മാവേലിക്കരയിൽ ബാല്യം പാകിയെടുത്ത് 1970-കളിൽ അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറിയ ഡോ. മാത്യു കെ. ഐസക്കിന്റെ ജീവിതം അക്കാദമിക മികവിന്റെയും സാമൂഹികബോധത്തിന്റെയും സാഹിത്യാന്വേഷണത്തിന്റെയും സംഗമമാണ്. ബാല്യത്തിൽ കണ്ട ജാതിവിവേചനവും ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തിന്റെ വേദനയും മനസ്സിൽ ഉയർത്തിയ മനുഷ്യഗൗരവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങളാണ് പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തിന്റെ അടിത്തറയായത്. അമേരിക്കയിലെത്തിയ കാലത്ത് പിതാവിന്റെ സുഹൃത്തായ റോബർട്ട് ഫോണ്ടസ്സിയുടെ പിന്തുണയും പ്രചോദനവും ജീവിതയാത്രയിൽ നിർണായകമായി.

അക്കാദമിക രംഗത്ത് ഉന്നത സ്ഥാനങ്ങൾ വഹിച്ച ശേഷം എഴുത്തിലേക്ക് പൂർണമായി തിരിഞ്ഞ ഡോ. ഐസക്കിന്റെ 'ബ്രോക്കൺ ചെയിൻസ്' ജാതിവിവേചനം, സാമൂഹിക അസമത്വം, പ്രണയം, മനുഷ്യസ്വാതന്ത്ര്യം, മനുഷ്യഗൗരവം എന്നിവയെ ആഴത്തിൽ സമീപിക്കുന്ന നോവലാണ്. പുലിറ്റ്സർ പുരസ്കാര പരിഗണനയ്ക്കായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ഈ കൃതിയുടെയും തന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെയും സാമൂഹിക കാഴ്ചപ്പാടുകളുടെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഡോ. മാത്യു കെ. ഐസക് ഇ-മലയാളി വായനക്കാരോട് സംവദിക്കുന്നു...

മാവേലിക്കരയിൽ നിന്ന് അമേരിക്കയിലേക്കും അവിടെ നിന്ന് സാഹിത്യത്തിലേക്കുമുള്ള താങ്കളുടെ യാത്ര എങ്ങനെയാണ് ആരംഭിച്ചത്?

മാവേലിക്കര പ്രദേശത്താണ് ഞാൻ വളർന്നത്. മാർത്തോമാ കോളേജിലും പിന്നീട് ക്രൈസ്റ്റ് കോളേജിലും പഠിച്ചു. അതിനുശേഷം 1970-കളിൽ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറി.

ഞാൻ അടിസ്ഥാനപരമായി ജീവശാസ്ത്രം പഠിച്ച ആളാണ്. പക്ഷേ ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയോട് എനിക്ക് ചെറുപ്പം മുതൽ തന്നെ വലിയൊരു ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്റെ അക്കാദമിക ജീവിതം പിന്നീട് പല മേഖലകളിലേക്ക് വ്യാപിച്ചു. അമേരിക്കൻ സാഹിത്യവും ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യവും പഠിച്ചു. സാമ്പത്തികശാസ്ത്രവും ബിസിനസും പഠിച്ചു.

എന്റെ ബൗദ്ധിക വളർച്ചയിൽ പിതാവിന് വലിയ സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് പ്രൊഫ. എം. ഐസക്ക്. 1950-കളിൽ കൊളംബിയ സർവകലാശാലയിൽ പഠിക്കാൻ അമേരിക്കയിലെത്തിയ വ്യക്തിയാണ്. പിന്നീട് ഇന്ത്യയിലേക്ക് മടങ്ങി മനഃശാസ്ത്ര പ്രൊഫസറായി. തുടർന്ന് തിരുവല്ലയിലെ ടൈറ്റസ് II ടീച്ചേഴ്സ് കോളേജിന്റെ പ്രിൻസിപ്പലായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. മാർത്തോമാ സഭയുടെ കീഴിലായിരുന്നു ആ സ്ഥാപനം.

അദ്ദേഹം മനഃശാസ്ത്രവും തത്ത്വചിന്തയും വളരെ വ്യാപകമായി വായിച്ചിരുന്നു. ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിൽ പ്രത്യേക പ്രാവീണ്യവുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ ഡോക്ടറാക്കണമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹം. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സിൽ എഴുത്തുകാരനും ഭാഷാ പ്രൊഫസറുമാകണമെന്ന ആഗ്രഹമായിരുന്നു. അങ്ങനെ പിതാവിന്റെ സ്വപ്നത്തിന്റെയും എന്റെ സ്വന്തം സ്വപ്നത്തിന്റെയും ഇടയിലൂടെ ഞാൻ എന്റെ വഴി കണ്ടെത്തി.

25-ാം വയസ്സിൽ അമേരിക്കയിലെത്തിയപ്പോൾ എന്തായിരുന്നു അനുഭവം? ആ കുടിയേറ്റം താങ്കളുടെ ജീവിതത്തെ എത്രത്തോളം മാറ്റി?

അമേരിക്കയിലെത്തുമ്പോൾ എനിക്ക് ഏകദേശം 25 വയസ്സായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ 25 വയസ്സുകാരനിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു അന്നത്തെ യുവാവിന്റെ മനോവ്യാപാരം. കേരളത്തിൽ നിന്ന് നേരെ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്കാണ് ഞാൻ എത്തിയത്.

ഒഹായോയിലായിരുന്നു ആദ്യകാല ജീവിതം. അന്ന് അവിടം പ്രധാനമായും വെള്ളക്കാരുടെ സമൂഹമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ നിന്നുള്ള വിദ്യാർഥികൾ വളരെ കുറവായിരുന്നു. ഒരു പുതിയ രാജ്യത്തോട് മാത്രമല്ല, പുതിയൊരു സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക ലോകത്തോടും എനിക്ക് പൊരുത്തപ്പെടേണ്ടിവന്നു.

സാമ്പത്തികമായും സാഹചര്യം എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. 1970-കളിൽ ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് വിദേശത്തേക്ക് പോകുന്ന വിദ്യാർഥികൾക്ക് വളരെ ചെറിയൊരു തുക മാത്രമേ കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. ഏകദേശം എട്ട് ഡോളറോളം മാത്രമാണ് കൊണ്ടുവരാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വമൊന്നുമില്ലാതെയാണ് ഞാൻ അമേരിക്കയിലെത്തിയത്.

