അഞ്ചരക്കണ്ടി ദന്തൽ കോളേജിൽ പഠിച്ചിരുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മരണം, ഒരു സാധാരണ വാർത്തയായി കാണാനാവാത്ത വേദനയുള്ള സംഭവമാണ്. ഇത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം നഷ്ടമല്ല; ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സംഭവമാണ്. ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുമായി, പ്രതീക്ഷകളുമായി വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനത്തിന്റെ കവാടം കടന്നുകയറിയ ഒരു യുവജീവൻ, ഒടുവിൽ മരണത്തിൽ അവസാനിക്കേണ്ടി വന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്ന ചോദ്യം ഇനി നമ്മൾ ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഈ വിദ്യാർത്ഥി അധ്യാപകരുടെയും കോളേജ് അധികൃതരുടെയും ഭാഗത്ത് നിന്ന് നിരന്തരം ക്രൂരതകളും അപമാനങ്ങളും നേരിട്ടുവെന്ന ആരോപണങ്ങൾ ഇതിനകം തന്നെ പുറത്ത് വന്നിട്ടുണ്ട്. ജാതിയുടെയും നിറത്തിന്റെയും പേരിൽ അധിക്ഷേപിക്കപ്പെടുകയും, മനസ്സിനെ തകർക്കുന്ന രീതിയിൽ പെരുമാറപ്പെടുകയും ചെയ്തുവെന്നത് ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മാനസികാവസ്ഥയെ എത്രത്തോളം തകർക്കുമെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല.പഠിപ്പിക്കേണ്ടവർ മുറിവേൽപ്പിച്ചാൽ, വിദ്യാർത്ഥി ആശ്രയിക്കേണ്ടത് ആരെയാണ്?

അധ്യാപകൻ എന്നത് ഒരു ജോലി മാത്രമല്ല  അത് ഒരു ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകാശം നിറയ്ക്കേണ്ട വ്യക്തി തന്നെയാണ് ഇരുട്ട് വിതയ്ക്കുന്നത് എങ്കിൽ, അത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ പരാജയം മാത്രമല്ല, ഒരു സംവിധാനത്തിന്റെ തന്നെ തകർച്ചയാണ്.പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിച്ചെത്തിയ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ, ഈ രീതിയിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ മനസ്സ് വിങ്ങിപ്പോകുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളും, സ്വന്തം പരിശ്രമങ്ങളും എല്ലാം ഒരുമിച്ച് തകർന്നുവീണ ഒരു നിമിഷം അതാണ് ഈ മരണം.

ഇതിൽ ഏറ്റവും ഹൃദയഭേദകമായ ആരോപണം, വിദ്യാർത്ഥിയുടെ അമ്മയുടെ അസുഖത്തെ പോലും പരിഹസിച്ചുവെന്നതാണ്. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും സ്വകാര്യമായ വേദനയെ പോലും മാനിക്കാത്ത ഒരു സമീപനം, മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന നിലയാണ്. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മനസ്സിനെ തകർക്കാൻ അത്രയും മതിയായിരുന്നു. അവൻ ഒറ്റപ്പെട്ടതും തകർന്നതുമായ ഒരു ലോകത്തേക്ക് തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടതിന്റെ അടയാളമാണ് ഇത്.ഇത്തരത്തിലുള്ള സംഭവങ്ങൾ ഒറ്റപ്പെട്ടവയല്ല. പല വിദ്യാർത്ഥികളും ഇത്തരത്തിലുള്ള പീഡനങ്ങൾ സഹിച്ചുകൊണ്ട് മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു. ചിലർ അതിനെ മറികടക്കുന്നു, ചിലർ മുറിവുകളുമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്നു, എന്നാൽ ചിലർക്ക് അതിന്റെ ഭാരം സഹിക്കാനാകാതെ തകർന്നുവീഴേണ്ടി വരുന്നു. ഈ വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മരണം, അത്തരം അനേകം മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന കഥകളുടെ പ്രതിനിധിയാണ്.

ഇത് ഒരു ആത്മഹത്യയോ, അല്ലെങ്കിൽ മാനസിക പീഡനങ്ങളുടെ തുടർച്ചയായ ഫലമോ എന്നതിനെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ അന്വേഷണം അനിവാര്യമാണ്. സത്യങ്ങൾ പുറത്തുവരണം. കുറ്റക്കാരെ തിരിച്ചറിയണം. നിയമം കർശനമായി നടപ്പാക്കണം. ആരായാലും, അവരുടെ സ്ഥാനം നോക്കാതെ ഉത്തരവാദിത്വം ഉറപ്പാക്കണം.വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ ഇനി മിണ്ടാതിരിക്കാനാവില്ല. വിദ്യാർത്ഥികളുടെ സുരക്ഷയും മാന്യവും ഉറപ്പാക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തമാക്കണം. പരാതികൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള സുതാര്യമായ സംവിധാനങ്ങൾ ഉണ്ടാകണം. അധ്യാപകർക്കായി മാനവിക മൂല്യങ്ങളും വിദ്യാർത്ഥികളോടുള്ള സമീപനവും സംബന്ധിച്ച പരിശീലനങ്ങൾ നിർബന്ധമാക്കണം.

ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവി അതിന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളിലാണ്. അവർക്ക് സ്വപ്നം കാണാനും, അത് പിന്തുടരാനും കഴിയുന്ന ഒരു അന്തരീക്ഷം നമുക്ക് സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഭയവും അപമാനവും നിറഞ്ഞ ഇടങ്ങളിൽ നിന്ന് പ്രതിഭകൾ വളരുന്നില്ല. ഇനി ഒരാളും ഇത്തരത്തിൽ തകർന്നുപോകാൻ പാടില്ല. ഓരോ വിദ്യാർത്ഥിയുടെയും കണ്ണീരിന് വിലയുണ്ട്. ഓരോ സ്വപ്നത്തിനും ജീവിക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്.മൗനം ഇനി കുറ്റമാണ്. നീതി ആവശ്യപ്പെടണം. സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവരണം. ഉത്തരവാദികളെ ശിക്ഷിക്കണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ ഈ നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവന് ഒരു അർത്ഥം ലഭിക്കൂ.ഇത് ഒരു വാർത്തയല്ല ഇത് ഒരു നിലവിളിയാണ്. അത് കേൾക്കേണ്ടത് നമ്മളാണ്.