വടക്കേ അമേരിക്കയിലെ മലയാളി സംഘടനകളുടെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ, ഒരിക്കൽ സമൂഹത്തെ ഒരുമിപ്പിക്കാനും പരസ്പര സഹായത്തിനും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തത്തിനും വേദിയാകാനും രൂപംകൊണ്ട സംഘടനകൾ ഇന്ന് മറ്റൊരു വഴിത്തിരിവിലാണ്.

പേരുകൾ മാറുന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടക്കുന്നു. പാനലുകൾ മാറുന്നു. വിജയപ്രഖ്യാപനങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. എന്നാൽ ചോദ്യം അതേപടി തുടരുന്നു:

ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ വിജയിക്കുന്നത് ആരാണ്? അതിന്റെ യഥാർത്ഥ നഷ്ടം സഹിക്കുന്നത് ആര്?

ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സംഘടനയുടെ പ്രശ്നമായി ഇതിനെ കാണാനാകില്ല. വർഷങ്ങളായി വിവിധ മലയാളി ഫെഡറേഷനുകളിലും അസോസിയേഷനുകളിലും ഉയർന്നുവരുന്ന പരാതികളും ചർച്ചകളും ഒരേ തരത്തിലുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്—ജനാധിപത്യം ഒരു പ്രക്രിയയായി തുടരുമ്പോഴും അതിന്റെ ആത്മാവ് ക്രമേണ ദുർബലപ്പെടുന്ന അവസ്ഥ.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ജനാധിപത്യം നിലനിൽക്കുന്നില്ല.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരു ചടങ്ങായി മാറുമ്പോൾ

ഒരു സംഘടനയുടെ വോട്ടിംഗ് സംവിധാനം, അംഗസംഘടനകളുടെ പ്രതിനിധാനം, കൂട്ടുകെട്ടുകൾ, അധികാര കേന്ദ്രങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക ശേഷി എന്നിവ ഒരുമിച്ച് ഒരു പ്രത്യേക ഫലത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നുവെന്ന സംശയം സമൂഹത്തിൽ ശക്തമാകുമ്പോൾ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്നെ ഒരു ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയാണോ എന്ന ചോദ്യം സ്വാഭാവികമാണ്.

ആരാണ് വോട്ടർമാരെ നിർണയിക്കുന്നത്?

ആരാണ് പ്രതിനിധികളെ നിർണയിക്കുന്നത്?

ആരാണ് നിയമങ്ങൾ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത്?

ആരാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്നത്?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ ഉത്തരമില്ലെങ്കിൽ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലം നിയമപരമായി സാധുവായിരുന്നാലും ജനാധിപത്യപരമായി അത് എത്രത്തോളം വിശ്വസനീയമാണ് എന്ന ചോദ്യം തുടരും.

കാലങ്ങളായി ശക്തമായ ഒരു വിഭാഗം സംഘടനാ സംവിധാനത്തെ സ്വാധീനിക്കുകയും, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പൊതുജനത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ ജനാധിപത്യ ചടങ്ങായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന വിമർശനം പുതിയതല്ല.

അങ്ങനെ വന്നാൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദമല്ലാതായി, ജനങ്ങളെ വിശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ നാടകമായി മാറാനുള്ള അപകടമുണ്ട്.

പണവും രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയും ജയിക്കുമ്പോൾ

തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയോ സാമ്പത്തിക ശക്തിയോ നിർണായകമാകുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടെങ്കിൽ, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ പരാജിതൻ എതിർപക്ഷ സ്ഥാനാർത്ഥി മാത്രമല്ല.

പരാജയപ്പെടുന്നത് സാധാരണ അംഗമാണ്.

സംഘടനയെ വർഷങ്ങളോളം പിന്തുണച്ച അംഗമാണ്.

പ്രവർത്തനത്തിനായി സമയം ചെലവഴിച്ച സന്നദ്ധപ്രവർത്തകനാണ്.

പ്രശസ്തി തേടാതെ സമൂഹത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ച വ്യക്തിയാണ്.

അവസാനം, സംഘടനയിൽ നിന്ന് സഹായവും പിന്തുണയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യനാണ് ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്നത്.

കാരണം അധികാരം നേടുന്നതിനുള്ള രാഷ്ട്രീയം ശക്തമാകുമ്പോൾ, അധികാരം ലഭിച്ചതിനുശേഷം സമൂഹത്തിന് വേണ്ടി ചെയ്യേണ്ട രാഷ്ട്രീയം പലപ്പോഴും ദുർബലമാകുന്നു.

