വേദഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ വിശ്വസനീയത, വെളിപാടുകളുടെ സ്വഭാവം, ഖുർആനും മുൻകാല ഗ്രന്ഥങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്നിവയെച്ചൊല്ലി നൂറ്റാണ്ടുകളായി ജൂത, ക്രൈസ്തവ, ഇസ്ലാമിക, ഭാരതീയ പണ്ഡിതന്മാർക്കിടയിൽ സജീവമായ ചർച്ചകളും സംവാദങ്ങളും നടക്കുന്നുണ്ട്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും പൊതുവേദികളിലും ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ പലപ്പോഴും രൂക്ഷമായ തർക്കങ്ങളിലേക്ക് വഴിവെക്കാറുള്ള ഒന്നാണ്. പൊതുമണ്ഡലത്തിൽ ഉന്നയിക്കപ്പെടാറുള്ള പ്രധാന ചോദ്യങ്ങളെയും അവയ്ക്കുള്ള ഇസ്ലാമിക വ്യാഖ്യാനങ്ങളെയും വിലയിരുത്തുന്നതോടൊപ്പം, വിവിധ മത-ദർശന പണ്ഡിതന്മാർക്കിടയിലുള്ള അവലോകനവും അവയുടെ തത്ത്വചിന്താപരവും ചരിത്രപരവുമായ പശ്ചാത്തലവും താഴെ വിശദമായി പരിശോധിക്കുന്നു.

ഖുർആൻ ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വേദഗ്രന്ഥങ്ങളെ ശരിവെക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യമാണ് ഒരു വിഭാഗം ആളുകൾ പ്രധാനമായും ഉന്നയിക്കുന്നത്. ഖുർആനിൽ മുൻകാല വേദങ്ങളെ ശരിവെക്കുന്നതായി പറയുന്നത് ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജൂത-ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ബൈബിൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ശരിയാണെന്നതിന് തെളിവാണ് എന്ന് അവർ വാദിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇസ്ലാമിക തഫ്സീറുകൾ അനുസരിച്ച്, ശരിവെക്കുക എന്നാൽ മൂസാ നബിക്ക് ലഭിച്ച യഥാർത്ഥ തൗറാത്തിന്റെയും ഈസാ നബിക്ക് ലഭിച്ച യഥാർത്ഥ ഇൻജീലിന്റെയും ദൈവിക ഉറവിടത്തെയും, അവയിലുണ്ടായിരുന്ന അവിഭക്തമായ ഏകദൈവവിശ്വാസം എന്ന അടിസ്ഥാന സന്ദേശത്തെയും അംഗീകരിക്കലാണ്. അല്ലാതെ പിൽക്കാലത്ത് മനുഷ്യരാൽ ക്രമീകരിക്കപ്പെടുകയും വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്ത അന്നത്തെ മുഴുവൻ ഗ്രന്ഥവരികളെയും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ശരിവെക്കുക എന്നതല്ല ഇതിന്റെ അർത്ഥം.

വേദഗ്രന്ഥങ്ങളിലെ തിരുത്തലുകളെക്കുറിച്ചാണ് മറ്റൊരു പ്രമുഖ വാദം നിലനിൽക്കുന്നത്. ബൈബിൾ വചനങ്ങൾ മനുഷ്യരാൽ തിരുത്തപ്പെടുകയോ മറച്ചുവെക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്ന് ഇസ്ലാമിക പ്രമാണങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു എന്ന് ഇസ്ലാമിക പണ്ഡിതന്മാർ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഖുർആൻ പ്രധാനമായും രണ്ടു രീതിയിലുള്ള മാറ്റങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആദ്യത്തേത് വചനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സന്ദർഭത്തെ ദുർവ്യാഖ്യാനം ചെയ്യുകയോ അന്ത്യപ്രവാചകനെക്കുറിച്ചുള്ള സൂചനകൾ ഒളിച്ചുവെക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന അർത്ഥത്തിലെ തിരുത്തലാണ്. രണ്ടാമത്തേത് മനുഷ്യർ സ്വന്തം കൈപ്പടയിൽ എഴുതിയുണ്ടാക്കി ഇത് ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന വാചകങ്ങളിലെ തിരുത്തലാണ്.

യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ കാര്യസ്ഥൻ ആരാണ് എന്ന ചോദ്യത്തിന് ക്രൈസ്തവ തത്ത്വചിന്തകർ നൽകുന്ന മറുപടി, അത് അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ പറയുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവാണ് എന്നാണ്. എന്നാൽ യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ പാരാക്ലീറ്റോസ് എന്ന ഗ്രീക്ക് പദം അന്ത്യപ്രവാചകനായ മുഹമ്മദ് നബിയുടെ ആഗമനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പാണ് എന്നാണ് ഇസ്ലാമിക പണ്ഡിതന്മാരുടെ വിലയിരുത്തൽ.

ജൂതമത വിശ്വാസമനുസരിച്ച് തോറ അഥവാ തനാഖ് ദൈവവും ഇസ്രാഈൽ ജനതയും തമ്മിലുള്ള ദൈവിക ഉടമ്പടിയാണ്. ദൈവിക വെളിപാട് തോറയിലൂടെയും ഇസ്രാഈൽ പ്രവാചകന്മാരിലൂടെയും പൂർത്തിയായിക്കഴിഞ്ഞുവെന്നും, അത് അന്തിമവും മാറ്റമില്ലാത്തതുമാണെന്നും അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. യേശുവിനെയോ മുഹമ്മദ് നബിയെയോ ദൈവിക പ്രവാചകന്മാരായി അവർ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. ക്രിസ്തുമതത്തിൽ പഴയ നിയമവും പുതിയ നിയമവും അടങ്ങുന്ന ബൈബിൾ ദൈവനിവേശിതമായ ഗ്രന്ഥങ്ങളാണ്. പഴയ നിയമത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണമാണ് പുതിയ നിയമമെന്നും, ദൈവപുത്രനായ യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ ദൈവിക വെളിപാട് പൂർത്തിയായെന്നും അവർ കരുതുന്നു. അതിനാൽ യേശുവിന് ശേഷം മറ്റൊരു പ്രവാചകന്റെയോ പുതിയ വേദഗ്രന്ഥത്തിന്റെയോ ആവശ്യമില്ല എന്ന് അവർ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇസ്ലാമിക ദർശനത്തിൽ ഖുർആൻ അന്തിമവും സംരക്ഷിതവുമായ അക്ഷരശഃ ദൈവവചനമാണ്. മൂസാ, ഈസാ തുടങ്ങിയ മുൻകാല പ്രവാചകന്മാർക്ക് നൽകപ്പെട്ട തൗറാത്തിനെയും ഇൻജീലിനെയും ദൈവിക വെളിപാടുകളായി അംഗീകരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, പിൽക്കാല മാറ്റങ്ങളെ വേർതിരിച്ചു കാണിക്കുന്ന അന്തിമ വിധികർത്താവും സന്ദേശങ്ങളുടെ സംരക്ഷകനുമായി ഖുർആനെ കാണുന്നു. ഭാരതീയ ചിന്തയിൽ വേദങ്ങൾ അപൗരുഷേയത്വം ഉള്ളവയാണ്. വേദങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ഒരു മനുഷ്യന്റെയോ പ്രവാചകന്റെയോ ദൈവത്തിന്റെയോ പോലും നിശ്ചിത കാലത്തെ രചനയോ നിർമ്മിതിയോ അല്ല, മറിച്ച് അവ നിത്യവും സ്വയംസിദ്ധവുമാണ് എന്ന് ഇത് സമർത്ഥിക്കുന്നു. ഒരു പ്രത്യേക കാലഘട്ടത്തിലോ വ്യക്തിയിലൂടെയോ മാത്രം ദൈവിക വെളിപാട് ചുരുങ്ങുന്നു എന്ന സങ്കൽപ്പത്തേക്കാൾ, പ്രപഞ്ചസത്യങ്ങളുടെ സ്വയംഭൂവായ ശബ്ദരൂപത്തിലാണ് അവർ വിശ്വസിക്കുന്നത്.