പക്ഷേ, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിർണായകമായത് ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല എന്നതാണ്. ചിലർ എന്നിൽ വിശ്വസിച്ചു. ഞാൻ തന്നെ എന്നിൽ പൂർണമായി വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് എന്നിൽ വിശ്വാസമർപ്പിച്ച ചില മനുഷ്യർ എന്റെ വഴിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആ കാലഘട്ടത്തിൽ താങ്കളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സഹായിച്ച വ്യക്തിയെക്കുറിച്ച് പറയാമോ?

റോബർട്ട് ഫോണ്ടസ്സിയാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ വ്യക്തി. അദ്ദേഹം എന്റെ പിതാവിന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്നു. പിന്നീട് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അദ്ദേഹം ഒരു വഴികാട്ടിയും സഹായിയും സ്പോൺസറും ഒരർഥത്തിൽ ഗോഡ്ഫാദറുമായി മാറി.

അദ്ദേഹം ഒഹായോയിലെ സമ്പന്നരായ വ്യക്തികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു. മൂന്ന് കോർപ്പറേഷനുകളുടെ പ്രസിഡന്റും ഉടമയുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ്പത്തല്ല എന്നെ സ്വാധീനിച്ചത്; എന്നോട് അദ്ദേഹം പെരുമാറിയ രീതിയാണ്.

സ്വന്തം മകനെപ്പോലെയാണ് അദ്ദേഹം എന്നെ കണ്ടത്.

ഗ്രാജുവേറ്റ് സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് അദ്ദേഹം എന്നെ സാമ്പത്തികമായി സഹായിച്ചു. പുതിയ രാജ്യത്ത് ജീവിക്കുകയും പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകളിൽ അദ്ദേഹം എനിക്ക് താങ്ങായി.

എന്നാൽ സാമ്പത്തിക സഹായത്തേക്കാൾ വലിയൊരു സമ്മാനമാണ് അദ്ദേഹം എനിക്ക് നൽകിയത്. സ്വന്തം ജീവിതത്തിലൂടെ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ മൂല്യവും തൊഴിൽനൈതികതയും വിജയത്തിലേക്കുള്ള അച്ചടക്കവും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു.

അദ്ദേഹം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പ്രകാശം പകർന്ന വ്യക്തികളിലൊരാളാണ്.

പിതാവുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സൗഹൃദമാണ് ആ ബന്ധത്തിന് തുടക്കമായത്?

അതെ. എന്റെ പിതാവ് എന്റെ ബൗദ്ധിക അടിത്തറ ഒരുക്കിയ വ്യക്തിയായിരുന്നു. ഭാഷയോടും വായനയോടും പഠനത്തോടുമുള്ള സ്നേഹം അദ്ദേഹം എന്നിൽ വളർത്തി.

എന്റെ മാതാവ് തങ്കമ്മ ഐസക് എനിക്ക് ശക്തമായ നൈതിക അടിത്തറ നൽകി. റോബർട്ട് ഫോണ്ടസ്സി കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെയും തൊഴിൽനൈതികതയുടെയും പാഠങ്ങൾ നൽകി.

എന്റെ ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയവർ ഓരോരുത്തരും വ്യത്യസ്തമായ എന്തെങ്കിലും എനിക്ക് നൽകി. അതുകൊണ്ട് ഒരാളുടെ സംഭാവന മാത്രം പറഞ്ഞാൽ എന്റെ യാത്രയുടെ പൂർണ ചിത്രം ലഭിക്കില്ല.

അമേരിക്കയിലെ ആദ്യകാല ജീവിതത്തിൽ ഒരു പാസ്റ്ററുടെയും സഹായം ലഭിച്ചിരുന്നുവെന്ന് താങ്കൾ പറഞ്ഞിരുന്നു. ആ ബന്ധം എങ്ങനെയായിരുന്നു?

റോബർട്ട് ഫോണ്ടസ്സി ആരാധിച്ചിരുന്ന പള്ളിയിലെ പാസ്റ്റർ പിന്നീട് എന്റെയും ആരാധനാലയത്തിലെ പാസ്റ്ററായി. അദ്ദേഹം എന്റെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന വ്യക്തിയായി.

ഞാൻ അമേരിക്കയിലെത്തുമ്പോൾ തികച്ചും അപരിചിതമായ ഒരു ലോകത്തേക്കാണ് പ്രവേശിച്ചത്. കേരളത്തിൽ നിന്ന് വളരെ അകലെയായി, പുതിയൊരു സമൂഹത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു യുവാവായിരുന്നു ഞാൻ.

ഈ വ്യക്തികളാണ് എന്നെ ആ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുചെല്ലാൻ സഹായിച്ചത്. പ്രായോഗികമായും വൈകാരികമായും ബൗദ്ധികമായും അവർ എനിക്ക് പിന്തുണ നൽകി. ആ പിന്തുണയാണ് ആ മാറ്റം സാധ്യമാക്കിയത്.

താങ്കളുടെ അക്കാദമിക മികവ് എങ്ങനെ അവസരങ്ങളായി മാറി?

ഞാൻ വളരെ കഠിനമായി പരിശ്രമിച്ചു.

സർവകലാശാലയിൽ ഞാൻ വിദ്യാർഥി നേതാവായി. അന്താരാഷ്ട്ര വിദ്യാർഥി സംഘടനയുടെ പ്രസിഡന്റായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് ബിരുദാനന്തര വിദ്യാർഥികളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന ബിരുദാനന്തര വിദ്യാർഥി സംഘടനയുടെ വൈസ് പ്രസിഡന്റായും പ്രവർത്തിച്ചു.

എന്റെ നേതൃത്വവും അക്കാദമിക പ്രവർത്തനങ്ങളും സർവകലാശാലയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ഡോക്ടറൽ വിദ്യാർഥിയായിരുന്ന ആദ്യ വർഷത്തിന് ശേഷം സർവകലാശാല തന്നെ എനിക്ക് ഒരു സ്ഥാനം നൽകി. ശമ്പളം ലഭിച്ചു, പഠനഫീസും അവർ ഏറ്റെടുത്തു.

അവിടെ നിന്നാണ് എന്റെ അധ്യാപകജീവിതത്തിന് തുടക്കം.

ഇംഗ്ലീഷ് എന്റെ രണ്ടാം ഭാഷയായിരിക്കെ, ഇംഗ്ലീഷ് മാതൃഭാഷയായ വിദ്യാർഥികളെ സാഹിത്യം പഠിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നു. അത് വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. എന്നാൽ അതുതന്നെ എന്നെ വളർത്തിയ ഒരു വലിയ അവസരമായി.