“പണം കൊടുക്കുക, ബുദ്ധിമാന്മാരോട് പോരാടുക, പിന്നെ സ്വയം മഹത്വവൽക്കരിക്കുക”
ഇന്നത്തെ ചില സംഘടനാ രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ച് സമൂഹത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്ന ധാരണ ഇതാണ്:

“പണം ചെലവഴിക്കുക. സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുന്നവരോട് പോരാടുക. അധികാരം സ്വന്തമാക്കുക. പിന്നീട് സ്വയം സമൂഹത്തിന്റെ രക്ഷകനായി പ്രഖ്യാപിക്കുക.”

ഇത് ഒരു വ്യക്തിക്കെതിരായ ആരോപണമല്ല.

ഒരു സംസ്കാരത്തിനെതിരായ മുന്നറിയിപ്പാണ്.

പദവികൾ സേവനത്തിന്റെ അംഗീകാരമാകേണ്ടിടത്ത്, പദവി തന്നെ സേവനത്തിന്റെ പകരക്കാരനാകുന്നുവെങ്കിൽ സംഘടനയുടെ ലക്ഷ്യം തലകീഴായി മാറുന്നു.

വിജയികൾ വളരുമ്പോൾ സമൂഹം പിന്നിലാകരുത്

ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വിജയിക്കുന്നവരെ അഭിനന്ദിക്കേണ്ടത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ മര്യാദയാണ്.

എന്നാൽ വിജയിച്ചതിനുശേഷം അവർ എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം.

ആരാണ് രോഗിയുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്നത്?

ആരാണ് സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലുള്ള കുടുംബത്തെ സഹായിക്കുന്നത്?

ആരാണ് ഒറ്റപ്പെട്ട മുതിർന്നവരെ അന്വേഷിക്കുന്നത്?

ആരാണ് പുതിയ കുടിയേറ്റക്കാരന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുന്നത്?

ആരാണ് മാനസികമായും സാമൂഹികമായും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്നവർക്കായി ഇടമൊരുക്കുന്നത്?

ആരാണ് യുവതലമുറയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്?

ഇവയ്ക്കു പകരം ഫോട്ടോകൾ, വേദികൾ, സ്വയംപ്രശംസ, പുരസ്കാരങ്ങൾ, സാമൂഹിക മാധ്യമ പ്രചാരണം എന്നിവയാണ് നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രധാന അളവുകോലായി മാറുന്നതെങ്കിൽ, പദവി സമൂഹത്തിന് എന്ത് പ്രയോജനം?

തലക്കെട്ടുള്ള നേതാക്കൾ, പക്ഷേ സംഭാവന എവിടെ?

ഒരു സംഘടനയെ മൂല്യമുള്ളതാക്കുന്നത് അതിന്റെ പ്രസിഡന്റ്, സെക്രട്ടറി, ചെയർമാൻ, ട്രസ്റ്റി തുടങ്ങിയ പദവികൾ മാത്രമല്ല.

അവിടെ വർഷങ്ങളോളം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത ചില അസാധാരണ വ്യക്തികളാണ് പല സംഘടനകളുടെയും അടിത്തറ പണിതത്.

പക്ഷേ അവരുടെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ മേൽ പിന്നീട് ചിലർ അധികാരം സ്ഥാപിക്കുകയും, പദവിയും സാമ്പത്തിക ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് സ്വാധീനം നേടുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടായാൽ അത് ഒരു spoiled-child politics പോലെയാകും—മുമ്പത്തെ തലമുറ പണിത വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം പ്രഖ്യാപിച്ച്, വീടിന്റെ പരിപാലനത്തിൽ താൽപര്യമില്ലാത്ത ഒരു അവകാശിയെപ്പോലെ.

അവിടെ ചോദ്യം ഉയരണം:

പദവി ലഭിച്ച വ്യക്തി സംഘടനയ്ക്ക് എന്താണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്?

പദവിയിൽ നിന്ന് സംഘടനയ്ക്ക് എന്താണ് തിരികെ ലഭിച്ചത്?

ലീലാ മാറേറ്റിന്റെ കഥ: ഒരു വ്യക്തിയുടെ തോൽവിക്കപ്പുറം

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ലീലാ മാറേറ്റിന്റെ തുടർച്ചയായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയങ്ങളെ വീണ്ടും വായിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

അത് ഒരു സ്ഥാനാർത്ഥിയുടെ പരാജയം മാത്രമായി കാണുന്നത് വളരെ ലളിതമായിരിക്കും.

ദീർഘകാലമായി സമൂഹത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ച, സംഘടനാ രംഗത്ത് സമയം ചെലവഴിച്ച, നേതൃത്വത്തിലേക്ക് മുന്നോട്ടുവരാൻ ശ്രമിച്ച ഒരാളുടെ കഴിവും പരിചയവും സമൂഹത്തിന് പ്രയോജനപ്പെടേണ്ട അവസരം വീണ്ടും വീണ്ടും നഷ്ടപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, ചോദ്യം ആ വ്യക്തിയോട് മാത്രമല്ല—അവരെ തിരഞ്ഞെടുക്കാതിരിക്കുന്ന സംവിധാനത്തോടുമാണ്.

പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു സ്ത്രീ പ്രധാനധാരാ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് കടന്നുവരാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, പുരുഷാധിപത്യമായ സംഘടനാ സംസ്കാരങ്ങൾ അവബോധപൂർവമോ അല്ലാതെയോ സൃഷ്ടിക്കുന്ന തടസ്സങ്ങളും പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

ഒരു സ്ത്രീയെ തോൽപ്പിച്ചത് മാത്രം പ്രശ്നമല്ല.

ഒരു സ്ത്രീയുടെ നേതൃത്വ സാധ്യതയെ തന്നെ ആവർത്തിച്ച് തടയുന്ന സംസ്കാരമാണോ നിലനിൽക്കുന്നത് എന്നതാണ് ചോദ്യം.

അവരുടെ സേവനവും പരിശ്രമവും രാഷ്ട്രീയ കണക്കുകൂട്ടലുകളുടെ ഇരയാകുന്നുവെങ്കിൽ, നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ലീലാ മാറേറ്റിന് മാത്രം അല്ല—മലയാളി സമൂഹത്തിനാണ്.

കേരളത്തിലേക്ക് ചാരിറ്റി, അമേരിക്കയിലെ മലയാളിക്ക് എന്ത്?

ഇവിടെ മറ്റൊരു അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്ന വൈരുധ്യം കൂടിയുണ്ട്.

വടക്കേ അമേരിക്കയിലെ മലയാളി സംഘടനകൾ പലപ്പോഴും കേരളത്തിലെ ദാരിദ്ര്യം, ദുരിതം, ചികിത്സ, വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിലേക്ക് സംഭാവനകൾ നൽകുന്നു.

അത് നല്ലതാണ്. മാനുഷികതയ്ക്ക് അതിരുകളില്ല.

പക്ഷേ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല:

അമേരിക്കയിൽ ജീവിക്കുന്ന സാധാരണ മലയാളിക്ക് സഹായം ആവശ്യമില്ലേ?

പുതിയ കുടിയേറ്റക്കാരന് മാർഗനിർദേശം ആവശ്യമില്ലേ?

സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലുള്ള കുടുംബത്തിന് പിന്തുണ ആവശ്യമില്ലേ?

ഒറ്റപ്പെട്ട മുതിർന്നവർക്ക് കൂട്ടായ്മ ആവശ്യമില്ലേ?

രോഗാവസ്ഥയിലായ ഒരാൾക്ക് സാമൂഹിക പിന്തുണ ആവശ്യമില്ലേ?

ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാൾക്ക് ഒരു കൈത്താങ്ങ് ആവശ്യമില്ലേ?

മാനസികമായി തളർന്ന ഒരാൾക്ക് ഒരു സുഹൃത്ത് ആവശ്യമില്ലേ?

ഇവിടെയാണ് ചില സംഘടനകളുടെ “ചാരിറ്റി” സമീപനം പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടത്.

കേരളത്തിലേക്ക് സഹായം അയക്കുന്നത് മഹത്തായ കാര്യമാണെങ്കിൽ, നമ്മുടെ സ്വന്തം സമൂഹത്തിൽ സഹായം ആവശ്യമുള്ള ഒരാളെ അവഗണിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

അമേരിക്കയിൽ നിന്ന് കേരളത്തിലേക്ക് ചെറിയ സംഭാവനകൾ നൽകി, അതിന്റെ വലിയ പ്രചാരണം നടത്തി, സ്വയം “മലയാളി സമൂഹത്തിന്റെ രക്ഷകർ” എന്ന പ്രതിച്ഛായ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് മാത്രം മതിയാകില്ല.

ആദ്യം നമ്മോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ കാണുക. പിന്നെ ലോകത്തെ കാണുക.

മലയാളി സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തം അമേരിക്കയിൽ തന്നെയാണ് തുടങ്ങേണ്ടത്.

സ്വാഭാവികമായി തകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സംവിധാനം

ഒരു സംഘടന ഒരുദിവസം കൊണ്ട് തകരുകയില്ല.

ആദ്യം പ്രവർത്തകരുടെ ആവേശം കുറയും.

പിന്നീട് സാധാരണ അംഗങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കും.

അതിനുശേഷം കുറച്ച് ശക്തമായ കൂട്ടായ്മകൾ സംഘടനയെ നിയന്ത്രിക്കും.

പിന്നെ പദവികൾ ലക്ഷ്യമായി മാറും.

അവസാനം സംഘടനയുടെ പേര് വലിയതായിരിക്കും—പക്ഷേ അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം ചെറുതായിരിക്കും.

