വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് ഒരു കുട്ടിയെ ഒരു ക്ലാസിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ക്ലാസിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിന്റെ പേരല്ല. പഠിച്ച കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും, വായിക്കാനും, എഴുതാനും, ചിന്തിക്കാനും, ജീവിതത്തിൽ പ്രയോഗിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരാളായി വളർത്തിയെടുക്കുകയാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ യഥാർഥ ലക്ഷ്യം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് മിനിമം മാർക്ക് സംബന്ധിച്ച് സ്വീകരിക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ പഠനത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരം ഉയർത്തുന്നതിന് സഹായിക്കുന്നതായിരിക്കണം.കുട്ടികൾക്ക് പഠനത്തോട് കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വവും ആത്മാർഥതയും ഉണ്ടാകണമെങ്കിൽ പഠനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന നിലവാരം ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പരീക്ഷയിൽ വിജയിക്കുന്നതും അടുത്ത ക്ലാസിലേക്ക് കയറുന്നതും മാത്രമല്ല വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഒരു കുട്ടി ഒരു ക്ലാസ് പൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ ആ ക്ലാസിന് ആവശ്യമായ അടിസ്ഥാന അറിവ് നേടിയിട്ടുണ്ടോ എന്നതാണ് പ്രധാനമായി പരിശോധിക്കേണ്ടത്.

എൽ.പി. ക്ലാസ് മുതൽ തന്നെ ഇതിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകണം. ഒരു കുട്ടിയുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അടിത്തറ പാകപ്പെടുന്നത് ചെറിയ ക്ലാസുകളിലാണ്. ആ കാലത്ത് വായനയും എഴുത്തും ഭാഷയും എണ്ണവും അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങളും ശരിയായി പഠിച്ചില്ലെങ്കിൽ പിന്നീട് വരുന്ന ക്ലാസുകളിൽ പഠനം കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാകും. ചെറിയ ക്ലാസിലെ ഒരു പഠനവിടവ് പിന്നീട് വലിയൊരു വിടവായി മാറും.ഇന്ന് നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളിൽ കാണുന്ന ഒരു യാഥാർഥ്യം നാം മറച്ചുവയ്ക്കരുത്. ചില കുട്ടികൾ ഉയർന്ന ക്ലാസുകളിലെത്തിയിട്ടും സ്വന്തം മാതൃഭാഷ പോലും കൃത്യമായി വായിക്കാനും എഴുതാനും ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ട്. ഇത് കുട്ടികളുടെ മാത്രം പ്രശ്നമായി കാണാൻ കഴിയില്ല. വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനവും അധ്യാപകരും രക്ഷിതാക്കളും സമൂഹവും ഒരുപോലെ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ട വിഷയമാണിത്.

കുട്ടികളെ വെറുതെ അടുത്ത ക്ലാസിലേക്ക് കയറ്റിവിടുന്നതിലൂടെ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നില്ല. ഒരു ക്ലാസിൽ പഠിക്കേണ്ട അടിസ്ഥാന കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാതെ അടുത്ത ക്ലാസിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ആ കുട്ടിയുടെ പഠനപ്രശ്നം കൂടെ പോകുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഓരോ വർഷവും ആ വിടവ് വലുതാകാം. ഒടുവിൽ പഠനം തന്നെ കുട്ടിക്ക് വലിയ ഭാരമായി തോന്നുന്ന അവസ്ഥയുണ്ടാകാം.
അതേസമയം മിനിമം മാർക്ക് എന്നത് കുട്ടികളെ ഭയപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു സംവിധാനമായി മാറാനും പാടില്ല. പഠനത്തിൽ പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന കുട്ടികളെ പുറത്താക്കുകയല്ല വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. അവർക്ക് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധയും കൂടുതൽ സമയവും കൂടുതൽ പഠനസഹായവും നൽകുകയാണ് വേണ്ടത്. ഒരു കുട്ടിക്ക് പഠിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് കഴിയാത്തത് എന്ന് കണ്ടെത്തണം. അവിടെയാണ് യഥാർഥ വിദ്യാഭ്യാസ ഉത്തരവാദിത്വം തുടങ്ങുന്നത്.

