ഞങ്ങൾ ചരിത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നില്ല… ഞങ്ങൾ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ തന്നെയായിരുന്നു

2001 സെപ്റ്റംബർ 11.

ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും, ആ ദിവസം ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ആദ്യം ഉയരുന്നത് ഒരു ചോദ്യം തന്നെയാണ്:

“അന്ന് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”

ന്യൂയോർക്കിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങൾക്ക്, ആ ദിവസം ആരംഭിച്ചത് മറ്റേതൊരു ദിവസത്തെയും പോലെ തന്നെയായിരുന്നു. രാവിലെ തിരക്കുകൾ… ജോലിക്ക് പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ… കുട്ടികളുടെ സ്കൂൾ…
പതിവ് ജീവിതത്തിന്റെ ഓട്ടപ്പാച്ചിലിൽ ഓഫീസിലെത്തി പതിവുപോലെ ജോലി ആരംഭിച്ചു.

പക്ഷേ, ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ എല്ലാം മാറിമറിഞ്ഞു.

കേൾക്കുന്നതെല്ലാം ഒരു സിനിമയുടെ കഥപോലെ തോന്നി. വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത സംഭവങ്ങൾ. അമേരിക്കയുടെ ആകാശത്ത് പറന്നിരുന്ന വിമാനങ്ങൾ തന്നെ ഒരു ഭീകരാക്രമണത്തിന്റെ ആയുധങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

രാവിലെ 8:46-ന് ആദ്യ വിമാനം World Trade Center-ന്റെ North Tower-ൽ ഇടിച്ചു.
9:03-ന് രണ്ടാമത്തെ വിമാനം South Tower-ലും ഇടിച്ചു.

അന്ന് ടെലിവിഷനിൽ കണ്ട കാഴ്ചകൾ വിശ്വസിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തതായിരുന്നു.

ഒരു ആക്ഷൻ സിനിമ കാണുന്നതുപോലെ. പക്ഷേ അത് സിനിമയായിരുന്നില്ല.

അത് നമ്മുടെ മുന്നിൽ നടക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു.

“ഇത് ശരിക്കും സംഭവിക്കുന്നതാണോ?”

എന്ന ചോദ്യം പലരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരേ സമയം ഉയർന്നു.

ദൂരെയിരുന്നവർക്ക് അത് ഒരു വാർത്തയായിരുന്നു.

പക്ഷേ ന്യൂയോർക്കിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് അത് നമ്മുടെ നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നടന്ന ദുരന്തമായിരുന്നു.

ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്ന കറുത്ത പുക…എങ്ങും പോലീസ് കാറുകളുടെ സൈറൺ ശബ്ദം…പരിഭ്രാന്തിയോടെ തെരുവുകളിലൂടെ ഓടുന്ന മനുഷ്യർ…ഒന്നും അറിയാതെ കുടുംബാംഗങ്ങളെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ…
ഫോൺ കിട്ടാതെ വിഷമിക്കുന്നവർ…“ഞാൻ സുരക്ഷിതനാണ്” എന്ന് നാട്ടിലുള്ളവരെയും ഇവിടെ ഉള്ള ബന്ധുക്കളെയും അറിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ…

ഓരോ നിമിഷവും ഭയവും ആശങ്കയും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.അന്നത്തെ ഓരോ കാഴ്ചയും ഇന്നും മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു.ഒരു നഗരമാകെ ഒരു കുടുംബമായി.ആ ദിവസം ന്യൂയോർക്ക് നഗരം ഒരു വലിയ കുടുംബമായി മാറുകയായിരുന്നു. പരസ്പരം പരിചയമില്ലാത്തവർ പോലും പരസ്പരം സഹായിച്ചു.

രക്ഷാപ്രവർത്തകർ സ്വന്തം ജീവൻ പോലും അപകടത്തിലാക്കി മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഓടിയെത്തി.

പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരും അഗ്നിശമന സേനാംഗങ്ങളും മെഡിക്കൽ ജീവനക്കാരും സാധാരണ പൗരന്മാരും — എല്ലാവരും ഒരേ ലക്ഷ്യത്തോടെ മുന്നോട്ടുപോയി.

