ഒരിക്കൽ നമ്മുടെ വീടുകൾക്ക് ഇത്രയും മുറികളുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ആ വീടുകളിൽ മനുഷ്യർക്ക് കുറവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഒരു മുറിയിൽ തന്നെ സഹോദരങ്ങൾ പലരും ഉറങ്ങിയിരുന്ന കാലം. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ വിളി കേൾക്കുമ്പോൾ മുറ്റത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടികൾ ഓടിയെത്തും. ഉമ്മറത്ത് അച്ഛന്റെ ശബ്ദമുണ്ടാകും. മുത്തശ്ശിയുടെ കഥകൾ കേൾക്കാൻ കുട്ടികൾ അവർക്കു ചുറ്റും കൂടിയിരിക്കും. വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കും; ആരെങ്കിലും വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ.

അന്ന് വീട് വലുതായിരുന്നില്ല…
പക്ഷേ മനസ്സുകൾക്ക് ഇടമുണ്ടായിരുന്നു.

കാലം മാറി.

വീടുകൾ വലുതായി. മുറികൾ കൂടി. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ മുറി. ഓരോ മുറിയിലും ഓരോ ലോകം. വാതിലുകൾ അടഞ്ഞു. ജനലുകൾ അടഞ്ഞു. അതിനൊപ്പം പതുക്കെ സംഭാഷണങ്ങളും കുറഞ്ഞു.

ഒരിക്കൽ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന തീൻമേശയിൽ ഇന്ന് ഓരോരുത്തരും ഓരോ സമയത്താണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത്. ഒരേ വീട്ടിൽ കഴിയുന്നവർ പോലും ചിലപ്പോൾ പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നത് ഫോൺ സ്ക്രീനിലൂടെയാണ്.

വീട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു…
പക്ഷേ ശബ്ദങ്ങൾ കുറവാണ്.

ഇത് വീടുകളുടെ മാത്രം മാറ്റമല്ല. നമ്മുടെ ജീവിതരീതികളിലും ബന്ധങ്ങളെ കാണുന്ന രീതിയിലും വന്ന വലിയ മാറ്റത്തിന്റെ പ്രതിഫലനം കൂടിയാണ്.

വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കി ജോലി തേടി മക്കൾ നഗരങ്ങളിലേക്കും വിദേശ രാജ്യങ്ങളിലേക്കും പോകുന്നു. സ്വന്തം ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനിടെ പലരും അവിടെത്തന്നെ ജീവിതം തുടരുന്നു. നാട്ടിലെ വീട്ടിൽ അച്ഛനും അമ്മയും മാത്രം ബാക്കിയാകുന്നു.

ചില വീടുകളിൽ അവർക്ക് കാവലായി ഒരു സിസിടിവിയുണ്ട്. സംസാരിക്കാൻ വൈഫൈയുണ്ട്. ആവശ്യമെങ്കിൽ സഹായിക്കാൻ ജോലിക്കാരുമുണ്ട്.

പക്ഷേ…

അവർക്കൊപ്പം ഇരിക്കാൻ സ്വന്തം മക്കൾ പലപ്പോഴും ഇല്ല.

മാസംതോറും പണം കൃത്യമായി എത്തുന്നുണ്ടാകും. വീട്ടുചെലവിനുള്ള പണം ഉണ്ടാകും. മരുന്നിനുള്ള പണം ഉണ്ടാകും. ആവശ്യപ്പെട്ടതെല്ലാം വാങ്ങിക്കൊടുക്കാനും മക്കൾ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടാകും.

എന്നിട്ടും ചില ശൂന്യതകൾ പണംകൊണ്ട് നിറയ്ക്കാനാകില്ല.

കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു അമ്മയ്ക്ക് ചിലപ്പോൾ വേണ്ടത് പണമല്ല. വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിവരുന്ന മകന്റെ ശബ്ദമാണ്.

അച്ഛന് വേണ്ടത് വിലകൂടിയൊരു സമ്മാനമല്ല. കുറച്ചുസമയം അരികിലിരുന്ന് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന മകനെയാണ്.

പേരക്കുട്ടികളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിക്കും ഒരു വീഡിയോ കോൾ സന്തോഷം നൽകും. പക്ഷേ ആ സന്തോഷത്തിന് പകരമാകുമോ അവരുടെ കൈപിടിച്ച് അരികിലിരുന്ന് സംസാരിക്കുന്ന കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾ?

