"ഓണം വരുന്നു… വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നുണ്ടോ?”
അമ്മയുടെ ആ മെസേജ് കുടുംബത്തിന്റെ വാട്സ്ആപ്പ് ഗ്രൂപ്പിൽ കിടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് മൂന്നു ദിവസമായി.
മെസേജിന് താഴെ രണ്ടു നീല വരകൾ തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
മറുപടി മാത്രം വന്നില്ല.
ഗ്രൂപ്പിന്റെ പേര് "നമ്മുടെ വീട് " എന്നായിരുന്നു.
അതിൽ അഞ്ചുപേരുണ്ടായിരുന്നു.
അച്ഛൻ, അമ്മ, മൂത്തമകൻ അരുൺ, മകൾ മീര, പിന്നെ അരുണിന്റെ ഭാര്യ നേഹ.

അച്ഛൻ റിട്ടയർ ചെയ്തിട്ട് കുറച്ചുനാളായി. അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം മക്കളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതായിരുന്നു. പക്ഷേ മക്കളുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ സ്ക്രീനിനുള്ളിലായിരുന്നു.

അരുൺ ബംഗളൂരുവിൽ ഒരു 
ഐറ്റി കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു.
മീര ദുബായിൽ.
നേഹ വീട്ടിലിരുന്ന് ഓൺലൈൻ ജോലിയിലാണ്.
ഓണം അടുത്തെത്തിയിട്ടും വീട്ടിൽ പഴയ തിരക്കൊന്നുമില്ല.
ഒരു ദിവസം അമ്മ വീണ്ടും ഗ്രൂപ്പിൽ എഴുതി.
"ഈ വർഷം പൂക്കളം ഇടാൻ ആരെങ്കിലും വരുമോ?”
അതിനൊപ്പം ഒരു ചിരിക്കുന്ന ഇമോജിയും.
അഞ്ചു മിനിറ്റിനകം മീരയുടെ മറുപടി വന്നു.
“അമ്മേ, വീഡിയോ കോളിൽ പൂക്കളം കാണിക്കണേ.”
അമ്മ ഫോൺ താഴെ വെച്ചു.
അച്ഛൻ പത്രത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണുയർത്തി.
"എന്താ?”
"ഒന്നുമില്ല.”
അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

അടുത്ത ദിവസം അച്ഛൻ മുറ്റത്ത് ഇറങ്ങി. പണ്ടത്തെ പോലെ തുമ്പപ്പൂവും ചെമ്പരത്തിയും തെച്ചിയും തേടി നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
പക്ഷേ മുറ്റത്ത് പൂക്കൾ കുറവായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് അയൽവീട്ടിലെ ഏഴാം ക്ലാസുകാരൻ ആദി മതിലിനപ്പുറത്ത് നിന്ന് വിളിച്ചത്.

“അങ്കിളേ… പൂക്കളം ഇടുന്നുണ്ടോ?”

“ഇടാമെന്ന് വിചാരിച്ചു.”

“ഞാനും വരട്ടെ?”

“വാ.”

അഞ്ചു മിനിറ്റിനകം ആദിയുടെ കൂട്ടുകാരും എത്തി.

ഒരാൾ പൂക്കളുമായി.

ഒരാൾ പഴയ പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ചെണ്ടയുമായി.

മറ്റൊരാൾ ഫോണിൽ ഓണപ്പാട്ട് വെച്ച്.

അച്ഛൻ ചിരിച്ചു.

“ഇതാണോ നിങ്ങളുടെ ഓണം?”

ആദി പറഞ്ഞു:

“അതെ അങ്കിളേ… ഞങ്ങളുടെ ഓണം ഓൺലൈനും ഓഫ്‌ലൈനും ആണ്!”

അച്ഛൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അത് കേട്ട് പുറത്തുവന്നു.

മുറ്റത്ത് കുട്ടികൾ പൂക്കളം ഒരുക്കുകയായിരുന്നു.

അവരുടെ ചിരി കേട്ടപ്പോൾ ആ വീടിനും പ്രായം കുറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.

അന്ന് വൈകുന്നേരം അരുൺ വീഡിയോ കോൾ ചെയ്തു.

“അമ്മേ, എന്താ വീട്ടിൽ ഇത്ര ശബ്ദം?”

“ഓണം വന്നതാ.”അരുൺ പറഞ്ഞു അമ്മേ വീഡിയോ കോളിൽ കൂടി പൂക്കളം ഒന്ന് കാണിക്കൂ

അമ്മ ഫോൺ പൂക്കളത്തിനുനേരെ തിരിച്ചു.

അരുൺ കുറച്ചുനേരം വീഡിയോ കോളിൽ കൂടി ആ പൂക്കളം നോക്കി കണ്ടു

പെട്ടെന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു:

“അമ്മേ… അച്ഛൻ എവിടെയാണ്?”

“പുറത്തുണ്ട്.”

“ഒന്ന് ഫോൺ കൊടുക്കൂ.”

അച്ഛൻ ഫോൺ എടുത്തു.

“എന്താ?”

അരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൻ അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കി.

“അച്ഛാ… ഞാൻ അവസാനമായി വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് എത്രയായി?”