ഒരു കുട്ടിക്ക് ഒരു വിഷയത്തിൽ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് വർഷാവസാന പരീക്ഷയിൽ മാത്രം തിരിച്ചറിയേണ്ട കാര്യമില്ല. അധ്യാപകർ വർഷം മുഴുവൻ കുട്ടികളുടെ പഠനനിലവാരം ശ്രദ്ധിക്കണം. വായനയിൽ പിന്നിലുള്ള കുട്ടിയാണോ, എഴുത്തിൽ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ, കണക്കിൽ അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങൾ മനസ്സിലായിട്ടില്ലേ, ഭാഷ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ലേ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ നേരത്തെ കണ്ടെത്തണം. അതനുസരിച്ച് അധിക പഠനസഹായം നൽകണം.മിനിമം മാർക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിനൊപ്പം ഇത്തരത്തിലുള്ള പിന്തുണാ സംവിധാനങ്ങളും ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. അല്ലാത്തപക്ഷം മിനിമം മാർക്ക് ചില കുട്ടികൾക്ക് ഒരു അധിക സമ്മർദമായി മാറിയേക്കാം. പഠനത്തിൽ പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക് പ്രത്യേക ക്ലാസുകളും പരിശീലനവും ആവശ്യമായിടത്ത് കൗൺസലിങ്ങും നൽകണം. കുട്ടിയെ പരാജയപ്പെടുത്തുക എന്നതല്ല, കുട്ടിയെ പഠിപ്പിച്ച് മുന്നിലെത്തിക്കുക എന്നതായിരിക്കണം ലക്ഷ്യം.

ഇവിടെ അധ്യാപകരുടെ പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്. ഒരു ക്ലാസിലെ എല്ലാ കുട്ടികളും ഒരേ രീതിയിൽ പഠിക്കണമെന്നില്ല. ചില കുട്ടികൾ കാര്യങ്ങൾ വേഗത്തിൽ മനസ്സിലാക്കും. ചിലർക്ക് കൂടുതൽ സമയം ആവശ്യമായി വരും. ചിലർക്ക് കേട്ടാൽ മനസ്സിലാകും, ചിലർക്ക് വായിച്ചും എഴുതിയും പരിശീലിച്ചാലേ കാര്യങ്ങൾ ഉറപ്പാകൂ. അതുകൊണ്ട് കുട്ടികളുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി പഠിപ്പിക്കാനുള്ള സമീപനം വേണം.രക്ഷിതാക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്വവും കുറവല്ല. കുട്ടിക്ക് എത്ര മാർക്ക് കിട്ടി എന്ന ചോദ്യം മാത്രം ചോദിക്കുന്നതിനു പകരം എന്താണ് പഠിച്ചത്, എന്താണ് മനസ്സിലാകാത്തത്, ഏത് വിഷയത്തിലാണ് ബുദ്ധിമുട്ട് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കണം. മാർക്ക് പ്രധാനമാണ്, പക്ഷേ മാർക്കിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് കുട്ടിക്ക് ലഭിച്ച അറിവും പഠനശേഷിയും.

ഇന്ന് കുട്ടികളുടെ പഠനത്തിൽ മറ്റൊരു വലിയ മാറ്റവും സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. പുസ്തകത്തിനൊപ്പം ഡിജിറ്റൽ ലോകവും കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിക്കഴിഞ്ഞു. വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കാൻ വഴികൾ ഏറെയാണ്. എന്നാൽ വിവരങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതും അറിവ് നേടുന്നതും രണ്ടാണ്. വായിച്ചതിനെ മനസ്സിലാക്കാനും ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനും സ്വന്തം ഭാഷയിൽ എഴുതാനും ചിന്തിക്കാനും കുട്ടികൾക്ക് കഴിയണം. അതിനുള്ള അടിസ്ഥാന പരിശീലനം സ്കൂളിൽ നിന്ന് തന്നെ ലഭിക്കണം.പ്രത്യേകിച്ച് മാതൃഭാഷാ പഠനത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകേണ്ടതുണ്ട്. സ്വന്തം ഭാഷ കൃത്യമായി വായിക്കാനും എഴുതാനും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ ഗൗരവമായി കാണണം. ഭാഷയാണ് അറിവിലേക്കുള്ള പ്രധാന വാതിൽ. ഭാഷയിൽ അടിത്തറ ഉറപ്പില്ലെങ്കിൽ മറ്റ് വിഷയങ്ങളിലെ പഠനത്തെയും അത് ബാധിക്കും. അതുകൊണ്ട് എൽ.പി. തലത്തിൽ തന്നെ വായനയും എഴുത്തും ഉറപ്പാക്കുന്ന പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ ആവശ്യമാണ്.

വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് ‘എല്ലാവരെയും വിജയിപ്പിക്കുക’ എന്ന ആശയം നല്ല ഉദ്ദേശത്തോടെയാണ് രൂപപ്പെട്ടതെങ്കിലും അതിന്റെ പ്രായോഗിക ഫലം കൂടി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കുട്ടികളെ പരാജയത്തിന്റെ ഭയത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കണം. എന്നാൽ പഠിക്കാതെ തന്നെ വിജയിക്കാമെന്ന ധാരണയും ഉണ്ടാകരുത്. വിജയത്തിന്റെ അർഥം അടുത്ത ക്ലാസിലേക്ക് കയറുക മാത്രമല്ലെന്ന് കുട്ടികൾ മനസ്സിലാക്കണം.ഒരു കുട്ടിയെ ഒരു വർഷം പിന്നിൽ നിർത്തേണ്ട സാഹചര്യം വന്നാൽ അതിന്റെ കാരണവും പരിഹാരവും വ്യക്തമായിരിക്കണം. അതിനുമുമ്പ് കുട്ടിക്ക് ആവശ്യമായ എല്ലാ പഠനസഹായവും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കണം. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഭാഗമായി കുട്ടിയെ കൈപിടിച്ചുയർത്താനുള്ള എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും നടത്തിയ ശേഷമാണ് ഓരോ തീരുമാനവും ഉണ്ടാകേണ്ടത്.

മിനിമം മാർക്ക് എന്നത് അതുകൊണ്ട് ഒരു ശിക്ഷയല്ല. പഠനത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒരു മാനദണ്ഡമായി അതിനെ കാണാം. കുട്ടികൾക്ക് പഠിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത മനസ്സിലാക്കാനും അധ്യാപകരും രക്ഷിതാക്കളും പഠനനിലവാരം കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാനും ഇത് സഹായിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതിന്റെ ലക്ഷ്യം നിറവേറ്റപ്പെടും.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാക്കണം. മിനിമം മാർക്ക് നടപ്പാക്കുന്നതിന് മുമ്പും അതോടൊപ്പവും കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കാനുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തമാകണം. അധ്യാപകരുടെ എണ്ണം, പഠനസമയം, അധിക പരിശീലനം, പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന കുട്ടികളെ കണ്ടെത്താനുള്ള സംവിധാനം, രക്ഷിതാക്കളുടെ പങ്കാളിത്തം തുടങ്ങിയവയും ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കണം. ഒരു നിയമം കൊണ്ടുവന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരം ഉയരില്ല. അത് ശരിയായ രീതിയിൽ നടപ്പാക്കുമ്പോഴാണ് മാറ്റം ഉണ്ടാകുക.

വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വിജയം എത്ര കുട്ടികളെ അടുത്ത ക്ലാസിലേക്ക് കയറ്റിവിട്ടു എന്ന കണക്കിൽ മാത്രം അളക്കരുത്. എത്ര കുട്ടികൾ യഥാർഥത്തിൽ പഠിച്ചു, എത്ര കുട്ടികൾക്ക് വായിക്കാനും എഴുതാനും കഴിയുന്നു, എത്ര കുട്ടികൾക്ക് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി സ്വന്തം അഭിപ്രായം പറയാൻ കഴിയുന്നു എന്നതും പരിശോധിക്കണം.
കുട്ടികളെ വിജയിപ്പിക്കണം. പക്ഷേ വെറുതെ വിജയിപ്പിക്കരുത്. പഠിപ്പിച്ച് വിജയിപ്പിക്കണം. വായിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കണം. എഴുതാൻ പഠിപ്പിക്കണം. ചിന്തിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കണം. ചോദിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കണം. അറിവിനെ ജീവിതവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കണം.

ഒരു കുട്ടിയെ അടുത്ത ക്ലാസിലേക്ക് കയറ്റിവിടുന്നത് എളുപ്പമാണ്. പക്ഷേ ആ കുട്ടിയെ പഠിപ്പിച്ച് മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുകയാണ് യഥാർഥ വിദ്യാഭ്യാസം. മിനിമം മാർക്ക് ഒരു കുട്ടിയുടെ മുന്നിലെ മതിലാകാതെ, പഠനത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാകണം. എൽ.പി. ക്ലാസ് മുതൽ തന്നെ അടിസ്ഥാന പഠനം ഉറപ്പാക്കുന്ന രീതിയിൽ പൊതുവിദ്യാഭ്യാസം കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോകണം.
ഇന്ന് ഒരു കുട്ടിയുടെ പഠനത്തിൽ നാം കാണിക്കുന്ന ചെറിയ ശ്രദ്ധയാണ് നാളെയുടെ സമൂഹത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ നിലവാരം നിർണയിക്കുന്നത്. സർട്ടിഫിക്കറ്റ് കൈയിൽ കിട്ടുന്നതിന് മുമ്പ് അറിവ് മനസ്സിൽ എത്തണം. ക്ലാസ് മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ജീവിതത്തെ നേരിടാനുള്ള അടിസ്ഥാന ശേഷി ഓരോ കുട്ടിക്കും ലഭിക്കണം. അതാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ യഥാർഥ വിജയം.