ഇയ്യിടെ വീണ്ടും ന്യൂയോർക്ക് സിറ്റിയിലെ 9/11 മെമ്മോറിയലും മ്യൂസിയവും സന്ദർശിച്ചു. അവിടെയുള്ള നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുപോലും എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു സ്ഥലം.

ഒരു രീതിയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഈ പുണ്യസ്മാരകം എന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു ഭാഗമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ ഓഫീസ് ഇവിടെ നിന്ന് വെറും രണ്ട് ബ്ലോക്ക് അകലെയാണ്. ജോലിദിവസങ്ങളിൽ മിക്കവാറും എല്ലാ ദിവസവും ഞാൻ 9/11 മെമ്മോറിയൽ പാർക്കിലൂടെ  നടക്കാറുണ്ട്. എങ്കിലും, ഇത്രയും വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും, അനവധി തവണ ഇവിടെ കൂടി നടന്നിട്ടും, ഇതിനെ ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തിലെ മറ്റൊരു സാധാരണ പാർക്കായി കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.

റിഫ്ലക്ടിംഗ് പൂളുകളുടെ അരികിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും, ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ പേരുകൾ വായിക്കുമ്പോഴും, ഇവിടെ സംഭവിച്ചതെന്തെന്ന് വീണ്ടും ഓർമ്മ വരുന്നു. ഒരു സാധാരണ പ്രഭാതത്തിൽ ജോലി ചെയ്യാനായി വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ പിന്നെ ഒരിക്കലും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയില്ല എന്ന സത്യം മനസ്സിൽ നിറയുന്നു.

മ്യൂസിയത്തിനുള്ളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ആ ഭീകരദിനത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ നേരിൽ കാണുമ്പോൾ, ആ ഓർമ്മകൾ കൂടുതൽ ശക്തമായി മനസ്സിൽ പതിയുന്നു. വളഞ്ഞുമുറിഞ്ഞ ഓരോ ഇരുമ്പുതുണ്ടിനും, ഓരോ ചിത്രത്തിനും, ഓരോ സ്വകാര്യവസ്തുവിനും പിന്നിൽ ഒരു മനുഷ്യകഥയുണ്ട് — ഒരു ജീവിതം, ഒരു കുടുംബം, എന്നെന്നേക്കുമായി മാറിപ്പോയ ഒരു ഭാവി.

വൈരവും തീവ്രവാദവും മനുഷ്യസ്നേഹത്തെയും മനുഷ്യജീവിതത്തോടുള്ള ബഹുമാനത്തെയും കീഴടക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ എത്ര ഭീകരമായ ക്രൂരതയ്ക്കും മടിക്കില്ല എന്നതിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ് സെപ്റ്റംബർ 11.

അന്നേ ദിവസം ഏകദേശം 3,000 നിരപരാധികളാണ് കൊല്ലപ്പെട്ടത്. ഒരു ആശയധാരയ്ക്കും, മതത്തിനും, രാഷ്ട്രീയലക്ഷ്യത്തിനും നിരപരാധികളുടെ മനപ്പൂർവമായ കൊലപാതകത്തെ ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല.

എന്നാൽ ഇന്ന്, ആക്രമണത്തിന് 25 വർഷങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോഴും, നമ്മൾ മറ്റൊരു ആശങ്കാജനകമായ യാഥാർഥ്യത്തെ നേരിടുകയാണ്. 9/11നെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൂഢാലോചനാസിദ്ധാന്തങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടകളും തെറ്റായ വിവരങ്ങളും ഇന്നും പ്രചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു — പ്രത്യേകിച്ച് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലൂടെ, അന്നത്തെ ദിവസം നേരിൽ ഓർക്കാൻ പ്രായമില്ലാത്ത തലമുറകളിലേക്ക്.

അടുത്തിടെ ഞാൻ ഒരു യുവാവുമായി സംസാരിക്കുകയുണ്ടായി. 9/11 ആക്രമണം അമേരിക്കൻ സർക്കാർ തന്നെ ആസൂത്രണം ചെയ്ത് നടത്തിയതാണെന്ന് അവൻ ശക്തമായി വാദിച്ചു.

അവൻ ഉന്നയിച്ച ചില വാദങ്ങൾ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു:

* “അന്ന് മൊബൈൽ ഫോണുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.  പിന്നെ എങ്ങനെ വിമാനത്തിൽ നിന്ന് ഫോൺ ചെയ്യാനായി?”

* “വേൾഡ് ട്രേഡ് സെന്ററിന്റെ ഉടമയ്ക്ക് വൻ നികുതിഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് അടയ്ക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ കെട്ടിടങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.”

ഈ വാദങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് കുറച്ചുനേരം മൗനം പാലിക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.