ബാല്യത്തിലേ സാമൂഹ്യനീതിയിലേക്കുള്ള താങ്കളുടെ ശ്രദ്ധ തിരിഞ്ഞതിന്റെ പ്രധാന കാരണം എന്തായിരുന്നു?
കേരളത്തിൽ വളർന്നപ്പോൾ തന്നെ ജാതിയുടെ പേരിലുള്ള വിവേചനം ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. ചിലരെ സമൂഹത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയിൽ നിന്ന് അകറ്റിനിർത്തുന്ന രീതികൾ കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോഴും എനിക്ക് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കിയിരുന്നു.

ചിലർ 'ശുദ്ധർ', മറ്റുചിലർ 'അശുദ്ധർ' എന്ന ആശയം തന്നെ എനിക്ക് അസംബന്ധമായി തോന്നി. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജനനം അവന്റെ ഗൗരവം നിർണയിക്കുമെന്ന ആശയം എനിക്ക് അംഗീകരിക്കാനായില്ല.

പക്ഷേ, ഒരു പ്രത്യേക സംഭവം ആ ചിന്തയെ എന്റെ മനസ്സിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി പതിപ്പിച്ചു.

ആ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പറയാമോ?

എനിക്ക് അന്ന് പത്ത് വയസ്സായിരുന്നു. കേരളത്തിൽ ഭക്ഷ്യക്ഷാമമുണ്ടായിരുന്ന കാലം.

ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം താരതമ്യേന മെച്ചപ്പെട്ട സാമ്പത്തിക നിലയിലായിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് നെല്ലും പാടവും ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തെ ഒരു പരിധിവരെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

പക്ഷേ സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്നവർ അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഘാതം ഏറ്റുവാങ്ങി. അവരിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം ദളിതരായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം പ്രായമായ ഒരു ദളിത് സ്ത്രീ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെത്തി. വളരെ ക്ഷീണിതയായിരുന്നു അവർ. മാറ് മറച്ചിരുന്നില്ല. എന്റെ മുറിയുടെ പുറത്തുവന്ന് അവർ ഇരുന്നു.

അവിടെ കിടന്നിരുന്ന തെങ്ങോലയുടെ ഈർക്കിൽ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ചൂൽ അവർ എടുത്തു. തുടർച്ചയായ ഉപയോഗം മൂലം അതിന്റെ അറ്റത്ത് മണ്ണും പൊടിയും ചേർന്ന് കട്ടിപിടിച്ചിരുന്നു. അവർ ആ അറ്റം പൊട്ടിച്ചെടുത്ത് കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ആ പ്രായത്തിൽ ഞാൻ അത് കണ്ട് തകർന്നുപോയി. എന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ വന്നു.

അത്രയും വിശപ്പുള്ള മനുഷ്യർ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഉണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു അത്.

ആ സ്ത്രീയുടെ ചിത്രം എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും മാഞ്ഞില്ല.

ആ സംഭവം എന്നെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പിന്തുടർന്നു. സാമൂഹികമായും സാമ്പത്തികമായും പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ വേദനയോടുള്ള എന്റെ കരുതലിന്റെ വിത്ത് അവിടെയാണ് വീണത്.

മതപരമായ വളർച്ചയും പിന്നീട് ഉണ്ടായ ചിന്താമാറ്റങ്ങളും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടോ?

തീർച്ചയായും. ഞാൻ ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ കുടുംബത്തിലാണ് വളർന്നത്. എന്റെ അമ്മ വളരെ ഭക്തിയുള്ള സ്ത്രീയായിരുന്നു. മതം എന്റെ ബാല്യത്തിലെ പ്രധാന ഘടകമായിരുന്നു.

പക്ഷേ മതത്തിന്റെ സന്ദേശവും മതത്തിന്റെ പേരിൽ മനുഷ്യർ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികളും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം എന്നെ ചിന്തിപ്പിച്ചു.

ദളിതരോടുള്ള വിവേചനം ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തിനുള്ളിലും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഒരാൾ ക്രിസ്ത്യാനിയായാലും ജാതിയുടെ പേരിൽ സഭയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെ വിവേചനം അനുഭവിക്കേണ്ടിവരാം.

അതായിരുന്നു എന്നെ ഏറെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയ വൈരുദ്ധ്യം.

ആ ചിന്തയാണ് 'ടച്ച്ഡ് ബൈ റിഡീമിങ് ലവ്' എന്ന ആദ്യ നോവലിലേക്ക് നയിച്ചതോ?

അതെ. എന്റെ ആദ്യ നോവൽ 'ടച്ച്ഡ് ബൈ റിഡീമിങ് ലവ്' ഈ പ്രശ്നത്തെ ആസ്പദമാക്കിയതാണ്.

ദളിത് പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു യുവാവ് ഒരു അമേരിക്കൻ പാസ്റ്ററുടെ സുവിശേഷ സന്ദേശത്തിലൂടെ ക്രിസ്ത്യാനിയാകുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്ത്യാനിയായ ശേഷവും ജാതിയുടെ പേരിലുള്ള വിവേചനം അവനെ പിന്തുടരുന്നു.

അവൻ മതം മാറിയെങ്കിലും സാമൂഹിക ചങ്ങലകൾ അഴിയുന്നില്ല.

അവിടെ നിന്നാണ് ജാതിവിവേചനത്തെ അടിമത്തം, വംശീയ വിവേചനം തുടങ്ങിയ മറ്റ് അടിച്ചമർത്തൽ സംവിധാനങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്ത് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.

അതിന്റെ തുടർച്ചയാണോ 'ബ്രോക്കൺ ചെയിൻസ്'?

ഒരു അർഥത്തിൽ അതെ.

എന്റെ ആദ്യ കൃതിയിൽ സ്പർശിച്ച വിഷയം കൂടുതൽ വിശാലമായ രീതിയിൽ 'ബ്രോക്കൺ ചെയിൻസ്'ൽ വികസിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

ജാതിയെ ഒരു സാമൂഹിക പ്രശ്നമായി മാത്രം കാണാതെ മനുഷ്യഗൗരവം, സ്വാതന്ത്ര്യം, വ്യക്തിത്വം, ധാർമികത എന്നിവയുടെ ചോദ്യമായി അവതരിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു എന്റെ ലക്ഷ്യം.

നോവലിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കേരളത്തിലെ ജാതി, മതം, സാമൂഹിക അധികാരം എന്നിവയുണ്ട്. പിന്നീട് കഥ അമേരിക്കയിലേക്കും കുടിയേറ്റ ജീവിതത്തിലേക്കും നീളുന്നു.