ഇതാണ് ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഘട്ടം.

പേര് നിലനിൽക്കും. പരിപാടികൾ നടക്കും. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ നടക്കും. പക്ഷേ സംഘടനയുടെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടും.

ഇത് സ്വാഭാവികമായി സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ചെറിയ പരിഷ്കാരങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം കാര്യമാകില്ല.

എന്താണ് മാറ്റേണ്ടത്?
സംഘടനകളെ രക്ഷിക്കാൻ പുതിയ മുഖങ്ങൾ മാത്രം മതിയാകില്ല.

പുതിയ സംവിധാനം വേണം.

സ്വതന്ത്ര അംഗത്വ പരിശോധന വേണം.

യഥാർത്ഥമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന സംഘടനകൾക്ക് മാത്രം പ്രതിനിധാനം നൽകണം.

വോട്ടവകാശം സുതാര്യമായിരിക്കണം.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് മേൽനോട്ടം സ്വതന്ത്രമാക്കണം.

തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചെലവുകൾ വെളിപ്പെടുത്തണം.

പദവികൾക്ക് കാലപരിധി വേണം.

സംഘടനയുടെ സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനങ്ങൾ അംഗങ്ങൾക്ക് തുറന്നിരിക്കണം.

സാമൂഹിക സേവനത്തിന്റെ അളവുകോൽ പദവിയേക്കാൾ പ്രധാനമാക്കണം.

അതിലുപരി—

സംഘടന ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വത്തല്ലെന്നും, ഒരു കൂട്ടായ്മയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഉപകരണമല്ലെന്നും, അതിനെ നിലനിർത്തുന്ന സാധാരണ അംഗങ്ങളുടെ പൊതുസമ്പത്താണെന്നും അംഗീകരിക്കണം.

അവസാന ചോദ്യം
ഇന്ന് സമൂഹം ചോദിക്കേണ്ടത് ആരാണ് ജയിച്ചത് എന്നല്ല.

എന്താണ് ജയിച്ചത്?

പണം ജയിച്ചോ?

കൂട്ടുകെട്ട് ജയിച്ചോ?

രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രം ജയിച്ചോ?

അല്ലെങ്കിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ സമൂഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ജയിച്ചോ?

ലീലാ മാറേറ്റിന്റെ തുടർച്ചയായ പരാജയം ഈ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു പ്രതീകമായി നിൽക്കുന്നു. ദീർഘകാല സേവനവും പ്രവർത്തനവും ഉണ്ടായിട്ടും ഒരു സ്ത്രീക്ക് നേതൃത്വത്തിന്റെ പ്രധാനധാരയിലേക്ക് കടക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയാണെങ്കിൽ, അത് വ്യക്തിയുടെ പരാജയമായി മാത്രം കാണുന്നത് സമൂഹത്തോട് ചെയ്യുന്ന അനീതിയാണ്.

ഒരാൾ തോറ്റതല്ല പ്രശ്നം. അർഹത, സേവനം, സുതാര്യത, സ്വതന്ത്രചിന്ത എന്നിവ വീണ്ടും വീണ്ടും തോൽക്കുന്നതാണ് പ്രശ്നം.

മലയാളി സംഘടനകൾക്ക് ഇനി വേണ്ടത് കൂടുതൽ വലിയ വേദികളല്ല.

കൂടുതൽ വലിയ ബാനറുകളുമല്ല.

കൂടുതൽ സ്വയംപ്രശംസയും അല്ല.

അവർക്ക് വേണ്ടത് വിശ്വാസം തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്ന ഒരു പുതിയ സാമൂഹിക കരാറാണ്.

പദവി നേടുന്നവർക്ക് പകരം സേവിക്കുന്നവർക്ക് അവസരം ലഭിക്കുന്നിടത്ത്.

പണം സ്വാധീനത്തെ നിർണയിക്കാത്തിടത്ത്.

സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ എന്നതിനു പകരം കഴിവും സേവനവും അളവുകോലാകുന്നിടത്ത്.

കേരളത്തിലെ ദുരിതബാധിതരെ മാത്രമല്ല, അമേരിക്കയിലെ സ്വന്തം സമൂഹത്തിലെ ആവശ്യക്കാരനെയും കാണുന്നിടത്ത്.

അവിടെയാണ് ഒരു ഫെഡറേഷനും അസോസിയേഷനും വീണ്ടും ഒരു സംഘടനയിൽ നിന്ന് ഒരു സമൂഹമായി മാറുന്നത്.

ഇത് ഒരു സംഘടനയെക്കുറിച്ചുള്ള വിമർശനം മാത്രമല്ല.
നമ്മുടെ സംഘടനാ സംസ്കാരം എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് എന്നുള്ള അവസാന മുന്നറിയിപ്പാണ്.