"Ningal evideya?" — ഇത് മലയാളത്തെ കൊല്ലുകയാണോ, അതോ രക്ഷിക്കുകയാണോ?*

അമേരിക്കയിലെയോ ഗൾഫിലെയോ ഏതൊരു മലയാളി കുടുംബത്തിന്റെയും വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പ് തുറന്നുനോക്കൂ. അവിടെ മലയാളമുണ്ട് — പക്ഷേ മലയാളലിപിയിലല്ല.

*Ningal evideya? Njan ippo vannu. Sheriyavum.*

ഭാഷാശാസ്ത്രത്തിൽ ഇതിന് ഒരു പേരുണ്ട് — റോമനൈസേഷൻ. നാട്ടിൽ നമ്മൾ ഇതിനെ മംഗ്ലീഷ് എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇതിനെക്കുറിച്ച് രണ്ട് അഭിപ്രായങ്ങളാണ് സാധാരണ കേൾക്കാറുള്ളത്. ഒന്ന്: ഇത് ഭാഷയുടെ അധഃപതനമാണ്, ലിപിയോടുള്ള അനാദരവാണ്. രണ്ട്: ഇത് പ്രശ്നമല്ല, ആശയവിനിമയം നടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.

പതിനഞ്ചു വർഷം ഭാഷ പഠിപ്പിച്ചതിന്റെ അനുഭവത്തിൽ പറയട്ടെ — രണ്ടും ശരിയല്ല. സത്യം ഇതിനിടയിലാണ്, അത് ഈ രണ്ട് അഭിപ്രായങ്ങളെക്കാളും രസകരവുമാണ്.

**ആദ്യം, ഒരു ചരിത്രം**

ലിപി മാറ്റം പുതിയ കാര്യമല്ല. തുർക്കി 1928-ൽ അറബി ലിപി ഉപേക്ഷിച്ച് ലാറ്റിൻ ലിപിയിലേക്ക് മാറി. വിയറ്റ്നാമീസ് ചൈനീസ് അക്ഷരങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇവ രണ്ടും ഇന്നും ജീവിക്കുന്ന ഭാഷകളാണ്.

അതായത്, ഒരു ഭാഷ ലിപി മാറ്റിയാലും മരിക്കണമെന്നില്ല. ഭാഷ മരിക്കുന്നത് ലിപി മാറുമ്പോഴല്ല — **ആ ഭാഷയിൽ സംസാരിക്കുന്ന കുട്ടികൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോഴാണ്.**

ഇത് പ്രധാനമാണ്, കാരണം പ്രവാസി കുടുംബങ്ങളിൽ നമ്മൾ സങ്കടപ്പെടുന്നത് പലപ്പോഴും തെറ്റായ കാര്യത്തിലാണ്.

**മംഗ്ലീഷ് ചെയ്യുന്ന നല്ല കാര്യം**

ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി പറയാം: **മംഗ്ലീഷ് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ പ്രവാസത്തിലെ രണ്ടാം തലമുറ മലയാളം എഴുതുക എന്നത് പൂർണമായും നിർത്തിയേനെ.**

ന്യൂജേഴ്സിയിലോ ദുബായിലോ വളരുന്ന ഒരു കുട്ടിക്ക് മലയാളം കേൾക്കാനറിയാം, പറയാനും ഒരുപരിധിവരെ അറിയാം. പക്ഷേ ലിപി അറിയില്ല. അവൾക്ക് മുന്നിൽ രണ്ട് വഴികളേയുള്ളൂ — ഇംഗ്ലീഷിൽ എഴുതുക, അല്ലെങ്കിൽ മംഗ്ലീഷിൽ എഴുതുക.

അവൾ *"Ammakku sugamano?"* എന്ന് ടൈപ്പ് ചെയ്യുമ്പോൾ, അത് മലയാളമാണ്. വ്യാകരണം മലയാളമാണ്. വാക്യഘടന മലയാളമാണ്. പദസമ്പത്ത് മലയാളമാണ്. ലിപി മാത്രമാണ് കടം വാങ്ങിയത്.

ഭാഷാശാസ്ത്രപരമായി അവൾ മലയാളം ഉപയോഗിക്കുകയാണ്. ലിപിയുടെ പേരിൽ അതിനെ തള്ളിക്കളയുമ്പോൾ നമ്മൾ അവളെ മലയാളത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുകയാണ് — അടുപ്പിക്കുകയല്ല.

**മംഗ്ലീഷ് ചെയ്യുന്ന ദോഷം**

എന്നാൽ ഒരു യഥാർത്ഥ നഷ്ടമുണ്ട്, അത് പലരും ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല.

മംഗ്ലീഷിന് **ഒരു നിശ്ചിത രീതിയില്ല.** ഒരേ വാക്ക് പത്തുപേർ പത്തുവിധത്തിൽ എഴുതും: *cheta, chetta, chettan, chaetta.* ദീർഘസ്വരം, ഇരട്ടിപ്പ്, ചില്ലക്ഷരം — ഇവയൊന്നും റോമൻ ലിപിയിൽ കൃത്യമായി വരില്ല.

