയുടെയോ ഒക്കെ കുട്ടി ജനിച്ച് മണിക്കൂറുകൾക്കകം സ്വന്തമായി എഴുന്നേറ്റ് നടക്കുന്നത് നമ്മൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു മനുഷ്യക്കുഞ്ഞിന് സ്വന്തമായി എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കാൻ തന്നെ ഒരു വർഷത്തോളം സമയമെടുക്കും. എന്തുകൊണ്ടാണ് മറ്റ് ജീവികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി മനുഷ്യൻ്റെ കുട്ടികൾ മാത്രം ഇത്രയും ദുർബലരായി, പൂർണ്ണമായും പരസഹായം ആവശ്യമുള്ളവരായി ജനിക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യം വളരെ പ്രസക്തമാണ്.

ഈ ശാരീരിക തടസ്സം മറികടക്കാൻ പ്രകൃതിനിർധാരണം കണ്ടെത്തിയ വഴി എന്തായിരുന്നു എന്നതാണ് ശാസ്ത്രജ്ഞർ പിന്നീട് ചിന്തിച്ചത്. തലച്ചോറ് പൂർണ്ണവളർച്ച എത്തുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, അതായത് തലയുടെ വലിപ്പം പ്രസവനാളിയിലൂടെ പുറത്തുവരാൻ പാകത്തിലുള്ളപ്പോൾ പ്രസവം നടക്കുക എന്നതായിരുന്നു അത്.

ഇതിനർഥം, മനുഷ്യക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ മറ്റ് സസ്തനികളെ അപേക്ഷിച്ച് 'മാസം തികയാതെ' ആണ് ജനിക്കുന്നത് എന്നായിരുന്നു പഴയകാലത്തെ ധാരണ. ഗർഭപാത്രത്തിൽ വെച്ച് നടക്കേണ്ട തലച്ചോറിൻ്റെ പ്രധാന വളർച്ചയെല്ലാം ജനിച്ചതിന് ശേഷം പുറത്തുവെച്ചാണ് നടക്കുന്നത് എന്നും ശാസ്ത്രലോകം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.

എന്നാൽ, വർഷങ്ങളായി ശാസ്ത്രലോകം വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് ഇടുപ്പെല്ലിൻ്റെ വലിപ്പക്കുറവും തലയുടെ വലിപ്പവും തമ്മിലുള്ള ഈ വൈരുദ്ധ്യം മാത്രമാണ് കുഞ്ഞുങ്ങൾ നേരത്തെ ജനിക്കാൻ ഏക കാരണം എന്നാണ്. പുതിയ ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങൾ ഈ പഴയ ധാരണയെ തിരുത്തുകയും, കുഞ്ഞുങ്ങൾ 'മാസം തികയാതെ' ആണ് ജനിക്കുന്നത് എന്ന ആശയത്തെ പൂർണ്ണമായും ഖണ്ഡിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

യാന്ത്രികമായ ഒരു തടസ്സം അഥവാ സ്ഥലപരിമിതി മാത്രമല്ല, ജീവശാസ്ത്രപരമായ മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകം കൂടിയാണ് പ്രസവത്തിന്റെ സമയവും കുഞ്ഞിന്റെ വളർച്ചാഘട്ടവും തീരുമാനിക്കുന്നത്. ഈ പുതിയ ശാസ്ത്രീയ വിശദീകരണത്തിൻ്റെ പേരാണ് ഇ.ജി.ജി സിദ്ധാന്തം (Energetics of Gestation and Growth അഥവാ EGG).

ഈ സിദ്ധാന്തം അനുസരിച്ച് മനുഷ്യക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ മറ്റ് ജീവികളെ അപേക്ഷിച്ച് നേരത്തെയല്ല ജനിക്കുന്നത്. മറ്റ് പ്രൈമേറ്റുകളുടെ ഗർഭകാലവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ഗർഭകാലമായ ഒൻപത് മാസം എന്നത് തികച്ചും അനുയോജ്യമാണ്. അമ്മയുടെ ശരീരത്തിലെ ഊർജത്തിന്റെ പരിമിതിയാണ് പ്രസവം എപ്പോൾ നടക്കണം എന്ന് നിശ്ചയിക്കുന്നത് എന്നതാണ് ഈ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

ഗർഭകാലത്ത് അമ്മയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് കുഞ്ഞിന് വളരാനുള്ള ഊർജം ലഭിക്കുന്നത്. ഗർഭത്തിൻ്റെ അവസാന മാസങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോഴേക്കും ഗർഭസ്ഥ ശിശുവിൻ്റെ വളർച്ചയും അതിന് ആവശ്യമായ ഊർജവും വളരെ വലുതാകും.

അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന് ഉത്പാദിപ്പിച്ച് നൽകാൻ കഴിയുന്ന പരമാവധി ഉപാപചയ ഊർജത്തിന്റെ പരിധിയിൽ ഒൻപത് മാസം ആകുമ്പോഴേക്കും അത് എത്തും. അതായത്, ഇതിൽ കൂടുതൽ ഊർജം പൊക്കിൾക്കൊടി വഴി കുഞ്ഞിന് നൽകാൻ അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന് കഴിയില്ല എന്ന അവസ്ഥ വരും. കൃത്യം ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് പ്രസവം നടക്കുന്നത്.

ഇടുപ്പെല്ലിൻ്റെ വലിപ്പക്കുറവ് എന്ന ഭൗതികമായ തടസ്സത്തേക്കാളുപരി, ഗർഭിണിയായ അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന് താങ്ങാൻ കഴിയുന്ന ഊർജത്തിന്റെ പരിധി കൂടിയാണ് എപ്പോൾ പ്രസവം നടക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത്

എന്നാണ് ആധുനിക ശാസ്ത്രം പറയുന്നത്. ഗർഭപാത്രത്തിൽ കിടത്തി കൂടുതൽ ഊർജം നൽകുന്നതിനേക്കാൾ പ്രസവശേഷം മുലപ്പാലിലൂടെ ഊർജം നൽകുന്നത് അമ്മയുടെ ശരീരത്തെ സംബന്ധിച്ച് കൂടുതൽ എളുപ്പമാണ്.

ചുരുക്കത്തിൽ, ബുദ്ധിമാനായ ഒരു ജീവിയായി പരിണമിച്ചതിൻ്റെയും ഇരുകാലിൽ സ്വതന്ത്രമായി നടന്നതിൻ്റെയും വിലയാണ് ജനനസമയത്തെ ഈ നിസ്സഹായത. ഭൗതികമായ ശരീരഘടനയും പരിമിതമായ ഊർജവും തമ്മിൽ പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള പ്രകൃതിയുടെ അത്ഭുതകരമായ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയാണിത്.

എന്നാൽ ഈ ദുർബലത മനുഷ്യനെ തോൽപ്പിച്ചില്ല. മറിച്ച്, സ്വയം ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി മനുഷ്യർ കൂട്ടമായി ജീവിക്കാനും പരസ്പരം സഹായിക്കാനും തുടങ്ങി. സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ അമ്മമാർക്ക് മാത്രമല്ല, അച്ഛനും മുത്തശ്ശിക്കും കുടുംബത്തിലെ മറ്റ് അംഗങ്ങൾക്കും ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ടായി.

മനുഷ്യൻ എന്ന സാമൂഹ്യജീവിയുടെ വളർച്ചയ്ക്കും നമ്മൾ കാണുന്ന ഈ മഹത്തായ സംസ്കാരങ്ങൾക്കും അടിത്തറയിട്ടത് പ്രസവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഈ സങ്കീർണ്ണമായ പരിണാമ പ്രതിസന്ധിയാണ്. നമ്മുടെ പരിമിതികൾ എങ്ങനെയാണ് വലിയ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വഴിവെക്കുന്നത് എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണിത്.

പ്രകൃതിയുടെ അരിപ്പയെ മറികടക്കുന്ന ആധുനിക ശാസ്ത്രം

ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ വരവോടെയും സിസേറിയൻ ശസ്ത്രക്രിയ സർവസാധാരണമായതോടെയും ഈ പ്രകൃതിദത്തമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വളരെ വലിയൊരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു. ഇന്ന്, പ്രസവവഴിയിലൂടെ പുറത്തുവരാൻ കഴിയാത്തത്ര വലിയ തലയുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളെയും, ഇടുങ്ങിയ ഇടുപ്പെല്ലുള്ള അമ്മമാരെയും വൈദ്യശാസ്ത്രം സുരക്ഷിതമായി രക്ഷിച്ചെടുക്കുന്നു.