ഖുർആന്റെയും ബൈബിളിന്റെയും ക്രോഡീകരണ ചരിത്രത്തിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഖുർആൻ 23 വർഷക്കാലയളവിൽ പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് നബിയുടെ ജീവിതകാലത്താണ് വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടത്. അക്കാലത്തുതന്നെ വചനങ്ങൾ മനഃപാഠമാക്കുകയും തോലുകൾ, കല്ലുകൾ, ഈന്തപ്പനയോലകൾ എന്നിവയിൽ എഴുതി സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പ്രവാചകന്റെ വഫാത്തിന് ശേഷം അബൂബക്കർ സിദ്ദീഖിന്റെ കാലത്ത് യമാമ യുദ്ധത്തിൽ നിരവധി ഖുർആൻ ഹൃദയസ്ഥമാക്കിയവർ രക്തസാക്ഷികളായപ്പോൾ, സൈദ് ബിൻ ഥാബിതിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഖുർആൻ ആദ്യമായി ഒരൊറ്റ ഗ്രന്ഥരൂപത്തിൽ ക്രോഡീകരിച്ചു. പിൽക്കാലത്ത് ഉസ്മാൻ ബിൻ അഫ്ഫാന്റെ കാലഘട്ടത്തിൽ വായനാ ശൈലിയിലെ തർക്കങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ ഖുറൈഷി ഭാഷാശൈലിയിൽ ഔദ്യോഗിക പ്രതികൾ തയ്യാറാക്കി വിവിധ ദേശങ്ങളിലേക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തു. ബൈബിൾ എന്നത് വ്യത്യസ്ത കാലഘട്ടങ്ങളിൽ എഴുതപ്പെട്ട നിരവധി പുസ്തകങ്ങളുടെ സമാഹാരമാണ്. പഴയ നിയമം ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പ് ഏകദേശം 1000 വർഷക്കാലയളവിൽ പല പ്രവാചകന്മാരാലും റബ്ബിമാരാലും ഹീബ്രു, അരാമിക് ഭാഷകളിൽ എഴുതപ്പെട്ടതാണ്. പുതിയ നിയമം യേശുക്രിസ്തുവിന് ശേഷം ക്രി.വ. ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ അപ്പോസ്തലന്മാരാൽ ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിൽ രചിക്കപ്പെട്ടു. ക്രി.വ. നാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ കൗൺസിലുകളിലൂടെയാണ് ഇന്ന് പുതിയ നിയമത്തിൽ കാണുന്ന 27 പുസ്തകങ്ങൾ ഔദ്യോഗികമായി തരംതിരിച്ച് സഭാംഗീകാരം നൽകിയത്.