'ബ്രോക്കൺ ചെയിൻസ്' ഒരു പ്രണയകഥ കൂടിയാണ്. ദേവിയും സാമും തമ്മിലുള്ള പ്രണയത്തെ കേന്ദ്രമാക്കിയതെന്തുകൊണ്ട്?
ഒരു ആശയം വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ഒരു കഥയ്ക്ക് കഴിയുന്ന ശക്തി ഒരു അക്കാദമിക പ്രബന്ധത്തിനില്ല.

സാം ഒരു യുവ സിറിയൻ ക്രിസ്ത്യാനിയാണ്. ദേവി അവന്റെ വീട്ടിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ദളിത് സ്ത്രീയുടെ മകളാണ്. കുട്ടിക്കാലം മുതൽ അവർ പരസ്പരം പരിചയമുള്ളവരാണ്. പിന്നീട് ആ ബന്ധം പ്രണയമായി മാറുന്നു.

പക്ഷേ ആ പ്രണയം സമൂഹത്തിന്റെ കെട്ടുപാടുകളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

അതിനാൽ പ്രണയത്തിന്റെ വികാരലോകത്തെയും ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യത്തെയും ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുവരാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞു.

താങ്കളുടെ 'സാംസ്കാരിക അടിത്തറ, വികാരം, യുക്തി' എന്ന ആശയം ഈ നോവലിൽ എങ്ങനെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്?

സാംസ്കാരിക അടിത്തറ എന്നത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രം, മൂല്യങ്ങൾ, സാമൂഹിക വേഷങ്ങൾ, പാരമ്പര്യങ്ങൾ എന്നിവയാണ്.

വികാരതലം മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിലെ സംഘർഷങ്ങളാണ്. ജാതിവ്യവസ്ഥ ഒരു മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭയം, അപമാനം, വേദന, പ്രണയത്തിലെ സംഘർഷം എന്നിവ അവിടെ വരുന്നു.

യുക്തിതലം ശാസ്ത്രീയവും യുക്തിപരവുമായ ചോദ്യങ്ങളാണ്.

അങ്ങനെ സംസ്കാരം, വികാരം, യുക്തി—ഈ മൂന്ന് തലങ്ങളെയും ഒരു പ്രണയകഥയ്ക്കുള്ളിൽ ചേർക്കാനാണ് ഞാൻ ശ്രമിച്ചത്.

നോവലിലെ 'ചങ്ങലകൾ' എന്തിനെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്?

അവ കാണാനാകാത്ത സാമൂഹിക ചങ്ങലകളാണ്.

'നീ ഉയർന്ന ജാതിയാണ്', 'നീ താഴ്ന്ന ജാതിയാണ്', 'നീ ദളിതനാണ്', 'നിനക്ക് ഇവിടെ പ്രവേശനമില്ല'—ഇങ്ങനെയുള്ള തിരിച്ചറിയലുകൾ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ ചങ്ങലകളായി മാറുന്നു.

മതം മാറിയാലും അവ അഴിയണമെന്നില്ല.

സഭയിൽ പ്രവേശിച്ചാലും അവിടെ ജാതിയുടെ പേരിൽ വിവേചനം തുടരാം.

അതിനാൽ ഈ ചങ്ങലകൾ സാമൂഹിക പദവിവ്യവസ്ഥയുടെയും വിവേചനത്തിന്റെയും മാനസിക അടിച്ചമർത്തലിന്റെയും മനുഷ്യഗൗരവനിഷേധത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്.

അവ തകർക്കുന്നത് മനുഷ്യന് സ്വന്തം ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം വീണ്ടെടുക്കുന്നതാണ്.

ജാതിവ്യവസ്ഥയെ അടിമത്തത്തോട് താരതമ്യം ചെയ്യുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
ചരിത്രപരമായി അവ വ്യത്യസ്ത സംവിധാനങ്ങളാണ്. എന്നാൽ മനുഷ്യരെ ഒരു വിഭാഗം മറ്റൊരു വിഭാഗത്തേക്കാൾ താഴ്ന്നവരായി കണക്കാക്കുന്ന മനോഭാവത്തിൽ സാമ്യമുണ്ട്.

അമേരിക്കയിലെ അടിമത്തത്തിൽ മനുഷ്യരെ നിയമപരമായി സ്വത്തായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു. ജാതിവ്യവസ്ഥയിൽ അത്തരം നിയമപരമായ ഉടമസ്ഥതയില്ലെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്റെ സാമൂഹിക സ്ഥാനം, അവസരങ്ങൾ, ഭാവി എന്നിവ ജനനത്തോടെ തന്നെ നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇരുവിടത്തും മാനസിക അടിച്ചമർത്തലുണ്ട്.അവസാനം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: ഒരു മനുഷ്യൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യനെക്കാൾ താൻ ശ്രേഷ്ഠനാണെന്ന് കരുതുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? ആ ചോദ്യം ഇന്ത്യയുടേതു മാത്രമല്ല. വംശീയതയും മതവിവേചനവും വിവിധ രൂപത്തിലുള്ള വിവേചനങ്ങളും ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്നു.

ശാസ്ത്രവും നോവലിൽ പ്രധാനമാണ്. ഒരു ജീവശാസ്ത്ര വിദ്യാർഥിയായിരുന്ന പശ്ചാത്തലം അതിന് സ്വാധീനം നൽകിയോ?

തീർച്ചയായും.

ജാതിക്കും വംശത്തിനും മനുഷ്യരുടെ ജനിതക ഘടനയിൽ അടിസ്ഥാനപരമായ ശ്രേഷ്ഠതയോ അധമത്വമോ ഉണ്ടെന്ന ധാരണയ്ക്ക് ശാസ്ത്രീയ അടിസ്ഥാനമില്ലെന്ന് കാണിക്കാനാണ് ഞാൻ ശ്രമിച്ചത്.

നോവലിൽ സാമിന്റെ ജനിതക ഗവേഷണത്തിലൂടെ മനുഷ്യർ പരസ്പരം അത്യന്തം അടുത്ത ജനിതക സാമ്യമുള്ളവരാണെന്ന ആശയം അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

പുറമേയുള്ള രൂപഭേദങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ അവ മനുഷ്യരുടെ മൂല്യത്തെയോ ഗൗരവത്തെയോ നിർണയിക്കുന്നില്ല.

'ബ്രോക്കൺ ചെയിൻസ്' പുലിറ്റ്സർ പുരസ്കാര പരിഗണനയ്ക്കായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടത് ഒരു വലിയ അംഗീകാരമാണ്. ആ അംഗീകാരത്തെ എങ്ങനെയാണ് കാണുന്നത്?
എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പ്രധാന നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

പക്ഷേ അതിനെക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് കൃതിയുടെ വിഷയം തന്നെയാണ്.

