മഴ തുടങ്ങിയിരുന്നില്ല. എങ്കിലും മണ്ണിൽനിന്ന് ഒരു ഇളക്കമുണ്ട്. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഏതോ വാസനകളെ ഉണർത്താനുള്ള പ്രകൃതിയുടെ ഒരു മന്ദീഭവിച്ച ശ്രമം. ദേവിക ജനൽപ്പടിയിൽ ചാരിയിരുന്നു. സായാഹ്ന വെളിച്ചം ചുവരുകളിൽ ഒരു പഴകിയ മഞ്ഞനിറം പൂശി. ഈ വീടിന് എപ്പോഴും ഈ നിറമായിരുന്നു, ഒരു ചീഞ്ഞ പഴത്തിന്റെയോ, അണഞ്ഞുപോയ ഒരു വിളക്കിന്റെയോ നിറം.

ഇതായിരുന്നു അവളുടെ ജീവിതം. ഭർത്താവ് രമേശൻ ഒരു വലിയ മനുഷ്യനായിരുന്നു; ജോലിയിൽ, ബാങ്കിലെ ലോക്കറുകളിൽ, സമൂഹത്തിലെ ഉയർന്ന ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ. പക്ഷേ, ഈ വലിയ വീടിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു മൂലയിൽ രമേശൻ തനിക്കുവേണ്ടി ഒരിടം കണ്ടെത്തിയിരുന്നോ? ദേവികയുടെ മനസ്സ്, ഉണങ്ങാത്ത മുറിവുപോലെ, ആ ചോദ്യം സ്വയം ചോദിച്ചു.

"ചായ തണുക്കണ്ട," രമേശൻ താഴത്തെ നിലയിൽനിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ശബ്ദത്തിൽ അധികാരം കലർന്ന ഒരുതരം മടുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്, അയാൾ പ്രണയത്തോടെ സംസാരിച്ച ഒരു രാവിനെക്കുറിച്ച് അവൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവൾ പതുക്കെ പടികളിറങ്ങി. അടുക്കളയിലെ സ്റ്റീൽ പാത്രങ്ങളിൽ വെളിച്ചം തട്ടി തിളങ്ങി. അവിടെ, കാര്യങ്ങൾക്കെല്ലാം കൃത്യമായ ഒരിടമുണ്ട്. രമേശന്റെ ജീവിതം പോലെ തന്നെ, കൃത്യമായ അടയാളങ്ങൾ, തെറ്റാത്ത കണക്കുകൾ, ഒരു തുള്ളിപോലും പുറത്തുപോകാത്ത ജീവിതക്രമം.

ചായ എടുക്കുമ്പോൾ അവൾ തന്‍റെ കൈവിരലുകൾ നോക്കി. കൗമാരത്തിൽ ഈ വിരലുകളിലായിരുന്നു ജയൻ കവിതയെഴുതിയത്. ജയൻ. ആ പേര് ഇപ്പോഴും ഒരു രഹസ്യമായി, ആരും അറിയാത്ത ഒരു രോഗം പോലെ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കിടക്കുന്നു.

ജയൻ കുന്നിൻ ചെരിവിലെ ഒരു പഴയ തടിപ്പണിക്കാരന്റെ മകനായിരുന്നു. അവൻ മഴയെ വരയ്ക്കുമായിരുന്നു; കടലാസിലല്ല, തന്‍റെ കണ്ണുകളിൽ. ഒരു ദിവസം അവൻ പറഞ്ഞു, "ദേവിക, നീയൊരു കവിതയല്ല, നീയൊരു മുറിവാണ്. ഞാൻ നിന്നെ ഉണക്കാനല്ല വന്നത്, രക്തം കുടിക്കാനാണ്."

അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു : അതെ നിന്റെ കണ്ണുകൾ രക്തത്തിനു വേണ്ടി ദാഹിക്കുന്നു, ധാ ആ പലമരത്തിലേക്കു കയറിക്കോളൂ അവൾ അടുത്തു നിൽക്കുന്ന പാലമരം ചൂണ്ടി അപ്പോൾ ജയൻ അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.

ആ മുറിവാണ് രമേശന്റെ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ ഉണങ്ങാൻ തുടങ്ങിയത്. നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ, വിലകൂടിയ സമ്മാനങ്ങൾ, സുരക്ഷിതമായ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഉറപ്പുകൾ. ജയൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തത് ഭ്രാന്തമായ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യമായിരുന്നു; രമേശൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തത് അതിർത്തികളുള്ള ഒരു കൂടായിരുന്നു.