ലക്ഷക്കണക്കിന് ജീവനുകളാണ് ഇതിലൂടെ ലോകമെമ്പാടും രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. അണുബാധകൾ തടയാനുള്ള ആന്റിബയോട്ടിക്കുകളും വേദനയറിയാതിരിക്കാനുള്ള അനസ്തേഷ്യയും സിസേറിയൻ പ്രക്രിയയെ വളരെ സുരക്ഷിതമായ ഒരു വൈദ്യശാസ്ത്ര മുന്നേറ്റമാക്കി മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്. മുൻകാലങ്ങളിൽ അമ്മയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും ജീവൻ അപഹരിച്ചിരുന്ന പല സങ്കീർണ്ണതകളും ഇന്ന് നിഷ്പ്രയാസം പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നു.

പക്ഷേ, പരിണാമപരമായ വീക്ഷണത്തിൽ അല്പം മാറിനിന്ന് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഇതിന് വളരെ വലിയ ദീർഘകാല പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. പണ്ട് പ്രകൃതി ഇല്ലാതാക്കിയിരുന്ന ആ ജനിതക ഘടനകൾ, അതായത് ചെറിയ ഇടുപ്പെല്ല്, വലിയ തല എന്നീ സവിശേഷതകൾ ഇപ്പോൾ സമൂഹത്തിൽ യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലാതെ നിലനിൽക്കുന്നു.

ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വളർന്നു വലുതാകുമ്പോൾ സ്വാഭാവിക പ്രസവത്തിന് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്ന അതേ ജീനുകൾ അവർ തങ്ങളുടെ അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് സുരക്ഷിതമായി കൈമാറ്റം ചെയ്യുന്നു.

വിയന്ന സർവകലാശാലയിലെ ഗവേഷകർ നടത്തിയ പഠനമനുസരിച്ച്, മനുഷ്യരിൽ പ്രസവ തടസ്സം നേരിടുന്ന കേസുകളിൽ കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കിടയിൽ ഗണ്യമായ വർധനവ് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതായത്, സിസേറിയൻ മൂലം പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവികമായ 'ഫിൽട്ടറിംഗ്' പ്രക്രിയ ദുർബലമായിരിക്കുന്നു. തലമുറകൾ കഴിയുന്തോറും ഇടുങ്ങിയ ഇടുപ്പെല്ലുള്ള സ്ത്രീകളുടെ എണ്ണം വർധിക്കാൻ ഇത് കാരണമാകുന്നു.

കാലക്രമേണ, ജനസംഖ്യയിൽ സ്വാഭാവിക പ്രസവത്തിന് ശാരീരിക കഴിവ് കുറഞ്ഞ സ്ത്രീകളുടെ എണ്ണം വർധിച്ചേക്കാം. ഇതിനെ മനുഷ്യന്റെ 'വൈദ്യശാസ്ത്രപരമായ ആശ്രയത്വം' വർധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പരിണാമ മാറ്റമായി കണക്കാക്കാം.

ഇതൊരു ലളിതമായ ഉപമയിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. നമ്മൾ കണ്ണടകൾ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ, കാഴ്ചശക്തി കുറഞ്ഞവർക്കും ലോകത്തെ വ്യക്തമായി കാണാനും ജീവിക്കാനും സാധിക്കുന്നു. പുരാതന കാലത്ത് കാഴ്ചക്കുറവ് എന്നത് കാട്ടിൽ ഇരപിടിക്കാനും ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനും വലിയൊരു തടസ്സമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് കണ്ണടകളുടെ സഹായത്തോടെ ആ പരിമിതി നമ്മൾ മറികടന്നു. ഇത് കാഴ്ചക്കുറവുള്ള ജീനുകൾ വരുംതലമുറകളിലും നിലനിൽക്കാൻ കാരണമാകുന്നു.

