ആ സെപ്റ്റംബർ പ്രഭാതത്തിൽ,
ആകാശം പതിവുപോലെ നീലനിറമായിരുന്നു,
നഗരം പതിവുപോലെ ഉണർന്നിരുന്നു,
ആയിരം സ്വപ്നങ്ങൾ യാത്ര തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട്—
ആകാശത്തിന്റെ നിറം മാറി,
പുഞ്ചിരികൾ കണ്ണീരായി,
സ്വപ്നങ്ങൾ ഓർമ്മകളായി.

തകർന്നുവീണത് ഗോപുരങ്ങൾ മാത്രമല്ല,
അനേകം കുടുംബങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു;
നിശ്ശബ്ദമായത് ഒരു നഗരം മാത്രമല്ല,
ലോകത്തിന്റെ ഹൃദയമായിരുന്നു.

പുകയ്ക്കും അഗ്നിക്കുമിടയിലൂടെ,
രക്ഷയുടെ കരങ്ങളുമായി ചിലർ ഓടിയെത്തി;
സ്വന്തം ജീവനെക്കാൾ മറ്റൊരു ജീവന്
വില നൽകിയ ധീരഹൃദയങ്ങൾ.

ആരെന്നോ, എവിടെ നിന്നെന്നോ,
ഏതു ഭാഷയെന്നോ ചോദിച്ചില്ല—
അവിടെ മനുഷ്യൻ മനുഷ്യന്റെ
കൈപിടിച്ചു, ജീവൻ കാത്തു.

വർഷങ്ങൾ എത്ര കടന്നുപോയാലും,
ആ പ്രഭാതം ഓർമ്മയിൽ മായുന്നില്ല;
നഷ്ടപ്പെട്ട ഓരോ ജീവനുമിന്നും
ഹൃദയത്തിൽ തെളിയുന്ന ദീപങ്ങളാണ്.

ആ കണ്ണീരിൽ നിന്നൊരു പാഠം പഠിക്കാം
വിദ്വേഷം ഇനി വളരാതിരിക്കട്ടെ,
സ്നേഹം ഹൃദയങ്ങളെ ചേർത്തുനിർത്തട്ടെ,
സമാധാനത്തിന്റെ ദീപം തെളിയട്ടെ.

Read More: https://www.emalayalee.com/writer/220