ചായകപ്പ് രമേശന് നീട്ടി, അവൾ അടുത്തിരുന്നു. "നാളെ സരസ്വതി വരുന്നുണ്ട്," അയാൾ പത്രം മടക്കാതെ പറഞ്ഞു. സരസ്വതി, രമേശന്റെ ആദ്യഭാര്യയുടെ സഹോദരി. വിധവയാണ്. "അവൾക്ക് ഇവിടെ ഒരു ചെറിയ ജോലി കൊടുക്കണം. അവളെ സഹായിക്കണം."

ദേവിക തലയാട്ടി. അവൾക്ക് സരസ്വതിയോട് ഒരുതരം മമത തോന്നി. അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരു ഭർത്താവിനെ മാത്രമായിരുന്നില്ല, നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം അവളോട് സംസാരിക്കാൻ വരുന്നു.

രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സരസ്വതി എത്തി. സരസ്വതിക്ക് ജയന്റെ അതേ നിസ്സംഗമായ കണ്ണുകളായിരുന്നു. ലോകത്തോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാനില്ലാത്ത, എന്നാൽ ലോകത്തോട് സഹതാതാപമില്ലാത്ത കണ്ണുകൾ.

ഒരു വൈകുന്നേരം അടുക്കളയിൽ, ഉണങ്ങാനിട്ട വസ്ത്രങ്ങൾ മടക്കുമ്പോൾ, സരസ്വതി പറഞ്ഞു, "നിങ്ങളുടെ ജീവിതം കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയാണ്, ദേവിക. ഒരു പെട്ടിയിലെ മാല പോലെ. തുറക്കാതെ കിടക്കുന്നു."

ദേവികയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. "നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ ഒന്നുമല്ല സരസ്വതി."

"എനിക്കറിയാം," സരസ്വതി ചിരിച്ചു. "നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ നമ്മൾ മാത്രം കാണുന്ന ഒരുകൂട്ടം മുറികളുണ്ട്. അവിടെയാണ് നമ്മൾ ശരിക്കും ജീവിക്കുന്നത്. ഈ വീട്, ഈ ഭർത്താവ്, കുട്ടികൾ—ഇതെല്ലാം പുറത്തെ ജനാലയാണ്. ഉള്ളിൽ എപ്പോഴും ജയനോ മറ്റോ ആയിരിക്കും."

ദേവികയ്ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടി. "നിങ്ങൾക്കെങ്ങനെ...?"

"എനിക്കുമുണ്ട് ജയൻ," സരസ്വതി തന്‍റെ ദുപ്പട്ട മുറുകെ പിടിച്ചു. "അവൻ വേറെ പേരിൽ, വേറെ രൂപത്തിൽ, എൻ്റെ രാത്രികളിൽ വരും. അവനറിയാം എന്നെ എങ്ങനെ മയക്കണമെന്ന്."

അവിടെ, ആ അടുക്കളയിൽ, രമേശന്റെ ചിട്ടയായ ലോകത്തിന് നടുവിൽ, അവർ പരസ്പരം തങ്ങളുടെ ഒളിച്ചോടലുകളെ പങ്കുവെച്ചു. സരസ്വതിയുടെ ജയൻ, ദേവികയുടെ ജയൻ. അവർ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചല്ല സംസാരിച്ചത്, അതിനെക്കാൾ വലുതായ, ഒരു സ്ത്രീക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു: സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ തന്നെയുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം.

അന്ന് രാത്രി, രമേശൻ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവിക മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. അവൾ കബോർഡ് തുറന്ന് പഴയൊരു ഡയറി എടുത്തു. അതിൽ ജയൻ ഒരുപാട് നാളുകൾക്കുമുമ്പ് കുറിച്ച ഒരു വരിയുണ്ടായിരുന്നു: "നീയെന്നെ കവിതയാക്കൂ, പക്ഷേ കവിതയിൽ നിന്നെ തിരിച്ചറിയരുത്."

