2024-ൽ ന്യൂയോർക്കിലെ മൂന്നാമത് കോൺഗ്രഷണൽ ഡിസ്ട്രിക്ടിൽ നടന്ന  പ്രത്യേക തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ടോം സോസി വിജയിച്ചപ്പോൾ, രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്തിയാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ആ  വിജയം കരഗതമായതെന്ന് ഞാൻ എഴുതിയിരുന്നു. അന്ന്, പ്രത്യേകിച്ച് ലോംഗ് ഐലൻഡിൽ, രാഷ്ട്രീയ ഗതി ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടിക്ക് അനുകൂലമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, ജനങ്ങളുടെ മനസ്സറിയാനും അവരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ പ്രസക്തമായ വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനും സോസിക്ക് കഴിഞ്ഞു.

രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, അദ്ദേഹം വീണ്ടും ഒരു കടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ നേരിടുകയാണ്. രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം ഇത്തവണ കൂടുതൽ വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞതായിരിക്കാം. 2024ലെ പ്രസിഡൻഷ്യൽ  തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ആണ്  ഈ   ഡിസ്ട്രിക്ടിൽ  വിജയിച്ചത്. എന്നാൽ ട്രംപിനെ പിന്തുണച്ച അതേ വോട്ടർമാരിൽ പലരും കോൺഗ്രസിലേക്ക് ടോം സോസിക്കും വോട്ട് ചെയ്തു. അതിൽനിന്ന് നമുക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനുണ്ട്.

അതിന്റെ അർഥമെന്താണ്? പാർട്ടി നേതാക്കളും രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകരും നമ്മെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ശരാശരി വോട്ടർ എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായി ഒരു പക്ഷത്ത് ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നയാളല്ല എന്നതാണ് ലളിതമായ അർഥം. തങ്ങളുടെ ആശങ്കകൾ മനസ്സിലാക്കുകയും അവർക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കാൻ തയ്യാറാവുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഒരാൾ പ്രസിഡന്റ് സ്ഥാനത്തേക്ക് റിപ്പബ്ലിക്കൻ സ്ഥാനാർഥിക്കും കോൺഗ്രസിലേക്ക് ഡെമോക്രാറ്റിക് സ്ഥാനാർഥിക്കും ഒരേസമയം വോട്ട് ചെയ്യും. ടോം സോസിക്ക് ഗുണകരമായി തോന്നുന്നതും ഈ കാര്യമാണ്.

പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് ഇതിനകം തന്നെ ഈ കോൺഗ്രസ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുൻഗണന നൽകിയിട്ടുണ്ട്. വൈസ് പ്രസിഡന്റ് ജെ.ഡി. വാൻസും സോസിക്കെതിരെ പ്രചാരണം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ ഡിസ്ട്രിക്ട് തങ്ങൾക്ക് നേടാനാകുമെന്നാണ് റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിയുടെ കണക്കുകൂട്ടൽ. അദ്ദേഹത്തെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ അവർ കാര്യമായ ശ്രമവും നടത്തുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ടും സോസി മത്സരത്തിൽ ശക്തമായി തുടരുകയാണ്.

എന്തുകൊണ്ട്? ഉത്തരം വളരെ ലളിതമായിരിക്കാം: സാമാന്യബുദ്ധി. അമേരിക്കൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ രണ്ട് അതിരുകളിലേക്കും തന്നെ തള്ളിവിടാൻ സോസി അനുവദിച്ചിട്ടില്ല. ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിന്റെ നിരവധി നയങ്ങളെ അദ്ദേഹം ശക്തമായി എതിർത്തിട്ടുണ്ട്. അതേസമയം, ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടിയുടെ ദിശയെ കൂടുതൽ സ്വാധീനിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഡെമോക്രാറ്റിക് സോഷ്യലിസ്റ്റുകളുമായി താൻ സ്വയം ഒരുമിപ്പിക്കുന്നില്ലെന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

അതിൽ യാതൊരു തെറ്റുമില്ല. ഒരാൾ ഡെമോക്രാറ്റ് ആണെന്നതുകൊണ്ട് ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ തീവ്ര നിലപാടുകൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന എല്ലാ നയങ്ങളും അംഗീകരിക്കണമെന്നില്ല. തൊഴിലാളികൾ, ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ, കുടിയേറ്റക്കാർ, തൊഴിലാളി യൂണിയനുകൾ, പ്രൊഫഷണലുകൾ, ചെറുകിട ബിസിനസ് ഉടമകൾ, മധ്യവർഗ കുടുംബങ്ങൾ എന്നിവരടങ്ങുന്ന വിശാലമായ കൂട്ടായ്മയാണ് ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടിയിൽ  എന്നും ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആ വൈവിധ്യമാണ് പരമ്പരാഗതമായി പാർട്ടിയുടെ ശക്തി.