ഇതിന്റെ ഫലം എന്താണ്? കുട്ടി മലയാളം *എഴുതുന്നു*, പക്ഷേ **ഒരു നിശ്ചിത അക്ഷരരൂപം മനസ്സിൽ പതിയുന്നില്ല.** ഇംഗ്ലീഷ് പഠിക്കുമ്പോൾ 'because' എന്ന വാക്ക് ആയിരം തവണ ഒരേ രൂപത്തിൽ കാണുന്നതുകൊണ്ടാണ് അത് ഓർമയിൽ ഉറയ്ക്കുന്നത്. മംഗ്ലീഷിൽ ആ ആവർത്തനമില്ല.

രണ്ടാമത്തെ നഷ്ടം കൂടുതൽ വലുതാണ്: **ലിപി അറിയാത്ത കുട്ടിക്ക് മലയാള സാഹിത്യം എന്നെന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞുപോകുന്നു.** ബഷീറും മാധവിക്കുട്ടിയും അവൾക്ക് എത്തിപ്പിടിക്കാനാവാത്ത ദൂരത്താണ്. അവൾക്ക് മലയാളം അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും ശബ്ദം മാത്രമായി ചുരുങ്ങുന്നു — ലോകത്ത് നിലനിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ലാതാവുന്നു.

**അപ്പോൾ എന്തു ചെയ്യണം?**

ഇവിടെയാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം പലരുടേതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാകുന്നത്.

**മംഗ്ലീഷ് വിലക്കരുത്. അതിനെ ഒരു പാലമായി ഉപയോഗിക്കുക.**

മംഗ്ലീഷ് നിരോധിക്കുന്ന വീടുകളിൽ സംഭവിക്കുന്നത് ഇതാണ് — കുട്ടി മലയാളലിപി പഠിക്കുന്നില്ല, മംഗ്ലീഷും ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല, ഒടുവിൽ ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് പൂർണമായി മാറുന്നു. നമ്മൾ ഉദ്ദേശിച്ചതിന്റെ നേരെ വിപരീതഫലം.

മൂന്ന് പ്രായോഗിക നിർദ്ദേശങ്ങൾ:

**ഒന്ന്: വീട്ടിൽ ഒരു മംഗ്ലീഷ് രീതി ഉണ്ടാക്കുക.** ദീർഘസ്വരം ഇരട്ടിപ്പിക്കുക — *aa, ee, oo*. ഒരേ വാക്ക് എപ്പോഴും ഒരേ രീതിയിൽ എഴുതുക. ഇത് ചെറിയ കാര്യമായി തോന്നാം, പക്ഷേ ഇതാണ് അക്ഷരരൂപം മനസ്സിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നത്.

**രണ്ട്: മംഗ്ലീഷിനൊപ്പം ലിപി കാണിക്കുക.** കുട്ടി *"Nandi"* എന്ന് എഴുതുമ്പോൾ, മറുപടിയിൽ *"നന്ദി (Nandi)"* എന്ന് എഴുതുക. തിരുത്തരുത്. പഠിപ്പിക്കരുത്. ഒപ്പം വെക്കുക മാത്രം ചെയ്യുക. മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കുട്ടി ലിപി തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങും.

**മൂന്ന്: ലിപി അഞ്ചാം വയസ്സിൽ തുടങ്ങുക, പതിനൊന്നിലല്ല.** ആഴ്ചയിൽ ഇരുപത് മിനിറ്റ്, അഞ്ചാം വയസ്സു മുതൽ — ഇത് പതിനൊന്നാം വയസ്സിലെ ആഴ്ചയിൽ രണ്ട് മണിക്കൂറിനെക്കാൾ എത്രയോ ഫലപ്രദമാണ്. പതിനൊന്നാകുമ്പോഴേക്കും കുട്ടിക്ക് ഇംഗ്ലീഷിൽ ഉറച്ച ഒരു വ്യക്തിത്വമായിക്കഴിഞ്ഞു; മലയാളം തനിക്കുള്ളതാണോ എന്ന അഭിപ്രായവും.

**അവസാനമായി**

ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷ് പഠിപ്പിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്. എന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും കേരളം വിടാൻ ഒരുങ്ങുന്ന നഴ്സുമാരാണ്. അതുകൊണ്ട് മാതൃഭാഷയെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വൈകാരികമായ അതിവാദമില്ല, ഇംഗ്ലീഷിനെതിരെ പരാതിയുമില്ല.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം പറയാം: **ഇംഗ്ലീഷ് നിങ്ങളുടെ കുട്ടികൾക്ക് ലോകം സൗജന്യമായി നൽകും.** അതിന് നിങ്ങൾ ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടതില്ല, പദ്ധതിയിടേണ്ടതില്ല.

മലയാളമാണ് ഒരു തീരുമാനം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ആ തീരുമാനം ലിപിയെക്കുറിച്ചുള്ള വഴക്കിൽ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്.

---

*റെഷ്മി ആർ നായർ ഇരിഞ്ഞാലക്കുടയിലെ ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞയും മലയാളം–ഇംഗ്ലീഷ് അധ്യാപികയുമാണ്. CELTA (ബ്രിട്ടീഷ് കൗൺസിൽ ഇന്ത്യ), 120 മണിക്കൂർ TEFL, ബി.എസ്‌സി. മാത്തമാറ്റിക്സ് (കാലിക്കറ്റ് സർവകലാശാല). പതിനഞ്ചു വർഷമായി IELTS, PTE, OET പരിശീലനം നൽകുന്നു