ഇന്ന്, അവൾ ആ വരി മാറ്റി എഴുതി: "ഞാനിപ്പോൾ കവിതയാണ്. പക്ഷേ, ആരും എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. കാരണം, ഈ കവിത എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം എഴുതിയതാണ്."

പുറത്ത് മഴയുടെ പിൻവാങ്ങൽ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ശബ്ദമില്ലാത്ത ഒരു നിഴൽ മാത്രം അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന പിൻവാങ്ങൽ. എന്നാൽ ദേവികയുടെ ഉള്ളിൽ, ഒരു വലിയ, പഴയ ബോട്ട് ഷെഡ് പോലെ, അവൾ തന്‍റെ മുറിവുകളെ സ്വയം പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. രമേശന്റെ വീട്ടിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞ മുറികളിൽ, അവൾക്ക് തന്‍റെ സ്വാതന്ത്ര്യം തിരികെ കിട്ടുകയായിരുന്നു, മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടിയല്ലാതെ, തനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം തിളങ്ങുന്ന ഒരു മഴയായി.

ഇതായിരുന്നു മോചനം. പ്രണയം ശാപമായപ്പോൾ, ജീവിതം കവിതയായി.

ആ ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ദേവികയും സരസ്വതിയും തമ്മിൽ ഒരു പുതിയ അടുപ്പമുണ്ടായി. അത് സൗഹൃദമായിരുന്നില്ല, അതൊരു രഹസ്യ സങ്കേതമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക്, ഉമ്മറത്ത് മഴ തകർത്തു പെയ്യുമ്പോൾ, രമേശൻ ബാങ്കിൽനിന്ന് വിളിച്ചറിയിച്ചു, അയാൾക്ക് അത്താഴത്തിന് എത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന്.

സരസ്വതി വന്ന് ദേവികയുടെ അടുത്തിരുന്നു. അടുപ്പിലിരുന്ന കടുക് പൊട്ടുന്നതുപോലെ അവളുടെ ഹൃദയവും പതുക്കെ ചൂടുപിടിച്ചു. "രമേശൻ ഭാഗ്യവാനാണ്," സരസ്വതി പറഞ്ഞു, അവളുടെ കണ്ണുകൾ പുറത്തെ മഴയെ നോക്കി, കണ്ണീരില്ലാതെ നനഞ്ഞു.

"എന്തിന്?" ദേവിക ചോദിച്ചു.

"നിങ്ങളെപ്പോലെ ഒരു പെട്ടി അവന്റെ വീട്ടിൽ തുറക്കാതെ കിടക്കുന്നു. ആർക്കും തുറക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു നിധി." സരസ്വതി മെല്ലെ ദേവികയുടെ കയ്യിൽ തൊട്ടു. "എല്ലാ പുരുഷന്മാർക്കും വേണ്ടത് നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെയാണ്, ദേവിക. സ്നേഹിക്കാൻ അവർക്കറിയില്ല. അവർ കവിതയെ സ്നേഹിക്കും, പക്ഷേ കവിത എഴുതിയവളെ അവർ പേടിക്കും. ജയൻ നിങ്ങളെ രക്തം കുടിച്ച് തീർക്കാൻ വന്നപ്പോൾ, രമേശൻ നിങ്ങളെ പൂട്ടിയിട്ട് സുരക്ഷിതയാക്കി."

ദേവികയ്ക്ക് അന്നാണ് മനസ്സിലായത്, രമേശൻ അവളോട് ഒരിക്കലും പ്രണയം പ്രകടിപ്പിക്കാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്ന്. അയാൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു, തനിക്കെന്തോ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന്. ജയൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ആ ഭ്രാന്തമായ സ്വാതന്ത്ര്യം, രമേശൻ്റെ സുരക്ഷിത കൂട്ടിൽനിന്ന് അവൾക്ക് സ്വയം നേടേണ്ട ഒന്നായി മാറി.