ജാതിവിവേചനം കേരളത്തിന്റെയോ ഇന്ത്യയുടെയോ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല. അതിന് ആഗോള പ്രസക്തിയുണ്ട്. അപാർഥെയ്ഡ്, അടിമത്തം, ജിം ക്രോ തുടങ്ങിയ സംവിധാനങ്ങളെ ഓർക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യഗൗരവം എങ്ങനെ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന വലിയ ചോദ്യം മുന്നിലെത്തുന്നു.

ആഫ്രിക്കക്കാരെ അടിമകളാക്കിയത് അവർ താഴ്ന്നവരാണെന്ന ധാരണ വളർത്തിയെടുത്തതിനാലാണ്.

മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റിദ്ധാരണയാണ് ഒരാളെ മറ്റൊരാളേക്കാൾ സ്വാഭാവികമായി ശ്രേഷ്ഠനോ അധമനോ ആയി കാണുന്നത്.

മനുഷ്യർ ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടികളാണെങ്കിൽ, ഓരോ മനുഷ്യനും അമൂല്യനാണ്. വെള്ളക്കാരനായാലും കറുത്തവനായാലും തവിട്ടുനിറക്കാരനായാലും ഏത് മതക്കാരനായാലും അവന്റെ മനുഷ്യഗൗരവം തുല്യമാണ്.

ഇപ്പോൾ താങ്കൾ താങ്കളെ എങ്ങനെ കാണുന്നു—വിശ്വാസിയെന്നോ മതവിശ്വാസങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്ന വ്യക്തിയെന്നോ?

എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ചിന്തകൾ എന്നെ മതത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത നിർവചനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റിയിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ ഇപ്പോൾ സ്വയം മതവിശ്വാസങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുന്ന വ്യക്തിയായാണ് കാണുന്നത്.

എന്റെ മൂന്നാമത്തെ കൃതി എന്റെ വിശ്വാസയാത്രയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഓർമക്കുറിപ്പാണ്. ദൈവവിശ്വാസം എങ്ങനെ നഷ്ടപ്പെട്ടു, അതിലൂടെ ഞാൻ എങ്ങനെ ഒരു പുതിയ ബൗദ്ധിക അന്വേഷണത്തിലേക്ക് കടന്നു എന്നതാണ് അതിന്റെ പ്രമേയം.

എന്നാൽ എന്റെ ബാല്യത്തിൽ ലഭിച്ച നൈതികബോധം ഞാൻ നിഷേധിക്കുന്നില്ല. എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ എന്നിൽ വളർത്തിയ ധാർമികബോധം ഇന്നും എന്റെ ചിന്തയുടെ പ്രധാന ഭാഗമാണ്.

ഒരു എഴുത്തുകാരന് സമൂഹത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം എന്താണ്?

എഴുത്തുകാരും പണ്ഡിതരുമാണ് പലപ്പോഴും സമൂഹത്തിൽ ദീർഘകാല മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിത്തിടുന്നത്.

ശബ്ദമില്ലാത്തവരുടെ ശബ്ദമാകാൻ എഴുത്തുകാരന് കഴിയും. അനീതി, പീഡനം, വിവേചനം എന്നിവയെ സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയും.

മനുഷ്യഗൗരവവും മനുഷ്യാവകാശവും സംരക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ സാമൂഹ്യനീതി വേണം.

സാമൂഹ്യനീതിയാണ് മനുഷ്യഗൗരവത്തിന്റെ അടിത്തറ.

അതുകൊണ്ട് ഒരു എഴുത്തുകാരൻ തന്റെ കാലത്തിന്റെ അനീതികളോട് പ്രതികരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

പുരസ്കാരങ്ങളും അംഗീകാരങ്ങളും എഴുത്തുകാരനെ പ്രചോദിപ്പിക്കുമോ അതോ കൂടുതൽ സമ്മർദത്തിലാക്കുമോ?
അംഗീകാരം തീർച്ചയായും പ്രചോദനം നൽകുന്നു. സ്വന്തം കഴിവുകൾ കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെടുത്താനും കൂടുതൽ ഗൗരവത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കാനും അത് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

അതോടൊപ്പം ഉത്തരവാദിത്വവും വർധിക്കുന്നു. വായനക്കാർ ഒരു കൃതിയെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ നിലവാരം നിലനിർത്തേണ്ട ബാധ്യത എഴുത്തുകാരനുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.

അടുത്തിടെ എനിക്ക് ലഭിച്ച നാമം ലിറ്റററി എക്സലൻസ് അവാർഡ്   2026  ഏറെ സന്തോഷവും അഭിമാനവും നൽകിയ അംഗീകാരമാണ്. നാമം എന്ന സംഘടനയും  എംബിഎൻ ഫോണ്ടേഷനും  സംയുക്തമായി രണ്ടുവർഷത്തിലൊരിക്കൽ നൽകുന്ന ഈ പുരസ്കാരം വടക്കേ അമേരിക്കയിലെ അമേരിക്കൻ-ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിൽ സാഹിത്യം, വൈദ്യം, കല, മാധ്യമം, വിദ്യാഭ്യാസം, സാമൂഹ്യസേവനം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ മികവ് തെളിയിച്ചവരെ ആദരിക്കുന്നതാണ്.

2026-ലെ പുരസ്കാരങ്ങൾ ന്യൂജേഴ്സിയിലെ ഫോർഡ്സിൽ നടന്ന ചടങ്ങിലാണ് സമ്മാനിച്ചത്. ന്യൂയോർക്കിലെ ഇന്ത്യൻ കോൺസൽ ജനറൽ അധ്യക്ഷത വഹിച്ച ചടങ്ങിൽ കേരളത്തിൽ നിന്ന് തിരുവനന്തപുരത്തിന്റെ മേയർ വി. വി. രാജേഷ് മുഖ്യാതിഥിയായി എത്തി. കേരള ഗവർണറുടെ പ്രൈവറ്റ് സെക്രട്ടറിയായ പി. ശ്രീകുമാറും വിവിധ പ്രാദേശിക ജനപ്രതിനിധികളും മറ്റു പ്രമുഖരും ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുത്തു.

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ പുരസ്കാരം ഒരു വ്യക്തിഗത അംഗീകാരം മാത്രമല്ല; എഴുത്തിലൂടെ ഞാൻ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന മനുഷ്യഗൗരവത്തിന്റെയും സാമൂഹ്യനീതിയുടെയും ആശയങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച അംഗീകാരമായും ഞാൻ അതിനെ കാണുന്നു.