മറ്റു മതങ്ങളുടെ പിൽക്കാല ദൈവവിശ്വാസങ്ങളെയോ ഗ്രന്ഥരൂപങ്ങളെയോ ഇസ്ലാം അതേപടി അംഗീകരിക്കുന്നില്ല എന്നതിനർത്ഥം അവരെ ശത്രുതയോടെ കാണണമെന്നോ എതിർക്കണമെന്നോ അല്ല. പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് നബി തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ കാണിച്ചുതന്നത് അത്യപൂർവ്വമായ മതേതര സഹിഷ്ണുതയും വിശാലമനസ്കതയുമാണ്. നജ്‌റാനിൽ നിന്നുള്ള ക്രൈസ്തവ പ്രതിനിധിസംഘം മദീനയിലെത്തിയപ്പോൾ, പ്രവാചക പള്ളിയിൽ വെച്ച് തന്നെ കിഴക്കോട്ട് തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അവരുടെ ശൈലിയിൽ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പ്രവാചകൻ അവർക്ക് അനുവാദം നൽകി. മദീനയിലെ ജൂതന്മാർക്കും മറ്റു ഗോത്രങ്ങൾക്കും തങ്ങളുടെ മതം വിശ്വസിക്കാനും ആചരിക്കാനുമുള്ള ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശം മദീനാ ചാർട്ടറിലൂടെ പ്രവാചകൻ നൽകി. ഖുർആൻ വ്യക്തമാക്കുന്നതുപോലെ മതത്തിൽ യാതൊരു ബലപ്രയോഗവുമില്ല. കൂടാതെ തർക്കങ്ങൾക്കപ്പുറം ഓരോരുത്തരുടെയും വിശ്വാസ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അംഗീകരിക്കുന്ന നിലപാടാണ് ഖുർആൻ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്; അതായത് നിങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ മതം, എനിക്ക് എന്റെ മതം.

ലോകം കാലകാലങ്ങളായി പരിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ക്രിസ്തുവിനു മുമ്പുള്ള പ്രാചീന കാലഘട്ടങ്ങൾ മുതൽ ക്രിസ്തുവിനു ശേഷമുള്ള ഘട്ടങ്ങളിലൂടെയും, വൻകരകളെ കോർത്തിണക്കിയ വ്യാവസായിക വിപ്ലവങ്ങളിലൂടെയും കടന്ന്, ഇന്നത്തെ ജനറേഷൻ ഇസഡ്, ജനറേഷൻ ആൽഫ, കൂടാതെ നാളെ വരാനിരിക്കുന്ന മെറ്റാ, ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് യുഗത്തിലേക്ക് മനുഷ്യരാശി വളരുമ്പോൾ, എന്തുകൊണ്ട് ദൈവിക ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഇത്തരമൊരു കാലാനുസൃതമായ പരിഷ്കരണവും കാലഹരണപ്പെടലും ആയിക്കൂടാ എന്ന ചോദ്യം വളരെ പ്രസക്തമാണ്.

മനുഷ്യന്റെ ഭൗതിക രീതികൾ കല്ലെഴുത്തുകളിൽ നിന്നും ഓലഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ നിന്നും കടലാസുകളിലേക്കും പിന്നീട് ഡിജിറ്റൽ സ്ക്രീനുകളിലേക്കും വിർച്വൽ മെറ്റാ ലോകങ്ങളിലേക്കും മാറിയിട്ടുണ്ട്. ബി.സിയിലെ കൃഷിയധിഷ്ഠിത ഗോത്ര സമൂഹങ്ങളിൽ നിന്ന് പ്രവാചകന്മാരായ ആദാം, നൂഹ്, ഇബ്രാഹീം എന്നിവരുടെ കാലഘട്ടങ്ങളിലെ പ്രാദേശിക നിയമങ്ങളിലൂടെയാണ് ലോകം മുന്നോട്ട് പോയത്. പിന്നീട് മൂസാ പ്രവാചകന്റെയും ഈസാ പ്രവാചകന്റെയും കാലഘട്ടത്തിൽ നിയമപരമായ ചട്ടക്കൂടുകളും ആത്മീയ വിശുദ്ധിയും ആധാരമാക്കി മാനവികതയുടെ വളർച്ചയ്ക്കനുസരിച്ച് സന്ദേശങ്ങൾ പരിഷ്കരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടോടെ പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് നബിയുടെ ആഗമനത്തിലൂടെ മനുഷ്യന്റെ ചിന്താശേഷിയും ആശയവിനിമയവും ആഗോളതലത്തിൽ ഒന്നിക്കാൻ പാകത്തിൽ പക്വമായപ്പോൾ, സാർവത്രിക തത്വങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന അന്തിമ സന്ദേശമായി ഖുർആൻ അവതരിക്കപ്പെട്ടു.

