ഞാൻ മരണത്തിൽ നിന്ന് ഓടിയകന്ന  ദിനം

  9/11-ന്റെ, നിങ്ങളുടെ മനസിനെ തൊടുന്ന ഒരു യഥാർത്ഥ കഥ

2001 സെപ്റ്റംബർ 11-ന്റെ പുലരിയിൽ, രാജു ജോസഫ് പ്രലേൽ ന്യൂയോർക്കിലെ  തന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് യാത്രതിരിക്കുമ്പോൾ അത്  പതിവ് പോലെ ഒരു പ്രവൃത്തിദിനമെന്നേ അദ്ദേഹം കരുതിയിരുന്നുള്ളൂ .

എന്നാൽ, ആ ദിനം അവസാനിക്കും  മുൻപേ, സൈറൺ ശബ്ദങ്ങളും ഭയവും മരണവും പുകയും വീണുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവശിഷ്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിന് കീഴെ, ലോവർ മാൻഹട്ടനിലെ തെരുവുകളിലൂടെ തനിക്ക്  ഓടി രക്ഷപെടേണ്ടി വരുമെന്ന് അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

 ചരിത്രത്തിലെ ആ കറുത്ത അധ്യായത്തിന്  സ്വന്തം കണ്ണുകളാൽ സാക്ഷിയാവാൻ അദ്ദേഹം വിധിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു.

55 വാട്ടർ സ്ട്രീറ്റിലുള്ള ചേസ് -ലെ തന്റെ ജോലിക്കായി 'ഇ' ട്രെയിനിൽ ചേമ്പേഴ്സ് സ്ട്രീറ്റിലെത്തി  പുറത്തേക്ക് വന്ന രാജു  കടുത്ത ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി . ജനങ്ങൾ കൂട്ടംകൂടി നിൽക്കുന്നു. വേൾഡ് ട്രേഡ് സെന്ററിൽ ഭയാനകമായ എന്തോ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.

അദ്ദേഹം ട്വിൻ ടവറുകളിലേക്ക് നോക്കി.

ഒരു ടവർ കത്തിയെരിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കിനിൽക്കെ, മറ്റൊരു വിമാനം ആകാശത്ത് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

രണ്ടാമത്തെ വിമാനം സൗത്ത് ടവറിലേക്ക് ഇടിച്ചുകയറുന്നത്   രാജു  വിശ്വസിക്കാനാവാതെ നോക്കിനിന്നു. 
ആ നിമിഷം, ആശ്വാസകരമായ വിശദീകരണങ്ങൾക്കൊന്നും പ്രസക്തിയില്ലായിരുന്നു. ന്യൂയോർക്ക് നഗരം ആക്രമിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു!

തുടർന്നു സംഭവിച്ചത് അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട പ്രഭാതങ്ങളിലൊന്നായി . രാജുവിന്റെ ജീവിതത്തിലെ നിർണായക വഴിത്തിരിവുമായി  അത്.

ലോവർ മാൻഹട്ടനിലൂടെ ആളുകൾ ഭയന്നുവിറച്ച് ഓടുന്നത്  അദ്ദേഹം കണ്ടു. തെരുവുകളിൽ നിന്ന് നിസ്സഹായമായ നിലവിളികൾ  കേട്ടു. ന്യൂയോർക്കിന്റെ  ശക്തിയുടെ  പ്രതീകമായിരുന്ന ആ വൻഗോപുരങ്ങൾ പുകപടലങ്ങൾക്കും ചാരത്തിനും സ്റ്റീൽ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കുമിടയിലേക്ക് മറഞ്ഞുപോകുന്നത് അദ്ദേഹം നോക്കിനിന്നു.

ചുറ്റുമുള്ള നഗരം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം മാറിയപ്പോൾ, ജീവൻ രക്ഷിക്കുക എന്നത് മാത്രമായി ചിന്ത .

രാജു ഓടി.

ജെ & ആർ മ്യൂസിക്കിനുള്ളിൽ (J&R Music) അദ്ദേഹം താൽക്കാലികമായി അഭയം തേടി . ഒടുവിൽ പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ, മാൻഹട്ടൻ മറ്റൊരു ലോകമായി മാറിയിരുന്നു. കറുത്തിരുണ്ട ആകാശത്ത് കടലാസുകൾ പറന്നുനടന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വസ്ത്രങ്ങളിലും മുഖത്തും ചാരവും പൊടിയും മൂടിയിരുന്നു. എങ്ങും സൈറണുകൾ  മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു .

സബ്‌വേ സർവീസുകൾ നിലച്ചിരുന്നു.

ബസുകൾ ഓടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

നഗരത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും വൈദ്യുതി നിലച്ചിരുന്നു .

ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി തിരയുകയായിരുന്നു.

രാജു നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

ബ്രൂക് ലിന് സമീപമുള്ള ജലാശയത്തിനടുത്തെത്തിയ അദ്ദേഹം, ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു: മാൻഹട്ടനിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയ അപരിചിതരെ രക്ഷിക്കാൻ സാധാരണക്കാർ തങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ ബോട്ടുകളുമായി എത്തുന്നു!

അങ്ങനെയൊരു ബോട്ട് അദ്ദേഹത്തെയുംകൊണ്ട്  ലോംഗ് ഐലൻഡിലെ ഗ്ലെൻ കോവിലേക്ക് (Glen Cove) യാത്രതിരിച്ചു.

അവിടെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയും സഹോദരിയും കാത്തുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

പൊടിയും ചാരവും മൂടിയ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടപ്പോൾ, ശ്മശാനത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ഒരു പ്രേതത്തെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു .

പക്ഷേ, അദ്ദേഹത്തിന്  ജീവനുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാവുന്ന എല്ലാവരും അന്ന് വീടുകളിൽ തിരിച്ചെത്തിയില്ല.

നഷ്ടപ്പെട്ടവരിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഹൃത്തായ വത്സ രാജുവുമുണ്ടായിരുന്നു. ആ പ്രഭാതത്തിൽ സൗത്ത് ടവറിലിരുന്ന് അവർ മകളോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ വിമാനം മറ്റേ ടവറിലാണ് ഇടിച്ചതെന്നും അതിനാൽ താൻ സുരക്ഷിതയാണെന്നും അവർ മകളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

പിന്നാലെ രണ്ടാമത്തെ വിമാനം വന്നിടിച്ചു കയറി .
ആ ഫോൺ കോൾ നിശ്ചലമായി.

അവളുടെ പേര് ഇന്ന് 9/11 മെമ്മോറിയലിലെ പേരുകൾക്കിടയിൽ ജീവിക്കുന്നു.

എങ്കിലും, 'ദി ഡേ ഐ റാൻ ഫ്രം ഡെത്ത്'  സെപ്റ്റംബർ 11-ന്റെ മാത്രം കഥയല്ല.

അപകടങ്ങളാൽ പലതവണ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയും, പ്രത്യാശയാൽ നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ കഥയാണിത്.

കേരളത്തിലെ ബാല്യകാലം മുതൽ ഇന്ത്യൻ എയർഫോഴ്സിലെ സേവനം, അമേരിക്കയിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റം, ന്യൂയോർക്കിൽ  കരിയറും കുടുംബവും പടുത്തുയർത്തൽ, മരണവുമായി നേരത്തെ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള    മുഖാമുഖങ്ങൾ—രാജുവിന്റെ ഈ ജീവിതയാത്ര ലളിതമെങ്കിലും ആഴത്തിൽ  ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു:

"എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മളിൽ ചിലർക്ക് മാത്രം മറ്റൊരു ദിവസം കൂടി ജീവിക്കാൻ ലഭിക്കുന്നത്?"

9/11 സംഭവത്തിന് 25 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും, തകർന്നുവീഴുന്ന കെട്ടിടങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളിൽ തന്റെ കഥ അവസാനിക്കാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

അത് ജീവിതത്തിലേക്ക്  തന്നെ അവസാനിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ഒരിക്കൽ ലോവർ മാൻഹട്ടനെ മൂടിയ പുകപടലങ്ങൾക്ക് പകരം, ഇന്ന് മെമ്മോറിയലിന് ചുറ്റും മരങ്ങൾ തഴച്ചുവളരുന്നു. ആകാശം ശൂന്യമായിപ്പോയ ഇടത്ത്, വൺ വേൾഡ് ട്രേഡ് സെന്റർ  (One World Trade Center) തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നു.

ആയിരക്കണക്കിന് ജീവനുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടയിടത്ത്, അവരുടെ പേരുകൾ ഇന്നും അമരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ഈ വ്യക്തിഗത സ്മരണിക അതിജീവനം, ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ, കുടുംബം, ധൈര്യം, കൃതജ്ഞത എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള രാജു ജോസഫ് പ്രലേലിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രമാണ്.

ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, അദ്ദേഹം മരണത്തിൽ നിന്ന് ഓടിയകന്നു .

അതിന് കഴിയാതെ പോയവരെ ഓർക്കാൻ ഇന്ന്,  അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നു.

അവസാന കാഴ്ച  പുകപടലങ്ങളുടേതല്ല.

അത് പ്രത്യാശയാണ്.

ജീവിക്കുന്ന  ഓർമ്മകളോടെ...

രാജു ജോസഫ് പ്രലേൽ