ഒരു കാലത്ത് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്താൻ വൈകിയാൽ അമ്മ വാതിൽക്കൽ കാത്തുനിൽക്കുമായിരുന്നു.

ഇന്ന് അതേ അമ്മ മകന്റെ ഫോൺ വരുമോ എന്ന് മൊബൈൽ ഫോണിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നു.

മക്കൾ അകലെയായതിന്റെ വേദനയേക്കാൾ ചിലപ്പോൾ ആ അകലത്തെ പതിവാക്കേണ്ടി വരുന്നതാണ് മാതാപിതാക്കളെ കൂടുതൽ തളർത്തുന്നത്.

“ജോലിത്തിരക്കാണ്… വരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്… യാത്രയ്ക്ക് ഒരുപാട് ചെലവാണ്…”

മക്കളുടെ ഓരോ കാരണത്തിനും അവർ മനസ്സിലാക്കുന്നുവെന്നൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകും.

കാരണം, മക്കളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ഭാരമാകാൻ അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

അങ്ങനെ പതുക്കെ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളെ മാറ്റിവെച്ച്, മക്കളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അരികിൽ നിന്ന് അവരെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവരായി ചില മാതാപിതാക്കൾ മാറുന്നു.

മക്കളുടെ പണം വരുന്നുണ്ട്…
മക്കളുടെ സാന്നിധ്യം വരുന്നില്ല.

ഇത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം കഥയല്ല.

നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളിലേക്ക് നോക്കിയാൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള നിരവധി വീടുകൾ കാണാം.

വലിയ വീടുകൾ. മനോഹരമായ ഫർണിച്ചറുകൾ. വിലകൂടിയ ഉപകരണങ്ങൾ. അടുക്കളയിൽ എല്ലാം സൗകര്യപ്രദം. മുറികളിൽ എസി. വാതിലുകൾക്ക് സുരക്ഷ. പുറത്തേക്ക് സിസിടിവി.

പക്ഷേ വീട്ടിനുള്ളിൽ സംസാരിക്കാൻ മനുഷ്യർ കുറവാണ്.

രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും സ്വന്തം മുറികളിലേക്ക് പോകുന്നു. വാതിലുകൾ അടയുന്നു. ഓരോരുത്തരുടെയും കൈയിൽ ഓരോ മൊബൈൽ ഫോൺ.

ഒരു വീട്ടിൽ കഴിയുന്നവർ തന്നെ WhatsApp-ൽ സന്ദേശങ്ങൾ അയക്കുന്ന കാലമാണിത്.

“ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?”

“എവിടെയാണ്?”

“ചായ വേണോ?”

ഒരിക്കൽ അടുക്കളയിൽ നിന്നോ ഉമ്മറത്ത് നിന്നോ വിളിച്ചുപറഞ്ഞിരുന്ന വാക്കുകൾ ഇന്ന് പലപ്പോഴും സ്ക്രീനിൽ തെളിയുന്നു.

ഫോൺ വന്നതോടെ നമ്മൾ കൂടുതൽ അടുത്തുവെന്ന് കരുതിയിരുന്നു.

പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ ഫോൺ വന്നതോടെ സംസാരിക്കാനുള്ള ആവശ്യം തന്നെയാണ് കുറഞ്ഞത്.

---

ഇതിനിടയിൽ മറ്റൊരു നഷ്ടം കൂടി സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്.

കുട്ടികളുടെ ബാല്യം.

അച്ഛനും അമ്മയും ജോലിത്തിരക്കിൽ. മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിയും പല വീടുകളിലും കൂടെയില്ല. അയൽവീട്ടിലെ കുട്ടികളുമായി മുറ്റത്ത് കളിക്കുന്ന ശീലം കുറഞ്ഞു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കൂട്ടമായി ഓടിനടന്നിരുന്ന കുട്ടികളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ പല വീടുകളിലും കേൾക്കാതായി.

അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് സ്ക്രീനുകൾ എത്തി.

മൊബൈൽ ഫോണും ടാബും ടെലിവിഷനും കുട്ടികളുടെ കൂട്ടുകാരായി.