ഒരു തെറ്റായ വിവരം വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുകയും, വളരെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്താൽ, സംഭവങ്ങൾ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തവർ അതിനെ ചരിത്രസത്യമായി സ്വീകരിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് എങ്ങനെ എത്തുന്നു എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു.

2001-ൽ മൊബൈൽ ഫോണുകൾ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. ഹൈജാക്ക് ചെയ്യപ്പെട്ട വിമാനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ചില ഫോൺബന്ധങ്ങൾ സീറ്റിനോടനുബന്ധിച്ചിരുന്ന Airfone സംവിധാനത്തിലൂടെയായിരുന്നു; ചിലത് മൊബൈൽ ഫോണുകളിലൂടെയും നടന്നു. വേൾഡ് ട്രേഡ് സെന്ററിന്റെ ഉടമ നികുതിഭാരം ഒഴിവാക്കാനായി കെട്ടിടങ്ങൾ നശിപ്പിച്ചു എന്ന വാദത്തിന് വിശ്വസനീയമായ തെളിവുകളില്ല.

തീർച്ചയായും, ഓരോ തലമുറയ്ക്കും ചരിത്രത്തെയും സർക്കാരിനെയും സ്ഥാപിതമായ വിശദീകരണങ്ങളെയും ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് ആരോഗ്യകരമാണ്. എന്നാൽ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതും ഓരോ ഗൂഢാലോചനാസിദ്ധാന്തത്തെയും സത്യമായി ഏറ്റെടുക്കുന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല. യഥാർത്ഥ വിമർശനാത്മക ചിന്ത തെളിവുകളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കണം.

ഇന്നത്തെ പല യുവാക്കൾക്കും സെപ്റ്റംബർ 11 എന്നത് ഡോക്യുമെന്ററികളിലൂടെയോ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലൂടെയോ രാഷ്ട്രീയവിവരണങ്ങളിലൂടെയോ മറ്റുള്ളവരുടെ കഥകളിലൂടെയോ മാത്രം അറിയുന്ന ഒരു ചരിത്രസംഭവമായിരിക്കാം. പക്ഷേ, അന്ന് ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് അത് അങ്ങനെയല്ല.

ഞങ്ങൾ അത് കണ്ടു, അനുഭവിച്ചു. അതിന്റെ ശേഷിപ്പുകളിലൂടെ ഞങ്ങൾ ജീവിച്ചു.

ആ ഭയം ഞങ്ങൾ ഓർക്കുന്നു.
ആ പുക ഞങ്ങൾ ഓർക്കുന്നു.
കാണാതായവരുടെ ചിത്രങ്ങൾ ഞങ്ങൾ ഓർക്കുന്നു. ദുഃഖത്തിൽ തകർന്ന കുടുംബങ്ങളെ ഞങ്ങൾ ഓർക്കുന്നു. ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഒരു ദുരന്തത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ച ന്യൂയോർക്ക് നഗരത്തെ ഞങ്ങൾ ഓർക്കുന്നു.

ഇന്നും, ജോലിദിവസങ്ങളിൽ മിക്കവാറും എല്ലാ ദിവസവും, ആ ചരിത്രം ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന അതേ മണ്ണിലൂടെ ഞാൻ നടക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് 9/11 മെമ്മോറിയൽ എനിക്ക് വെറും ഒരു സ്മാരകമല്ലാത്തത്.

അത് ഒരു സാക്ഷിയാണ്.

ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷവും, അന്ന് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ ഓർക്കുക എന്നത് അവരുടെ ഓർമ്മകളെ മാത്രം ആദരിക്കുക എന്നല്ല. സംഭവിച്ച സത്യത്തെ പ്രചാരണം, രാഷ്ട്രീയ അജണ്ട, തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ എന്നിവ കൊണ്ട് വളച്ചൊടിക്കപ്പെടാതിരിക്കാൻ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതുമാണ്.

അഭിപ്രായങ്ങൾ മാറാം.
രാഷ്ട്രീയവിവരണങ്ങൾ മാറാം.
സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ കഥകൾ വരികയും പോകുകയും ചെയ്യാം.

പക്ഷേ, ഒരു ഗൂഢാലോചനാസിദ്ധാന്തത്തിന് അനുയോജ്യമാകാൻ ചരിത്രത്തെ ഇഷ്ടാനുസരണം തിരുത്താനാവില്ല.

അന്ന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്താൻ കഴിയാതിരുന്നവരോടും, വരും തലമുറകളോടും നമുക്ക് ഒരു കടമയുണ്ട് — അവരുടെ ഓർമ്മകൾ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക, അവരുടെ ജീവിതങ്ങളെ ആദരിക്കുക, സംഭവിച്ച സത്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുക.

ഒരിക്കലും മറക്കില്ല..മറക്കരുത്.

Sibi David
New York