മനുഷ്യജീവൻ രക്ഷിക്കുക.

എങ്ങും പ്രാർത്ഥനകൾ.

ബന്ധുക്കളെ തേടി അലയുന്നവർ.

പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ വിവരങ്ങൾക്കായി കാത്തുനിൽക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾ.

ഒരാൾ മറ്റൊരാളോട് ചോദിക്കുന്ന ഒരേയൊരു ചോദ്യം:

“നിങ്ങളുടെ കുടുംബം  സുരക്ഷിതരാണോ?”

അന്ന് ന്യൂയോർക്കിന്റെ തെരുവുകളിൽ കേട്ട ഏറ്റവും വലിയ ഭാഷ അതായിരുന്നു — മനുഷ്യസ്നേഹം.

ഞാനും ന്യൂയോർക്ക് സ്റ്റേറ്റ് ജീവനക്കാരനായിരുന്നതിനാൽ, സ്ഥിതിഗതികൾ കൂടുതൽ ഗുരുതരമായാൽ യൂണിഫോം ധരിക്കുന്ന ജീവനക്കാരുടെ കുറവ് പരിഹരിക്കാൻ World Trade Center പ്രദേശത്ത് ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകേണ്ടിവരുമെന്ന അറിയിപ്പ് ലഭിച്ചിരുന്നു.അതുകൊണ്ടുതന്നെ അന്ന് ഓഫീസിലെ സ്റ്റാഫിനോട് ഓഫീസിൽ തന്നെ തുടരാനും ആരും വീട്ടിലേക്ക് പോകാതിരിക്കാനും നിർദ്ദേശം ലഭിച്ചു.

പുറത്ത് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമായി അറിയാത്ത അവസ്ഥ.

എപ്പോൾ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് അറിയില്ല. എങ്കിലും മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്ത: നമ്മളും ഈ നഗരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. അന്ന് ന്യൂയോർക്കിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതം ആ ദുരന്തവുമായി ഏതെങ്കിലും രീതിയിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു.

നമ്മൾ നേരിട്ട് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അതിന്റെ ഭയം നമ്മുടെ വീടുകളിലും ഓഫീസുകളിലും കുടുംബങ്ങളിലും എത്തി.

ഒരു നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയം തകർന്നപ്പോൾ,ആ ദിവസം നഷ്ടപ്പെട്ടത് അമേരിക്കക്കാരുടെ മാത്രം ജീവൻ ആയിരുന്നില്ല. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നും സംസ്കാരങ്ങളിൽ നിന്നും വന്ന മനുഷ്യരായിരുന്നു അവരിൽ പലരും.

ന്യൂയോർക്ക് ഒരു നഗരം മാത്രമല്ല. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നെത്തിയ മനുഷ്യർ ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരു മഹാനഗരമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ 9/11-ന്റെ വേദന അമേരിക്കയുടെ അതിർത്തികൾ കടന്ന് ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലേക്കും പടർന്നു.

പ്രവാസികളായ ഞങ്ങൾക്ക് ആ ദിവസം മറ്റൊരു വലിയ തിരിച്ചറിവും നൽകി.

നാം ജീവിക്കുന്ന ന്യൂ യോർക്ക്  എപ്പോഴോ നമ്മുടെ സ്വന്തം വീടുപോലെ ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ന്യൂയോർക്കിന്റെ തെരുവുകൾ… സബ്‌വേ…ഓഫീസ് കെട്ടിടങ്ങൾ… സ്കൂളുകൾ…കടകൾ…

നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗവും.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മുടെ നഗരം അങ്ങനെ തകർന്നുനിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ, സ്വന്തം വീടിന് തീപിടിച്ചതുപോലെ തോന്നി.

എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നൊരു ഭയം.

നിശ്ശബ്ദമായ ന്യൂയോർക്ക്

തെരുവുകളിൽ പതിവ് തിരക്കില്ല,ആകാശത്ത് വിമാനങ്ങളില്ല,സൈറണുകളുടെ ശബ്ദം മാത്രം.