അവൾ കബോർഡ് വീണ്ടും തുറന്നു. ആ ഡയറി കീറിയെറിയുന്നതിനു പകരം, രമേശന്റെ പഴയ പേപ്പർ ഫയലുകൾക്കിടയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. രമേശന്റെ കണക്കുകൾക്കും, ബാങ്ക് രേഖകൾക്കും, സുരക്ഷിതത്വത്തിൻ്റെ ഉറപ്പുകൾക്കും നടുവിൽ, ദേവികയുടെ രഹസ്യം കിടക്കട്ടെ. അയാൾക്കത് ഒരു താളപ്പിഴയായിരിക്കാം, ഒരു അക്കമിടാൻ പറ്റാത്ത ഭ്രാന്തായിരിക്കാം.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, രമേശൻ ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ, ദേവിക അടുക്കളയിലെ ചിട്ട തെറ്റിച്ച്, കൗണ്ടറിൽ ഒരു ചെടിച്ചട്ടി വെച്ചു—ചെറിയ, ഇലകൾ മാത്രം ഉള്ള ഒരു ചെടി.

"ഇതെന്താണ്?" രമേശൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു. അയാൾക്ക് അവിടത്തെ ഒരു വസ്തുവിന് പോലും താൻ നിശ്ചയിക്കാത്ത ഒരു സ്ഥാനമുണ്ടാകുന്നത് ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല.

"ഒരു ചെടിയാണ്," ദേവിക പുഞ്ചിരിച്ചു. ആദ്യമായി, ആ പുഞ്ചിരിയിൽ അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു. "ഇതിനെ വെളിച്ചമുള്ള ഒരു മുറിയിൽ വെക്കണം. ഇനി ഈ വീട് അന്ധകാരത്തിൽ കിടക്കില്ല."

രമേശൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാൾക്ക് കാര്യങ്ങൾ ക്രമത്തിലാക്കാൻ മാത്രമേ അറിയൂ. ദേവികയുടെ മനസ്സ് എന്ന പുസ്തകം തുറന്നു വായിക്കാൻ അയാൾക്കറിയില്ല. അയാൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, സരസ്വതി അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. "നന്നായി, ദേവിക. ഇതാണ് മോചനം. ഈ വീടിപ്പോൾ നിങ്ങളുടെയാണ്. രമേശൻ അതിലെ ഒരു അതിഥി മാത്രം."

ദേവികയ്ക്ക് തണുത്തു. അവളുടെദേഹത്ത്‌ ആറുതൊട്ടതുപോലെ, ഒരു മിന്നൽ പിണർ, ആ മുറിവ്, അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ സ്വന്തമായിരിക്കുന്നു. ഒരു ഭർത്താവിനും, ഒരു കാമുകനും, ഒരു കവിക്കും കൈവശം വെക്കാൻ കഴിയാത്ത, അവളുടേത് മാത്രമായ മഴ. അവൾ പതുക്കെ ആ ചെടിച്ചട്ടി എടുത്ത്, താൻ ഇത്രയും നാൾ അടച്ചിട്ടിരുന്ന കിടപ്പുമുറിയുടെ ജനലിന്റെ അടുത്തുവെച്ചു. സൂര്യരശ്മി ആ ചെടിയിൽ പതിച്ചു. ദേവികയുടെ ഉള്ളിലെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞ മുറികൾ, പതിയെ, പതിയെ... പ്രകാശിച്ചു തുടങ്ങി. പുറത്ത്, മരങ്ങളിൽനിന്ന് ഇറ്റു വീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ താളം അവൾ കേട്ടു. അതൊരു മഴയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല. അത് അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ദ്രവിച്ചുപോയ വാതിലുകൾ തുറക്കുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു. ആ മുറിവുകളിലേക്ക് സൂര്യരശ്മി പതിച്ചപ്പോൾ, വേദനയുടെ ഒരിളം ചൂട് അവൾ അറിഞ്ഞു. ആ ചൂട്, വർഷങ്ങളായി രമേശന്റെ ചിട്ടയിൽ മരവിച്ചുപോയ അവളുടെ വിരൽത്തുമ്പുകളെ വീണ്ടും ചലിപ്പിച്ചു. അവൾ കൈവിരലുകൾ മെല്ലെ നിവർത്തി. കൗമാരത്തിൽ ജയൻ കവിതയെഴുതിയ ആ വിരലുകൾ, ഇപ്പോൾ ആ കവിതയെ മായ്ക്കുന്നതും, പുതിയതൊന്ന് എഴുതി തുടങ്ങുന്നതും, അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഈ പുതിയ കവിതയിൽ വാഗ്ദാനങ്ങളില്ല, അതിരുകളില്ല. ഇത് രമേശനെതിരെയുള്ള യുദ്ധമോ, ജയനെത്തേടിയുള്ള ഒളിച്ചോട്ടമോ ആയിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ദേവിക എന്ന ജൈവഘടന, തൻ്റെ സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ താളത്തിൽ ശ്വാസമെടുക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അവൾ ജനൽപ്പടിയിൽ കൈവെച്ചു. മണ്ണിൽനിന്ന് ഉയർന്നു വന്ന ഇളക്കത്തിൻ്റെ വാസന—ആദ്യത്തെ പേജിൽ സൂചിപ്പിച്ച വാസന—ഇപ്പോൾ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു. അത് ചീഞ്ഞ പഴത്തിൻ്റെ നിറമല്ല; അത് അഴുകി തുടങ്ങുന്ന, എന്നാൽ പുതിയൊരു വേരുറപ്പിക്കുന്ന, മണ്ണായി മാറുന്നതിൻ്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു. ആ നിമിഷം, ആ ചെടിച്ചട്ടി ഒരു അടയാളം മാത്രമാണെന്നും, യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രകാശിച്ചത് അവളുടെ തലച്ചോറിലെ, വർഷങ്ങളായി ലോക്കറിലിട്ട ചിന്തയുടെ അറകളാണെന്നും അവൾ അറിഞ്ഞു. ഇനി, വെളിച്ചം അണയാത്ത ഈ മുറികൾ തന്നെയാകും അവളുടെ വീട്. അവൾ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്രയാണ്. അതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഭയം, ഏറ്റവും വലിയ മോചനം. ഈ വെളിച്ചത്തിൽ, രക്തം കുടിക്കാൻ വന്ന ജയന്റെ ഓർമ്മയും, സുരക്ഷിതത്വം തന്ന രമേശന്റെ ഓർമ്മയും ഒരുപോലെ അപ്രസക്തമാവുകയായിരുന്നു. അവശേഷിച്ചത്, വേദനയോടെ, പുഞ്ചിരിയോടെ, തന്നെത്തന്നെ ഉണങ്ങാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ദേവിക മാത്രം.