അതുപോലെ തന്നെയാണ് സിസേറിയന്റെ കാര്യവും. ശാരീരികമായ പരിമിതികളെ മനുഷ്യൻ തന്റെ സാങ്കേതികവിദ്യയും ശാസ്ത്രവും ഉപയോഗിച്ച് വിജയകരമായി മറികടക്കുമ്പോൾ, അത് മനുഷ്യന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള ജീൻ പൂളിൽ (Gene pool) വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. മുൻകാലങ്ങളിൽ പ്രകൃതി ഒഴിവാക്കുമായിരുന്ന, ഇടുങ്ങിയ പ്രസവവഴിക്കും വലിയ തലയ്ക്കും കാരണമാകുന്ന ജീനുകളുടെ ആവൃത്തി (Frequency of genes) സമൂഹത്തിൽ ഇതിലൂടെ വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ഇതൊരു 'നല്ലതോ' 'ചീത്തയോ' ആയ മാറ്റമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യരാശി പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളോട് നടത്തുന്ന ഒരു സാംസ്കാരിക പരിണാമമാണ്. മനുഷ്യന്റെ അതിജീവനം ഇന്ന് വെറും ജീവശാസ്ത്രപരമായ കഴിവുകളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ചല്ല, മറിച്ച് അവൻ സൃഷ്ടിച്ചെടുത്ത സാങ്കേതികവിദ്യയെ കൂടി ആശ്രയിച്ചാണ് ഇരിക്കുന്നത്.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഭാവിയിൽ മനുഷ്യർക്ക് സ്വാഭാവികമായി പ്രസവിക്കാൻ പൂർണ്ണമായും കഴിയില്ലേ എന്നൊരു ചോദ്യം ഉയർന്നേക്കാം. ഇല്ല എന്നതാണ് ഉത്തരം. പരിണാമം എന്നത് അത്യന്തം സാവധാനത്തിൽ, ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയാണ്. ഒറ്റയടിക്ക് ഒരു തലമുറയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകില്ല.

മാത്രമല്ല, ഇന്ന് സിസേറിയൻ നിരക്ക് വർധിക്കുന്നതിന് ജനിതക കാരണങ്ങൾ മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. മാറിയ ജീവിതശൈലി, വ്യായാമമില്ലായ്മ, വൈകിയുള്ള ഗർഭധാരണം, പ്രമേഹം പോലുള്ള ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിന് കാരണമാകുന്നുണ്ട്.

സിസേറിയൻ പ്രസവത്തിന്റെ പരിണാമപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ, അതിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട അർഥം നാം മറക്കാൻ പാടില്ല. ലക്ഷക്കണക്കിന് ജീവനുകൾ രക്ഷിക്കുന്ന അത്ഭുതകരമായ ഒരു ശാസ്ത്ര നേട്ടമാണത്. ജീവൻ രക്ഷിക്കുക എന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ദർശനം വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിനില്ല. സ്വാഭാവിക പ്രസവം അപകടകരമാകുന്ന ഘട്ടത്തിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കാവുന്ന ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ മാർഗം സിസേറിയൻ തന്നെയാണ്.

ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, സിസേറിയൻ എന്ന ശസ്ത്രക്രിയ വഴി മനുഷ്യൻ സ്വാഭാവിക തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ അതിരുകൾ മായ്ച്ചു കളയുകയാണ്. പ്രകൃതി ഒഴിവാക്കുമായിരുന്ന ചില ജനിതക സ്വഭാവങ്ങൾ നാം നിലനിർത്തുകയും അടുത്ത തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് മനുഷ്യന്റെ പ്രസവരീതികളിൽ ഭാവിയിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയേക്കാം.

എന്നാൽ, ഈ മാറ്റങ്ങൾ ഒരു തകർച്ചയല്ല; മറിച്ച്, മനുഷ്യൻ സ്വന്തം ബുദ്ധിശക്തിയും ശാസ്ത്രവും ഉപയോഗിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ ജീവശാസ്ത്രപരമായ പരിമിതികളെ മറികടക്കുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. ജൈവപരിണാമത്തിന് മേൽ സാംസ്കാരിക പരിണാമം നേടുന്ന വലിയൊരു വിജയമാണിത്.

Read more articls: https://www.emalayalee.com/news/369321