ഒരിക്കൽ മുറ്റത്ത് കളിച്ചിരുന്ന ബാല്യം ഇന്ന് പലപ്പോഴും ഒരു സ്ക്രീനിനുള്ളിലാണ്.

കുട്ടികൾക്ക് കളിക്കാൻ സ്ഥലമുണ്ടെങ്കിലും കൂട്ടുകാരില്ല.

സംസാരിക്കാൻ മാതാപിതാക്കൾ അടുത്തുണ്ടെങ്കിലും സമയം കുറവാണ്.

അവർക്കും അവരുടെ ലോകം വേണം. പക്ഷേ ആ ലോകത്ത് മാതാപിതാക്കളുടെ സാന്നിധ്യം എത്രമാത്രമുണ്ട് എന്ന ചോദ്യം നമ്മൾ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

അതുപോലെ തന്നെ, പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളുടെ ഏകാന്തതയും നിസ്സാരമായി കാണാൻ കഴിയില്ല.

വലിയ വീടുകളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്ന ചില വൃദ്ധരുടെ ദിവസങ്ങൾ എത്ര നിശ്ശബ്ദമാണെന്ന് നമ്മൾ ഒരിക്കലെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുന്നു.

ചായ കുടിക്കുന്നു.

മരുന്ന് കഴിക്കുന്നു.

ടിവി കാണുന്നു.

മക്കളെ വിളിക്കുന്നു.

ഫോൺ വെക്കുന്നു.

വീണ്ടും കാത്തിരിക്കുന്നു.

വീട്ടിനുള്ളിൽ അവർക്ക് കൂട്ടായി ചിലപ്പോൾ കേൾക്കുന്നത് ചുവരിലെ ക്ലോക്കിന്റെ ടിക് ടിക് ശബ്ദം മാത്രമായിരിക്കും.

അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സമയത്തിന് വേഗമില്ല.

കാത്തിരിപ്പിനാണ് വേഗം.

---

ആഘോഷങ്ങൾക്കും ഒരിക്കൽ വീടിന്റെ മണം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഓണം വരുമ്പോൾ എല്ലാവരും വീട്ടിലെത്തും. വിഷുവിന് കുടുംബം ഒന്നിക്കും. പെരുന്നാളിനും ക്രിസ്മസിനും ബന്ധുക്കൾ ഒത്തുകൂടും.

വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് കുട്ടികളുടെ ഓട്ടം.

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വരുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ മണം.

ഉമ്മറത്ത് ബന്ധുക്കളുടെ സംസാരം.

ചിരികൾ.

പരിഭവങ്ങൾ.

പിണക്കങ്ങൾ.

വീണ്ടും ഇണക്കങ്ങൾ.

ഇതൊക്കെയായിരുന്നു ഒരു ആഘോഷത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നിറം.

ഇന്ന് പല ആഘോഷങ്ങളും വീഡിയോ കോളുകളിലൂടെയാണ്.

“ഹാപ്പി ഓണം…”

“ഹാപ്പി വിഷു…”

“ഹാപ്പി ക്രിസ്മസ്…”

ഒരു സന്ദേശം അയക്കുന്നു.

ഒരു വീഡിയോ കോൾ ചെയ്യുന്നു.

ഒരു ഫോട്ടോ ഗ്രൂപ്പിൽ ഇടുന്നു.

ആഘോഷം കഴിഞ്ഞു.

സമയവും യാത്രയും ലാഭിച്ചു.

പക്ഷേ ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്ന ആ കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾ നഷ്ടമായി.

---

ഇവിടെ ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനല്ല ഈ ചോദ്യം.

മക്കൾ വിദേശത്തേക്ക് പോകുന്നത് തെറ്റല്ല.

നല്ല ജീവിതം തേടുന്നത് തെറ്റല്ല.

വലിയ വീട് പണിയുന്നതിലും തെറ്റില്ല.

സൗകര്യങ്ങൾ നേടുന്നതിലും തെറ്റില്ല.

കാലത്തിനൊപ്പം ജീവിതം മാറേണ്ടതുമുണ്ട്.

പക്ഷേ ആ മാറ്റത്തിനിടയിൽ നമ്മൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് എന്താണെന്ന് കൂടി തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.

കാരണം വീട് എന്നത് മതിലുകളും മുറികളും മാത്രം ചേർന്നുണ്ടാകുന്ന ഒന്നല്ല.

ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവരാണ് വീട്.