മുതലാളിത്തത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നതും നിയമവാഴ്ചയും ക്രമസമാധാനവും സുരക്ഷിതമായ അതിർത്തികളും ധനകാര്യ ഉത്തരവാദിത്തവും രാജ്യസ്നേഹവും പിന്തുണയ്ക്കുന്നതും ഡെമോക്രാറ്റിക് വിരുദ്ധമായ ഒന്നല്ല. വാസ്തവത്തിൽ, ഒരുകാലത്ത് ഡെമോക്രാറ്റുകളും റിപ്പബ്ലിക്കൻമാരും ഒരുപോലെ പങ്കിട്ടിരുന്ന അടിസ്ഥാന അമേരിക്കൻ മൂല്യങ്ങളായാണ് ഇവ കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്.

എല്ലാ പരിമിതികളോടും കൂടിയാണെങ്കിലും മുതലാളിത്തം ഈ രാജ്യത്ത് വലിയ അവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് സോസി മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഇത് മില്യൺ കണക്കിന് ആളുകളെ മധ്യവർഗത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുകയും, ഈ രാജ്യത്ത് എത്തുന്ന കുടിയേറ്റക്കാർക്ക് കഠിനാധ്വാനം, വിദ്യാഭ്യാസം, അച്ചടക്കമുള്ള ജീവിതം എന്നിവയിലൂടെ മെച്ചപ്പെട്ട ഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള അവസരം നൽകുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് അമേരിക്കയിലെത്തിയ നമ്മളെപ്പോലുള്ളവർക്ക് അമേരിക്കൻ സ്വപ്നം ഒരു രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അത് യാഥാർഥ്യമായിരുന്നു.

കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുകയും നിയമം അനുസരിക്കുകയും മക്കൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുകയും രാജ്യത്തോടും അതിന്റെ ഭരണസംവിധാനത്തോടും വിശ്വസ്തരായി തുടരുകയും ചെയ്താൽ വിജയിക്കാനുള്ള അവസരം ലഭിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചാണ് നമ്മൾ ഈ രാജ്യത്തെത്തിയത്.

അമേരിക്ക ഒരിക്കലും പൂർണമായിരുന്നില്ല. ഇന്നും അത് പൂർണമല്ല. അനീതികളും അസമത്വങ്ങളും സംവിധാനത്തിലെ പരാജയങ്ങളും എല്ലായ്പ്പോഴും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾക്ക് അവസരങ്ങൾ നൽകിയ സംവിധാനത്തെ തകർക്കുകയല്ല പരിഹാരം. അതിലെ പോരായ്മകൾ തിരുത്തുകയും എല്ലാവർക്കും കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതാക്കുകയുമാണ് വേണ്ടത്.

ഇവിടെയാണ് ഡെമോക്രാറ്റിക് സോഷ്യലിസ്റ്റുകളും മുഖ്യധാരാ ഡെമോക്രാറ്റുകളും തമ്മിൽ പലപ്പോഴും അഭിപ്രായവ്യത്യാസം ഉണ്ടാകുന്നത്. ഈ രാജ്യം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് സോഷ്യലിസമാണ് പരിഹാരമെന്ന് പല അമേരിക്കക്കാരും വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. സർക്കാരിന് നിർണായകമായ പങ്ക് വഹിക്കാനുണ്ടെന്നാണ് അവരുടെ വിശ്വാസം. ദരിദ്രരെ സംരക്ഷിക്കുക, വിദ്യാഭ്യാസ അവസരങ്ങൾ നൽകുക, ആരോഗ്യപരിചരണത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം ഉറപ്പാക്കുക, പൗരാവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുക, ശക്തമായ താൽപര്യങ്ങൾ സാധാരണക്കാരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നത് തടയുക എന്നിവ സർക്കാരിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ, അത് മുതലാളിത്തത്തെ തന്നെ നിരാകരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. ഈ വ്യത്യാസം സോസി വളരെ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. ചില ഡെമോക്രാറ്റുകൾ നേരിടാൻ മടിച്ചിട്ടുള്ള മറ്റൊരു രാഷ്ട്രീയ യാഥാർഥ്യവും അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കുന്നു: കുടിയേറ്റത്തെയും അതിർത്തി സുരക്ഷയെയും കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾ യാഥാർഥ്യമാണ്.