താങ്കളെ സ്വാധീനിച്ച എഴുത്തുകാർ ആരൊക്കെയാണ്?
വളരെ അധികം എഴുത്തുകാർ എന്നെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പൗലോ കൊയ്ലോയുടെ 'ദി ആൽക്കമിസ്റ്റ്' എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട കൃതിയാണ്. എർണസ്റ്റ് ഹെമിങ്‌വേ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരിലൊരാളാണ്.

ഹെർമൻ ഹെസ്സെ, ഹെർമൻ മെൽവിൽ, നാഥനിയൽ ഹോത്തോൺ, ജോർജ് ബെർണാഡ് ഷാ എന്നിവരെയും ഞാൻ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.

എനിക്ക് അമേരിക്കൻ സാഹിത്യത്തിലും ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യത്തിലും ബിരുദാനന്തര പഠനമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് വായന എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്.

വായനക്കാരുടെ പ്രതികരണം താങ്കളുടെ അടുത്ത രചനകളെ സ്വാധീനിക്കാറുണ്ടോ?

വായനക്കാരുടെ പ്രതികരണം വളരെ വിലപ്പെട്ടതാണ്.

'ബ്രോക്കൺ ചെയിൻസ്'ന് മികച്ച പ്രതികരണമാണ് ലഭിച്ചത്. വായനക്കാരുടെ വിലയിരുത്തലും വളരെ നല്ലതാണ്.

എഴുത്തുകാരൻ വായനക്കാരെ കേൾക്കണം. എന്നാൽ വായനക്കാർ പറയുന്നതനുസരിച്ച് കഥ എഴുതണമെന്നില്ല. അവരുടെ പ്രതികരണത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കണമെന്നാണ് എന്റെ നിലപാട്.

നോവലിൽ കഥാപാത്രങ്ങളാണോ കഥയെ നയിക്കുന്നത്, അതോ എഴുത്തുകാരന്റെ ആശയമാണോ?
കഥാപാത്രങ്ങൾ കഥയുടെ സാഹചര്യത്തിൽ നിന്ന് സ്വാഭാവികമായി ഉയർന്നുവരണം.

എന്റെ കഥാപാത്രങ്ങൾ എന്റെ വായ്പാത്രങ്ങളാകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഓരോ കഥാപാത്രവും എന്റെ പേരിൽ പറയുകയാണെങ്കിൽ അത് നല്ല എഴുത്തല്ല.

കഥാപാത്രങ്ങൾ കഥയുടെ സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തിനും വികാരലോകത്തിനും യുക്തിക്കും അനുയോജ്യമായിരിക്കണം.

അവരുടെ സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലവും മാനസിക സംഘർഷങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും കഥയുടെ യുക്തിയുമായി പൊരുത്തപ്പെടണം.

ഇത്രയും നീണ്ട അക്കാദമിക ജീവിതത്തിനിടയിൽ എഴുത്തിനായി സമയം എങ്ങനെ കണ്ടെത്തി?

സത്യത്തിൽ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു.

ടൊളീഡോ സർവകലാശാലയിൽ ഞാൻ മാനവിക വിഷയങ്ങളും എഴുത്തും പഠിപ്പിച്ചു. ഇംഗ്ലീഷ് മാതൃഭാഷയായ വിദ്യാർഥികളെ ഇംഗ്ലീഷ് എഴുത്ത് പഠിപ്പിച്ചതും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ വെല്ലുവിളികളിലൊന്നായിരുന്നു.

പിന്നീട് ഞാൻ ഭരണരംഗത്തേക്ക് മാറി. ഡയറക്ടർ, ഡിവിഷണൽ ഡയറക്ടർ, എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഡയറക്ടർ തുടങ്ങിയ പദവികൾ വഹിച്ചു. ഒടുവിൽ കാലിഫോർണിയയിലെ ഒരു സർവകലാശാലയുടെ വൈസ് ചാൻസലറായി.

20 വർഷത്തിലധികം എന്റെ വീടിന് ഏകദേശം 75 മൈൽ അകലെ പോയി ജോലി ചെയ്തു. രാവിലെ അഞ്ചിന് എഴുന്നേറ്റ് ആറുമണിയോടെ തയ്യാറായി ആറരയോടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടും. ദീർഘമായ യാത്രയും ഏകദേശം പത്ത് മണിക്കൂർ ജോലിയും കഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തും.

അതിനാൽ എഴുത്തിനായി സമയം കണ്ടെത്താനായില്ല.

പക്ഷേ വായന ഞാൻ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. എന്റെ താൽപര്യം ജീവനോടെ നിലനിർത്തി.

64-ാം വയസ്സിൽ വിരമിച്ചശേഷമാണ് ആഴത്തിൽ വായിക്കാനും തത്ത്വചിന്ത പഠിക്കാനും എഴുതാനും സമയം ലഭിച്ചത്.

വിജയകരമായ അക്കാദമിക ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച് എഴുത്തിലേക്ക് തിരിയുന്നത് അപകടകരമായ തീരുമാനമായിരുന്നോ?
അങ്ങനെയൊരു വലിയ സാമ്പത്തിക അപകടം എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

നല്ലൊരു പെൻഷനോടെയാണ് ഞാൻ വിരമിച്ചത്. അക്കാദമിക എക്സിക്യൂട്ടീവായി വർഷങ്ങളോളം ജോലി ചെയ്തതിനാൽ സാമ്പത്തികമായി സുരക്ഷിതമായിരുന്നു.

അതിനാൽ വിരമിച്ച ശേഷം ഒന്നും ചെയ്യാതെ ഇരിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ എഴുത്ത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പഴയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു.

അത് പിന്തുടരാനുള്ള സമയമെത്തിയെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

അക്കാദമിക രംഗത്തെ താങ്കളുടെ പ്രധാന നേട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയാമോ?

കാലിഫോർണിയയിൽ സാമ്പത്തിക വികസന-കോർപ്പറേറ്റ് പരിശീലന രംഗത്ത് പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യവിഭവശേഷി വികസനത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകി.

മത്സരാധിഷ്ഠിത ഗ്രാന്റുകളിലൂടെ ഏകദേശം 25 മില്യൺ ഡോളറിന്റെ ഫെഡറൽ, സംസ്ഥാന ഫണ്ടുകൾ സമാഹരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ആ പദ്ധതികളിലൂടെ 100 മില്യൺ ഡോളറിലധികം സാമ്പത്തിക തിരിച്ചുവരവ് ഉണ്ടായി.