കാത്തിരിക്കുന്നവരാണ് വീട്.

വിളിക്കുമ്പോൾ മറുപടി പറയുന്നവരാണ് വീട്.

വേദന പറയുമ്പോൾ കേൾക്കുന്നവരാണ് വീട്.

നമ്മൾ എത്ര ദൂരെയായാലും തിരിച്ചെത്തണമെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരിടമാണ് വീട്.

അങ്ങനെയൊരു വീട് ഇന്ന് പലപ്പോഴും ഒരു കെട്ടിടമായി മാത്രം മാറുന്നുണ്ടോ?

---

ഒരിക്കൽ ഒരു വീട്ടിൽ അഞ്ചുപേർ താമസിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്ന് അതേ വീട്ടിൽ രണ്ടുപേർ മാത്രം.

മക്കൾ ഓരോരുത്തരും ഓരോ രാജ്യങ്ങളിൽ.

മാതാപിതാക്കൾ നാട്ടിൽ.

കുട്ടികൾ മറ്റൊരു നഗരത്തിൽ.

ബന്ധുക്കൾ മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത്.

എല്ലാവർക്കും സ്വന്തമായ ജീവിതമുണ്ട്.

സ്വന്തമായ മുറിയുണ്ട്.

സ്വന്തമായ സമയം ഉണ്ട്.

സ്വന്തമായ സ്ക്രീനുണ്ട്.

പക്ഷേ ഒരുമിച്ചുള്ള സമയം?

അത് എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെടുകയാണ്.

മുറികൾ കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യർക്കിടയിലെ അകലം കൂടി വരികയാണോ?

വീടുകൾ വലുതാകുമ്പോൾ കുടുംബങ്ങൾ ചെറുതാകുകയാണോ?

സൗകര്യങ്ങൾ കൂടുമ്പോൾ സാന്നിധ്യം കുറയുകയാണോ?

നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം ജീവിതം പണിയുന്നതിനിടയിൽ, നമ്മളെ പണിതുയർത്തിയ മനുഷ്യരെ പതുക്കെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി വിടുകയാണോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഓരോ കുടുംബത്തിനും അവരുടേതായ ഉത്തരങ്ങളുണ്ടാകും.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്.

വീടിന്റെ വലുപ്പം ജീവിതത്തിന്റെ വളർച്ചയുടെ അളവുകോലല്ല.

ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ എത്ര പേർ ചിരിച്ചു എന്നതാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത്.

എത്ര പേർ പരസ്പരം കാത്തിരുന്നു എന്നതാണ് അതിന്റെ ചൂട്.

എത്ര പേർക്ക് അവിടെ സ്വന്തം ദുഃഖം തുറന്നുപറയാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ് അതിന്റെ സുരക്ഷ.

എത്ര ദൂരെയായാലും തിരിച്ചെത്തണമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമാണ് ഒരു വീടിന് യഥാർത്ഥത്തിൽ “വീട്” എന്ന അർത്ഥം ലഭിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട്…

വീടുകൾ വലുതാകട്ടെ.

മുറികൾ കൂടട്ടെ.

സൗകര്യങ്ങൾ വർധിക്കട്ടെ.

പക്ഷേ ആ വലിയ വീടിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു മുറിയിൽ ഇരുന്ന്, പഴയ വീട്ടിലെ ശബ്ദങ്ങളെ ഓർത്ത് ഒരാൾക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് കരയേണ്ടി വരരുത്.

കാരണം…

വീട് വലുതാകുന്നതല്ല ജീവിതത്തിന്റെ വളർച്ച.
അതിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരുമിച്ച് ചിരിക്കാനും, കരയാനും, കാത്തിരിക്കാനും മനുഷ്യർ ബാക്കിയുണ്ടാകുന്നതാണ് ഒരു വീടിന്റെ യഥാർത്ഥ വലുപ്പം.

ഒരുപക്ഷേ, നമ്മൾ വളരുമ്പോൾ വീടുകൾ ചെറുതാകുന്നത് മതിലുകളിൽ അല്ല…

മനുഷ്യർക്കിടയിലെ അകലത്തിലാണ്.

ബന്ധങ്ങൾ കൂടുതൽ അടുപ്പത്തിലാകുമ്പോൾ, അകലം ഒരിക്കലും ഒരു പ്രശ്നമാകില്ല.