നിയമാനുസൃതമായ നടപടിക്രമങ്ങളിലൂടെ ഈ രാജ്യത്തെത്തിയവർ തുറന്ന അതിർത്തിയെ പിന്തുണയ്ക്കണമെന്നില്ല. നിയമങ്ങളും ക്രമബദ്ധമായ കുടിയേറ്റ നടപടിക്രമങ്ങളും എന്തുകൊണ്ട് പ്രധാനമാണെന്ന് മറ്റാരേക്കാളും നന്നായി പല കുടിയേറ്റക്കാർക്കും മനസ്സിലാകും. അതേസമയം, സുരക്ഷിതമായ അതിർത്തികൾ എന്നത് മനുഷ്യപ്പറ്റ് ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ഓരോ കുടിയേറ്റക്കാരനെയും കുറ്റവാളിയായി കാണുകയോ ചെയ്യണമെന്നല്ല.

ഈ രണ്ട് നിലപാടുകളും പരസ്പരം വിരുദ്ധമായിരിക്കേണ്ടത് എന്തുകൊണ്ട്? അതിർത്തി സുരക്ഷിതമാക്കുന്നതിനൊപ്പം മനുഷ്യരോട് മാന്യതയോടെ പെരുമാറാനും കഴിയും. അക്രമാസക്തരായ കുറ്റവാളികളെ നാടുകടത്തുന്നതിനൊപ്പം, നിയമം പാലിച്ച് വർഷങ്ങളായി ഈ രാജ്യത്ത് ജോലി ചെയ്യുകയും നികുതി അടയ്ക്കുകയും കുടുംബങ്ങളെ വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന കുടിയേറ്റക്കാർക്കായി യുക്തിസഹമായ പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും കഴിയും.

വീണ്ടും പറയട്ടെ, അതാണ് സാമാന്യബുദ്ധി. കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും ഇതുതന്നെയാണ് ബാധകം. ആളുകൾക്ക് അവരുടെ അയൽപ്രദേശങ്ങളിൽ സുരക്ഷിതരാണെന്ന തോന്നൽ വേണം. ഭയമില്ലാതെ സബ്‌വേയിൽ യാത്ര ചെയ്യാൻ അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മക്കൾ സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിച്ചെല്ലണമെന്ന് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന സുരക്ഷാബോധം ഭീഷണിയിലാകുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയ വിശദീകരണങ്ങൾ കേൾക്കാൻ അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

പലപ്പോഴും സുരക്ഷാ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ അകമ്പടിയോടെ പ്രശ്നബാധിത പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് അകലെ കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാർക്ക് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങളെ ഉപദേശിക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ, അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ നേരിട്ട് അനുഭവിക്കുന്ന കുടുംബത്തിന് കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. അതും സോസി മനസ്സിലാക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു.

ഇന്നത്തെ പല രാഷ്ട്രീയക്കാരിൽനിന്നും അദ്ദേഹത്തെ വ്യത്യസ്തനാക്കുന്ന മറ്റൊരു ഗുണമാണ് ഇരുപാർട്ടി സഹകരണത്തിനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്നദ്ധത. വാഷിങ്ടണിൽ ‘ബൈപാർട്ടിസൻഷിപ്പ്’ എന്ന വാക്ക് തന്നെ ഏതാണ്ട് അപ്രിയമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ അടിത്തറയിൽ നിന്നുള്ള വിമർശനം ഭയന്ന് രാഷ്ട്രീയക്കാർ പലപ്പോഴും മറുപാർട്ടിയുമായി സഹകരിക്കാൻ മടിക്കുന്നു. വിട്ടുവീഴ്ച ദൗർബല്യമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. സഹകരണം ചിലപ്പോൾ വഞ്ചനയായും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ ജനാധിപത്യം എങ്ങനെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുക? ചർച്ച, സന്തുലനം, പരസ്പര ധാരണ എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് നമ്മുടെ ഭരണസംവിധാനം രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഡെമോക്രാറ്റുകളും റിപ്പബ്ലിക്കൻമാരും ശത്രുക്കളല്ല. ഒരേ ഭരണഘടനാ സംവിധാനത്തിനുള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളാണ് അവർ.