അച്ഛൻ ചിരിച്ചു.

“എണ്ണിയിട്ടില്ല.”

“ഞാൻ എണ്ണിയിട്ടുണ്ട്.”

അവന്റെ ശബ്ദം പതറി.

“രണ്ടു ഓണം.”

അച്ഛൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ആ രാത്രി അരുണിന്റെ ഫോണിൽ ഒരു മെസേജ് വന്നു.

അമ്മയുടേത്.

“മോനേ, ഓണത്തിന് വരാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും വിഷമിക്കണ്ട. സമയം കിട്ടുമ്പോൾ വന്നാൽ മതി. വീട് ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്.”

അരുൺ ആ മെസേജ് പലതവണ വായിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ കുടുംബഗ്രൂപ്പിൽ ഒരു പുതിയ മെസേജ് വന്നു.

“ഈ ഓണം വീട്ടിൽ തന്നെ.”

അയച്ചത് അരുൺ.

അമ്മ ആദ്യം വിശ്വസിച്ചില്ല.

പിന്നെ മീരയുടെ മെസേജ്.

“ഞാനും വരുന്നു.”

അതിനു പിന്നാലെ നേഹ:

“ഞാനും.”

അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“ഇവരൊക്കെ ശരിക്കും വരുമോ?”

അച്ഛൻ ചിരിച്ചു.

“ഇത്തവണ ഓണം നമുക്ക് വീഡിയോ കോളിൽ അല്ല.”

ഉത്രാടത്തിന്റെ വൈകുന്നേരം വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഒരു കാർ വന്നു നിന്നു.

അരുൺ ഇറങ്ങി.

പിന്നിൽ മീര.

കൈയിൽ വലിയ ബാഗുകൾ.

അമ്മ ഓടിവന്ന് മകനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“എന്തിനാ ഇത്രയും സാധനങ്ങൾ?”

അരുൺ ചിരിച്ചു.

“അമ്മേ… ഇത്തവണ ഓണം കൊണ്ടുവരാൻ വന്നതല്ല.”

അവൻ അമ്മയുടെ കൈപിടിച്ചു.

“ഓണം കൂടെ ആഘോഷിക്കാൻ വന്നതാണ്.”

അന്ന് ആ വീട്ടുമുറ്റത്ത് പൂക്കളം വലുതായിരുന്നു.

സദ്യ അതിലും വലുതായിരുന്നു.

പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു ചിരി.

ഫോണുകൾ എല്ലാവരുടെയും കൈയിലുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ ദിവസം ആരും അതിൽ നോക്കിയില്ല.

ആദി പെട്ടെന്ന് മൊബൈൽ എടുത്തു.

“എല്ലാവരും ഒന്ന് അടുത്തേക്ക് നിൽക്കൂ… ഫാമിലി ഫോട്ടോ എടുക്കാം!”

എല്ലാവരും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചേർന്നുനിന്നു.

ഫോട്ടോ എടുത്ത ശേഷം ആദി ചോദിച്ചു:

“ഇത് വാട്സ്ആപ്പ് ഗ്രൂപ്പിൽ ഇടട്ടേ?”

അച്ഛൻ പറഞ്ഞു:

“ഇടാം.”

“ക്യാപ്ഷൻ എന്താ?”

അച്ഛൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.

പിന്നെ പറഞ്ഞു:

“നെറ്റ്‌വർക്ക് ഇല്ലാത്തിടത്താണ് ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും നല്ല കണക്ഷൻ കിട്ടുന്നത്.”

എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

അമ്മ അച്ഛനെ നോക്കി.

“അതെന്താ അർത്ഥം?”

അച്ഛൻ പറഞ്ഞു:

“ഫോണിന് നെറ്റ്‌വർക്ക് വേണം.

മനുഷ്യർക്ക് സ്നേഹം മതി.”

അന്ന് രാത്രി കുടുംബഗ്രൂപ്പിൽ ആ ഫോട്ടോ വന്നു.

അതിനടിയിൽ അരുൺ ഒരു വരി കൂടി എഴുതി:

“ഓണം വീട്ടിലെത്തിയ ദിവസമല്ല ഇന്ന്…
ഞങ്ങളാണ് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയ ദിവസം.”

അമ്മ ആ മെസേജിന് ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ ഇമോജി മാത്രം അയച്ചു.

പക്ഷേ ആ ചെറിയ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു അമ്മയുടെ മുഴുവൻ സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അതാണ് ആ വീട്ടിലെ യഥാർത്ഥ ഓണം.

കാലം മാറട്ടെ, സാങ്കേതികവിദ്യ വളരട്ടെ; പക്ഷേ നമ്മളെ നമ്മളോട് ചേർത്തുനിർത്തുന്ന ബന്ധങ്ങൾക്ക് പകരം ഒരു സ്ക്രീനും വരില്ല. ആഘോഷങ്ങളുടെ ഭംഗി അലങ്കാരങ്ങളിലല്ല — നമ്മൾ സ്നേഹിക്കുന്നവർ നമ്മോടൊപ്പം ഉണ്ടാകുമ്പോഴാണ് ഓണം പൂർണമാകുന്നത്.