പത്തു ദിവസങ്ങൾ കൂടി കടന്നുപോയി. അടുക്കളയിലെ ചെടി ഇപ്പോൾ കിടപ്പുമുറിയിലെ വെളിച്ചമുള്ള ജനൽപ്പടിയിൽ, രമേശന്റെ വലിയ കിടക്കയുടെ നിഴൽ തട്ടാതെ നിന്നു. ദേവികയുടെ ലോകം നിശബ്ദമായി, പക്ഷേ ശബ്ദമില്ലാത്ത ആ ലോകം അവൾക്ക് പരിചിതമായി. അവൾ ഇപ്പോൾ തനിച്ച് ചിരിക്കാൻ പഠിച്ചു, തനിച്ച് നടക്കാൻ തുടങ്ങി, തനിച്ച് തന്നോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു ശനിയാഴ്ച രാത്രി, രമേശൻ തന്‍റെ കണക്കുകൾ നോക്കിക്കൊണ്ട് താഴെ ഇരുന്നു. കമ്പ്യൂട്ടറിന്‍റെ നീല വെളിച്ചം മാത്രം അയാളെ പൊതിഞ്ഞു. ആ സമയത്ത്, ദേവിക പതുക്കെ പടികളിറങ്ങി വന്നു. അവളുടെ കൈകളിൽ ആ ഡയറിയോ ചെടിച്ചട്ടിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൾ നിശബ്ദമായി, രമേശൻ്റെ പിന്നിൽ നിന്നു.

രമേശൻ കമ്പ്യൂട്ടറിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞു, "നീ എന്തിനാണ് ഈ ദിവസങ്ങളിൽ എന്നിൽനിന്ന് അകന്നുപോകുന്നത്? ഞാൻ നിനക്കുവേണ്ടി എന്തും ചെയ്യുന്നില്ലേ?"

ദേവിക അയാളുടെ തോളിൽ മെല്ലെ കൈവെച്ചു. അയാൾ ഞെട്ടി. ഒരുപാട് കാലമായി അവൾ അയാളെ ഇങ്ങനെ തൊട്ടിട്ടില്ല.

"എനിക്കിനി നിങ്ങളെ വേണ്ട," അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. വാക്കുകളിൽ വെറുപ്പോ പ്രതികാരമോ ഇല്ലായിരുന്നു. കേവലം ഒരു സത്യം, ബാങ്കിലെ കണക്കുകൾ പോലെ കൃത്യമായ ഒരു സത്യം.