തന്റെ ഡിസ്ട്രിക്ടിന് ഗുണകരമാകുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ റിപ്പബ്ലിക്കൻമാരുമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ താൻ തയ്യാറാണെന്ന് സോസി പലപ്പോഴും തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഡെമോക്രാറ്റ് എന്ന നിലയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഒരു നിയമനിർമാതാവെന്ന നിലയിലാണ് അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

നാസോ കൗണ്ടിയിലെയും ക്വീൻസിലെയും ആളുകൾ വീട്ടിലിരുന്ന് പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ ശുദ്ധിയെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടുന്നില്ല. അവർ ആശങ്കപ്പെടുന്നത് സ്വത്തുനികുതി, പലചരക്ക് സാധനങ്ങളുടെ വില, മോർട്ട്ഗേജ്, ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസ്, ട്യൂഷൻ ചെലവ്, തങ്ങൾ വളർന്ന പ്രദേശത്തിനടുത്ത് ഒരു വീട് വാങ്ങാൻ മക്കൾക്ക് കഴിയുമോ എന്നതിനെക്കുറിച്ചൊക്കെയാണ്.

അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഫലങ്ങളാണ്. ഇവിടെയാണ് രാഷ്ട്രീയത്തിലെ തീവ്ര നിലപാടുകൾ പലപ്പോഴും സാധാരണക്കാരിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുന്നത്. ഇക്കാര്യം രണ്ട് പാർട്ടികളും മനസ്സിലാക്കുന്നത് പ്രയോജനകരമായിരിക്കും.

മാഗാ പ്രസ്ഥാനത്തിനും അതിന്റേതായ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ കടുംപിടിത്തമുണ്ട്; ഡെമോക്രാറ്റിക് സോഷ്യലിസ്റ്റുകൾക്കും അതുപോലെതന്നെയുണ്ട് . എന്നാൽ ഭൂരിപക്ഷം അമേരിക്കക്കാരും ഈ രണ്ട് ധ്രുവങ്ങൾക്കിടയിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഒരു വിഷയത്തിൽ അവർ ലിബറലും മറ്റൊന്നിൽ കൺസർവേറ്റീവുമായിരിക്കാം. അവർ കുടിയേറ്റത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനൊപ്പം സുരക്ഷിതമായ അതിർത്തികളും ആഗ്രഹിച്ചേക്കാം. അവർ സാമൂഹിക ക്ഷേമപദ്ധതികളെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതിനൊപ്പം പാഴായ സർക്കാർ ചെലവുകളെ എതിർത്തേക്കാം. പൗരാവകാശങ്ങളിൽ ശക്തമായി വിശ്വസിക്കുന്നതിനൊപ്പം നിയമപാലകരിൽ ശക്തമായ വിശ്വാസവും പുലർത്തിയേക്കാം.

അവർക്ക് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിനെ ഇഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാം, എന്നാൽ അതോടൊപ്പം സോഷ്യലിസത്തെയും നിരാകരിച്ചേക്കാം.

അതിൽ എന്താണ് അതിശയിക്കാനുള്ളത്? നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗവും അറിയുന്ന അമേരിക്ക ഇതാണ്. ടോം സോസിവീണ്ടും തിരഞ്ഞെടുപ്പിനായി മത്സരിക്കുന്നതും ഈ അമേരിക്കയിലാണ്.

പ്രസിഡന്റ് ട്രംപും വൈസ് പ്രസിഡന്റ് വാൻസും നേരിട്ട് അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ പ്രചാരണം നടത്തുന്നു എന്ന വസ്തുത ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് എത്രത്തോളം പ്രധാനപ്പെട്ടതായിത്തീർന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ ഡിസ്ട്രിക്ടിലെ റിപ്പബ്ലിക്കൻ വോട്ടർമാരെ സ്വാധീനിച്ച് സോസിയെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ കഴിയുമെന്ന് അവർ വ്യക്തമായി വിശ്വസിക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷേ അവർക്ക് അതിന് കഴിഞ്ഞേക്കാം!