കോർപ്പറേഷനുകളുമായി ചേർന്ന് അവരുടെ ജീവനക്കാരുടെ കഴിവുകൾ മെച്ചപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു പ്രധാന ലക്ഷ്യം. മനുഷ്യരിൽ നിക്ഷേപിച്ചാൽ അവരുടെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമത ഉയരും. അതാണ് യഥാർത്ഥ മനുഷ്യവിഭവ വികസനം.

ഒഹായോയിലും കാലിഫോർണിയയിലും അക്കാദമിക നേതൃത്വത്തിനുള്ള നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങളും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1998-ൽ ഒഹായോ തുടർവിദ്യാഭ്യാസ സംഘടനയുടെ പുരസ്കാരവും 2012-ൽ കാലിഫോർണിയ കമ്മ്യൂണിറ്റി കോളേജസ് അസോസിയേഷന്റെ നേതൃത്വ മികവിനുള്ള പുരസ്കാരവും ലഭിച്ചു.

യുവ എഴുത്തുകാർക്ക് താങ്കളുടെ സന്ദേശം എന്താണ്?

വേഗം തുടങ്ങുക.

എഴുത്തുകാരനാകണമെങ്കിൽ എഴുതിത്തുടങ്ങുക. താങ്കൾക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് എഴുതുക. താങ്കളുടെ അനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് എഴുതുക. ജീവിതത്തിൽ താങ്കൾ കാണുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് എഴുതുക.

'ശരിയായ സമയം' വരുന്നത് കാത്തിരിക്കരുത്.

അതോടൊപ്പം സാമൂഹ്യനീതി, മനുഷ്യാവകാശം, നൈതികത എന്നിവയെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കണം.

മനുഷ്യസംസ്കാരത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകങ്ങളിലൊന്നാണ് നൈതികത. നൈതികത ഇല്ലാതെ ഒരു സമൂഹത്തിനും മുന്നോട്ടുപോകാനാവില്ല.

മറ്റൊരാളുടെ മനുഷ്യഗൗരവത്തെ ബഹുമാനിക്കുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം.

പുതിയൊരു കൃതി തുടങ്ങുമ്പോഴുള്ള താങ്കളുടെ എഴുത്തുരീതി എങ്ങനെയാണ്?

ഞാൻ വളരെയധികം ഗവേഷണം നടത്തും.

എനിക്ക് നിരവധി നോട്ട്ബുക്കുകളുണ്ട്. ജീവിതത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും ആശയങ്ങളും അവയിൽ കുറിച്ചുവെക്കും. ചിലപ്പോൾ രാത്രി ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റിട്ട് പോലും ഒരു ആശയം വന്നാൽ അത് കുറിച്ചുവെക്കും.

'ബ്രോക്കൺ ചെയിൻസ്' ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലമുള്ള നോവലായതിനാൽ ചരിത്രപരമായ വിവരങ്ങൾ പരമാവധി കൃത്യമായിരിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

കഥ സാങ്കൽപ്പികമാകാം. പക്ഷേ അതിന്റെ അടിസ്ഥാന ചരിത്രം ശരിയായിരിക്കണം.

കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പേരുകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലും ഞാൻ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. പേര് വെറും ഒരു പേര് മാത്രമല്ല. അതിന് ഒരു അർഥമുണ്ട്; കഥാപാത്രത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാകാനും അതിന് കഴിയും.

ഇപ്പോൾ മൂന്നാമത്തെ നോവലിന്റെ പണിപ്പുരയിലാണ് ഞാൻ. അതിനായി ധാരാളം കുറിപ്പുകളും വിവരങ്ങളും ശേഖരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

കേരളത്തിലേക്ക് അവസാനമായി പോയത് എപ്പോഴാണ്?

എന്റെ അമ്മ മരിച്ച സമയത്താണ് അവസാനമായി കേരളത്തിലെത്തിയത്.

കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് പറയാമോ?

എന്റെ ഭാര്യയുടെ പേര് ബീന സുസൻ ഐസക്ക്. അവർ മലയാളിയാണ്, പക്ഷേ തമിഴ്നാട്ടിലാണ് വളർന്നത്. സർവകലാശാലാ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ശേഷം അക്കാദമിക രംഗത്ത് പ്രവർത്തിക്കുകയും പിന്നീട് ഡയറക്ടറും ഡീനുമായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ വിരമിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ട് മക്കളുണ്ട്—സോണിയയും ഷോണും.

മകൾ സോണിയ മെഡിക്കൽ പ്രൊഫഷണലാണ്. ഭർത്താവിനൊപ്പം അവർ ഒരു വലിയ ശസ്ത്രക്രിയാകേന്ദ്രം ആരംഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.

മകൻ ഷോണും വളരെ മികച്ച കോർപ്പറേറ്റ് കരിയർ നേടിയ വ്യക്തിയാണ്. ഒരു ബില്യൺ ഡോളർ മൂല്യമുള്ള കോർപ്പറേഷന്റെ മുഖ്യ നിർവാഹക ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ്.

എനിക്ക് കുടുംബം നൽകുന്ന പിന്തുണ വളരെ വലുതാണ്. ഞാൻ സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കുന്ന ഒരു ബൗദ്ധിക യാത്രയിലാണ്. എന്റെ ചിന്തകളോട് അവർ എല്ലായ്പ്പോഴും യോജിക്കണമെന്നില്ല. പക്ഷേ എന്റെ അന്വേഷണസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അവർ പിന്തുണച്ചു. അത് എനിക്ക് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.

കേരളത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തണമെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലം ഉണ്ടോ?

കേരളം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സ്ഥലങ്ങളിലൊന്നാണ്. അതിന്റെ സംസ്കാരത്തിൽ നമുക്ക് അഭിമാനിക്കാം.

അതേസമയം, കേരളത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ചില സാംസ്കാരികവും നൈതികവുമായ മാറ്റങ്ങൾ എന്നെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.

യൂട്യൂബ്, ഇന്റർനെറ്റ്, സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങൾ എന്നിവയുടെ സ്വാധീനം സമൂഹത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്. കുടുംബത്തിനുള്ളിലെ അക്രമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ പോലും ഇപ്പോൾ കാണുന്നു.

കേരളത്തിന് സ്വന്തമായൊരു സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ പ്രശ്നങ്ങളില്ലായിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നില്ല. സ്ത്രീകളുടെ അധീനത അതിലെ ഒരു പ്രശ്നമായിരുന്നു.

ഞാൻ ഒരു സ്ത്രീപക്ഷവാദിയാണ്. സ്ത്രീകൾക്കും പുരുഷന്മാർക്ക് തുല്യമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും അവകാശങ്ങളും ലഭിക്കണം എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

പക്ഷേ, നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തെ മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനുപകരം മറ്റുള്ള സംസ്കാരങ്ങളുടെ ഏറ്റവും മോശം വശങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്ന പ്രവണത എന്നെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നു.