ടെലിവിഷനിൽ ഒരേ ദൃശ്യങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും.

തകർന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ,ഓടുന്ന മനുഷ്യർ,രക്ഷാപ്രവർത്തകർ,കരയുന്ന കുടുംബങ്ങൾ.

ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം “സുരക്ഷ” എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം പോലും മാറി.

ജീവിതം എത്ര നിസ്സാരമായി മാറിപ്പോകാമെന്ന് ലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ദിവസം കൂടിയായിരുന്നു അത്.

വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി…   കാലം കടന്നുപോയി..Twin Towers ഇല്ലാതായി.

Ground Zero ഒരു ഓർമ്മയായി മാറി.

അവിടെ ഇന്ന് ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന Memorial Pools നഷ്ടപ്പെട്ട ഓരോ ജീവനെയും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

9/11 Memorial-ൽ കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് പേരുകൾ നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ, ഓരോ പേരിനും പിന്നിലും ഒരു കുടുംബമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാകും.

ഒരു അമ്മ, ഒരു അച്ഛൻ, ഒരു ഭർത്താവ്, ഒരു ഭാര്യ, ഒരു മകൻ അല്ലെങ്കിൽ  ഒരു മകൾ, ഒരു സുഹൃത്ത്,ഒരു സഹപ്രവർത്തകൻ. അങ്ങനെ ഒരുപാട് ജീവിതങ്ങൾ.

പക്ഷേ ചില ഓർമ്മകൾക്ക് കാലം ഒരിക്കലും മായ്ച്ചുകളയാൻ കഴിയില്ല.

ഞങ്ങൾ അവരെ ഇന്നും ഓർക്കുന്നു

സെപ്റ്റംബർ 11 ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ചരിത്രദിവസം മാത്രമല്ല.

അത് ഒരു തലമുറയുടെ ഓർമ്മയാണ്.

ഒരു നഗരത്തിന്റെ മുറിവാണ്.

ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങളുടെ കണ്ണീരാണ്.

രക്ഷാപ്രവർത്തകരുടെ ധീരതയാണ്.

അപരിചിതർ പോലും പരസ്പരം കൈപിടിച്ചുനിന്ന മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയാണ്.

പ്രത്യേകിച്ച് ന്യൂയോർക്കിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങൾക്ക്…

അന്ന് ഞങ്ങൾ ചരിത്രം വായിക്കുകയായിരുന്നില്ല.

ഞങ്ങൾ ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ തന്നെയായിരുന്നു.

ഇന്ന് 25 വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും ആ ദിവസം ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഉയരുന്നത് ഒരേയൊരു പ്രാർത്ഥനയാണ്:

അന്ന് നമ്മിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞുപോയ എല്ലാ ആത്മാക്കൾക്കും ആദരാഞ്ജലികൾ.

അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾക്ക് സമാധാനം.

രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിനായി സ്വന്തം ജീവൻ പോലും മറന്ന് മുന്നോട്ടുപോയ ധീരർക്ക് സല്യൂട്ട്.

മനുഷ്യരാശി ഒരിക്കലും ആ വേദന മറക്കാതിരിക്കട്ടെ.

ഇനിയൊരിക്കലും ലോകത്ത് എവിടെയും ഇതുപോലൊരു ദുരന്തം സംഭവിക്കാതിരിക്കട്ടെ.

ഞങ്ങൾ അവരെ ഇന്നും ഓർക്കുന്നു.

ഞങ്ങൾ അവരെ ഇന്നും ഹീറോകളായി ആദരിക്കുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ ജീവൻ ഉള്ള കാലത്തോളം അവർ ഞങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളിലും പ്രാർത്ഥനകളിലും ജീവിക്കും.

സെപ്റ്റംബർ 11 —
മറക്കാനാവാത്ത ഒരു ദിവസം.

ഓർമ്മിക്കാം.
ആദരിക്കാം.
പ്രാർത്ഥിക്കാം.

Read More: https://www.emalayalee.com/writer/187