എന്നാൽ പല വോട്ടർമാരും പാർട്ടി അതിരുകൾ മറികടന്ന് വോട്ട് ചെയ്യാൻ തയ്യാറാണെന്ന് സോസി ഇതിനകം തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. വീണ്ടും അങ്ങനെ സംഭവിച്ചേക്കാം.

ഇതിൽനിന്നുള്ള വലിയ പാഠം ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടി അവഗണിക്കരുത്. നമ്മോട് ഇതിനകം യോജിക്കുന്നവരെ ആവേശഭരിതരാക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ വിജയിക്കാനാകില്ല. ചില വിഷയങ്ങളിൽ നമ്മോട് വിയോജിച്ചാലും നമ്മെ കേൾക്കാൻ തയ്യാറുള്ളവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ വിജയിക്കുന്നത്. അതിന് മിതത്വം ആവശ്യമാണ്. വ്യത്യസ്ത കാഴ്ചപ്പാടുകളുള്ളവരോട് ബഹുമാനം ആവശ്യമാണ്. എല്ലാറ്റിനുമുപരി, അതിന് സാമാന്യബുദ്ധി ആവശ്യമാണ്.

തൊഴിലാളികൾ, ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ, കുടിയേറ്റക്കാർ, പൗരാവകാശങ്ങൾ, സാമൂഹിക നീതി എന്നിവയോടുള്ള ചരിത്രപരമായ പ്രതിബദ്ധത ഡെമോക്രാറ്റിക് പാർട്ടി ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്. എന്നാൽ സാധാരണ അമേരിക്കക്കാർ തങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ ആശങ്കകളിൽനിന്ന് വളരെയധികം അകന്നതായി കരുതുന്ന നയങ്ങളിലൂടെ പാർട്ടി സ്വയം നിർവചിക്കപ്പെടാനും അനുവദിക്കരുത്.

മുതലാളിത്തം, രാജ്യസ്നേഹം, ശക്തമായ ദേശീയ പ്രതിരോധം, നിയമവാഴ്ചയും ക്രമസമാധാനവും, സുരക്ഷിതമായ അതിർത്തികൾ, ധനകാര്യ ഉത്തരവാദിത്തം എന്നിവയിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഡെമോക്രാറ്റുകൾക്കും പാർട്ടിയിൽ ഇടമുണ്ടായിരിക്കണം.

ടോം സോസിക്ക് ആ ഇടം നിലനിർത്താൻ ദൃഢനിശ്ചയമുള്ളതായി തോന്നുന്നു. ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് വിജയിച്ച ഒരു മണ്ഡലത്തിൽ അദ്ദേഹം രാഷ്ട്രീയമായി ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നതിന്റെ കാരണവും ഒരുപക്ഷേ അതായിരിക്കാം. ഈ മണ്ഡലത്തിൽനിന്നുള്ള സന്ദേശത്തിന്  ഇതിലും വ്യക്തമായിരിക്കാനാവില്ല.

ആളുകൾ തീവ്ര നിലപാടുകളിൽ മടുത്തിരിക്കുകയാണ്. സർക്കാർ കാര്യക്ഷമമായി പ്രവർത്തിക്കണമെന്നാണ് അവരുടെ ആഗ്രഹം. സുരക്ഷിതമായ അയൽപ്രദേശങ്ങൾ, താങ്ങാനാകുന്ന ജീവിതച്ചെലവ്, സുരക്ഷിതമായ അതിർത്തികൾ, നല്ല സ്കൂളുകൾ, മക്കൾക്ക് അവസരങ്ങൾ എന്നിവയാണ് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. എല്ലാറ്റിനുമുപരി, കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുകയും നിയമങ്ങൾ പാലിക്കുകയും ഈ രാജ്യത്തോടും അതിന്റെ ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തോടും വിശ്വസ്തരായി തുടരുകയും ചെയ്താൽ അമേരിക്കൻ സ്വപ്നം ഇപ്പോഴും തങ്ങളുടെ കൈയെത്തും ദൂരത്തുണ്ടെന്ന വിശ്വാസം അവർക്ക് നിലനിർത്താനാണ് ആഗ്രഹം. ഇന്നത്തെ പല രാഷ്ട്രീയക്കാരേക്കാളും ടോം സുവോസിക്ക് അത് നന്നായി മനസ്സിലാകുന്നതായി തോന്നുന്നു.

ഒടുവിൽ, അതായിരിക്കാം അദ്ദേഹത്തെ വിജയത്തിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുന്ന രഹസ്യവും.