തുടർന്ന് വന്ന ബേബി ബൂമേഴ്സ്, ജനറേഷൻ എക്സ്, മില്ലേനിയലുകൾ, ഇന്നത്തെ ജനറേഷൻ ഇസഡ്, ജനറേഷൻ ആൽഫ വരെയുള്ള തലമുറകളിൽ സാങ്കേതികവിദ്യ വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന വിർച്വൽ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും പോസ്റ്റ്-ഹ്യൂമൻ സാങ്കേതികവിദ്യകളും നിറഞ്ഞ മെറ്റാ യുഗത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ ഭൗതിക ലോകം കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാകും. എന്നാൽ സാങ്കേതികവിദ്യ എത്ര മാറിയാലും, പാശ്ചാത്യ തത്ത്വചിന്ത ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് പോലെ, മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക അനുഭവങ്ങൾക്ക് മാറ്റമൊന്നുമില്ല. ബി.സിയിലെ മനുഷ്യനും മെറ്റാ യുഗത്തിലെ മനുഷ്യനും ഒരുപോലെ അനുഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ് സ്നേഹം, നീതി, ധർമ്മം, വഞ്ചന, വേദന, മരണം എന്നിവ. കേവലം ഭൗതിക ഉപകരണങ്ങൾ മാറുമ്പോഴും മാറാതിരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഈ ആന്തരിക ലോകത്തോടാണ് വേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത്.

ഖുർആൻ അന്തിമ ഗ്രന്ഥമായി നിലകൊള്ളുന്നത് എല്ലാക്കാലത്തെയും ഭൗതിക സാങ്കേതികവിദ്യകൾക്ക് നേരിട്ട് വചനങ്ങൾ നൽകാനല്ല, മറിച്ച് മാറ്റമില്ലാത്ത സാർവത്രിക ധാർമ്മിക തത്വങ്ങൾ നൽകാനാണ്. ഭാവിയിലെ മെറ്റാ യുഗത്തിലോ എഐ യുഗത്തിലോ വരുന്ന വിർച്വൽ സാമ്പത്തികം, ബയോ-എത്തിക്സ്, ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ നീതിധർമ്മങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കൊക്കെ ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ ഇസ്ലാമിക തത്ത്വചിന്ത നൽകുന്ന സ്വതന്ത്ര ചിന്താ രീതിയാണ് ഇജ്തിഹാദ്. അതായത്, ഭൗതിക ലോകത്ത് ഉപകരണങ്ങളും തലമുറകളും പരിഷ്കരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ വേദഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ സംഭവിക്കുന്നത് അക്ഷരങ്ങളുടെ മാറ്റമല്ല, മറിച്ച് ഗ്രന്ഥങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയുള്ള ചിന്തയുടെയും വ്യാഖ്യാനങ്ങളുടെയും കാലാനുസൃതമായ വികാസമാണ്.

വ്യത്യസ്ത വിശ്വാസധാരകൾ തമ്മിലുള്ള സംവാദങ്ങളിൽ പരസ്പര അധിക്ഷേപങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി, ഓരോ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെയും ചരിത്രപരമായ സന്ദർഭവും തത്ത്വചിന്താപരമായ പശ്ചാത്തലവും മനസ്സിലാക്കുകയാണ് പ്രധാനം. ബി.സി മുതൽ വരാനിരിക്കുന്ന മെറ്റാ യുഗം വരെയുള്ള മനുഷ്യരാശിയുടെ വികാസത്തിൽ, ഭൗതിക രൂപങ്ങൾ മാറുമ്പോഴും മാനവികതയുടെ കാതലായ മൂല്യങ്ങൾ നിലനിർത്താൻ വേദഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ സാരവും സഹിഷ്ണുതയും അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.