ഞാൻ വളരെ ലിബറൽ ചിന്താഗതിയുള്ള വ്യക്തിയാണ്. എന്നിരുന്നാലും, നൈതിക അധഃപതനം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നു.

ഒരു എഴുത്തുകാരനെന്ന നിലയിൽ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ തുറന്ന് പറയേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം എനിക്കുണ്ട്.

മലയാള സാഹിത്യം ഇപ്പോഴും വായിക്കാറുണ്ടോ?

സത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ഇപ്പോൾ മലയാള സാഹിത്യം വായിക്കാറില്ല.

എനിക്ക് മലയാളത്തോട് വലിയ സ്നേഹമുണ്ട്. രണ്ടാമത്തെ ഭാഷയായി മലയാളം പഠിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് പലപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്.

പക്ഷേ കോളേജിൽ ഞാൻ ഹിന്ദിയാണ് എടുത്തത്.

മലയാളത്തിൽ മികച്ച എഴുത്തുകാർ ഉണ്ടെന്ന് അറിയാം. തകഴിയെ വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. അധികം കൃതികൾ വായിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ചിട്ടില്ല.

താങ്കളുടെ അക്കാദമിക ജീവിതത്തിൽ ലഭിച്ച അംഗീകാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് കുറച്ചുകൂടി പറയാമോ?

എന്റെ അക്കാദമിക ജീവിതത്തിലാണ് പ്രധാനപ്പെട്ട അംഗീകാരങ്ങൾ ലഭിച്ചത്.

ഒഹായോയിൽ തുടർവിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് നേതൃത്വത്തിനുള്ള പുരസ്കാരം ലഭിച്ചു. കാലിഫോർണിയയിൽ തൊഴിൽപരിശീലനവും സാമ്പത്തിക വികസനവും ലക്ഷ്യമാക്കി നടത്തിയ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കുള്ള സംസ്ഥാനതല അംഗീകാരവും ലഭിച്ചു.

സാമ്പത്തിക വികസന-കോർപ്പറേറ്റ് പരിശീലന രംഗത്ത് പ്രവർത്തിച്ചപ്പോൾ കോർപ്പറേഷനുകളുടെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമത വർധിപ്പിക്കുന്നതിനായി മനുഷ്യവിഭവശേഷിയിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്ന പദ്ധതികൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകി.

ഏകദേശം 25 മില്യൺ ഡോളർ ഗ്രാന്റുകൾ സമാഹരിച്ചതും അതിലൂടെ 100 മില്യൺ ഡോളറിലധികം സാമ്പത്തിക തിരിച്ചുവരവ് സൃഷ്ടിച്ചതും എന്റെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന നേട്ടങ്ങളിലൊന്നാണ്.

സ്വപ്നമായി ഇനിയും ബാക്കിനിൽക്കുന്നത് എന്താണ്?

ഇനിയും എഴുതപ്പെടേണ്ട ഒരു 'മാസ്റ്റർപീസ്' ആണ് എന്റെ സ്വപ്നം.

'ബ്രോക്കൺ ചെയിൻസ്' എനിക്ക് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതിയാണ്. പക്ഷേ അതിനെ എന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച കൃതിയെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല.

ഇപ്പോൾ മൂന്നാമത്തെ നോവലിന്റെ പണിപ്പുരയിലാണ്. ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ വർഷങ്ങളായി എന്നിൽ ഒരുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ കൃതി അതായിരിക്കാം.

താങ്കളുടെ എഴുത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ആശയങ്ങൾ ഏതൊക്കെയാണ്?
മനുഷ്യഗൗരവം.

സാമൂഹ്യനീതി.

മനുഷ്യാവകാശം.

ഇന്ത്യയിലെ ജാതിവ്യവസ്ഥയെയും അതിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്നും മാനസികമായി അടിച്ചമർത്തപ്പെടുന്ന ദളിത് സമൂഹത്തെയും കുറിച്ച് എനിക്ക് വലിയ ആശങ്കയുണ്ട്.

എന്നാൽ വിഷയം ജാതിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

ഒരു ഭൂരിപക്ഷമോ അധികാരമുള്ള ഒരു വിഭാഗമോ മറ്റൊരു വിഭാഗത്തെ താഴ്ന്നവരായി കാണുമ്പോഴെല്ലാം അതൊരു മനുഷ്യാവകാശ പ്രശ്നമായി മാറുന്നു. അത് ജാതിയായിരിക്കാം, വംശമായിരിക്കാം, മതമായിരിക്കാം, മറ്റേതെങ്കിലും തിരിച്ചറിയലായിരിക്കാം.

മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാൻ കഴിയുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ സാമൂഹിക പരിഷ്കാരം.

ഈ സംഭാഷണത്തിലൂടെ വായനക്കാർ ഡോ. മാത്യു കെ. ഐസക്കിൽ നിന്ന് എന്താണ് കണ്ടെത്തണമെന്ന് താങ്കൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?

ഞാൻ സാമൂഹ്യനീതിയിലും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളിലും വളരെ ആഴത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാളാണെന്ന് വായനക്കാർ മനസ്സിലാക്കണം.

ഇന്ത്യയിലെ ജാതിശ്രേണിവ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വലിയ ആശങ്കയുണ്ട്. ദളിത് സമൂഹം അനുഭവിക്കുന്ന സാമൂഹികവും മാനസികവുമായ അടിച്ചമർത്തലിനെ നാം അവഗണിക്കരുത്.

അതോടൊപ്പം, ഒരു വലിയ മനുഷ്യാവകാശ സന്ദേശം കൂടി എന്റെ എഴുത്തിലുണ്ട്.

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജനനം അവന്റെ മൂല്യം നിർണയിക്കുന്നില്ല.

ഒരു മനുഷ്യന്റെ മതം അവന്റെ ഗൗരവം നിർണയിക്കുന്നില്ല.

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജാതിയോ നിറമോ സാമൂഹിക പദവിയോ അവന്റെ മനുഷ്യത്തേക്കാൾ വലുതല്ല.

എന്റെ എഴുത്തിലൂടെ ഈ തിരിച്ചറിവിലേക്ക് ഒരാളെയെങ്കിലും എത്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അതാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം.

ഒടുവിൽ, ഞാൻ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഇത്രമാത്രമാണ്—ഓരോ മനുഷ്യനും ഗൗരവത്തോടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. ആ അവകാശത്തെ ബന്ധിക്കുന്ന എല്ലാ ചങ്ങലകളും ഒരുനാൾ തകരണം.