രമേശൻ പതുക്കെ കമ്പ്യൂട്ടർ ഓഫ് ചെയ്തു. ആ വീടിനെ ആകമാനം ഒരു ഇരുട്ട് വിഴുങ്ങി. അയാൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞ് അവളെ നോക്കി. അയാൾക്ക് അവളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ജയന്റെ ഭ്രാന്തമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ തിളക്കമോ, രമേശന്റെ നിയമങ്ങളോടോയുള്ള കീഴടങ്ങലോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

"ഞാൻ... ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്, ദേവിക?" അയാൾ ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ ചോദിച്ചു.

"നിങ്ങളൊരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല, രമേശാ. നിങ്ങൾ എന്നെ ഒരു സുരക്ഷിത ഭണ്ഡാരത്തിൽ പൂട്ടി വെച്ചു. പക്ഷേ, അകത്തുണ്ടായിരുന്നത് സ്വർണ്ണമല്ലായിരുന്നു, അതൊരു കവിതയായിരുന്നു. കവിതയ്ക്ക് കൂട്ടിലിരിക്കാൻ കഴിയില്ല," അവൾ ചിരിച്ചു, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.

ദേവിക പതുക്കെ നടന്ന് ഉമ്മറപ്പടിയിലെത്തി. പുറത്ത്, കാലം തെറ്റി ഒരു തുള്ളി മഴ പെയ്തു. അവൾ വാതിൽ തുറന്നു. ആ നേർത്ത തുള്ളി അവളുടെ കവിളിൽ വീണു.

രമേശൻ എഴുന്നേറ്റ് വാതിൽക്കൽ എത്തി. അയാളുടെ ലോകം തകരുകയായിരുന്നു. "നീയെന്നെ വിട്ടുപോകുകയാണോ? ഈ പാതിരാത്രിയിൽ?"

ദേവിക തിരിഞ്ഞു നിന്നു. അവളുടെ മുഖം മഴയിൽ നനഞ്ഞിരുന്നു. "ഞാൻ എവിടേക്കും പോകുന്നില്ല, രമേശാ. ഞാൻ ഈ വീടിന്‍റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഉണ്ടാവും."

അവൾ ഉള്ളിലേക്ക് ഒരടി വെച്ചു. ആ ഇരുട്ടിലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. "എന്നാൽ, നിങ്ങൾ എനിക്കിനി അപരിചിതനാണ്. ഇനി എന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കരുത്. ഞാൻ, എൻ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ കവിത, എൻ്റെ മാത്രം മഴയാണ്."

രമേശൻ പേടിച്ചുപോയി. അയാൾ അറിയാതിരുന്ന ഒന്നിനെയാണ് അയാൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത്. ദേവിക തിരിഞ്ഞ്, വെളിച്ചം അണഞ്ഞ തന്‍റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. രമേശൻ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ തനിച്ചു നിന്നു. പുറത്തെ മഴയുടെ പിൻവാങ്ങൽ അവസാനിച്ചിരുന്നു. ഉള്ളിൽ, ദേവികയുടെ നിശബ്ദമായ ചിരി മാത്രം മുഴങ്ങി. അയാൾക്ക് അതൊരു ഭ്രാന്തായി തോന്നി, ഒരു കണക്കിലും ഒതുങ്ങാത്ത, ഒരു ബാങ്കിനും ലോക്കറിലും സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഭ്രാന്ത്.

ഒന്നുമറിയാതെ, സരസ്വതി മുകളിലെ മുറിയിൽ, ജനലിനടുത്ത്, അവൾക്ക് മാത്രം കേൾക്കാൻ കഴിയുന്ന അവളുടെ ജയനോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്, ആശ്വാസത്തോടെ ഉറങ്ങി.

ദേവിക, ആ കവിത, ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് മാത്രമുള്ളതായിരുന്നു.

ദേവിക മുറിയിലേക്ക് നടന്നു കയറിയപ്പോൾ പുറത്തെ വെളിച്ചമില്ലാത്ത ഇടത്തിൽനിന്ന് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചതിൻ്റെ ഭാരം അവൾക്കനുഭവപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, അത് ഇരുട്ടായിരുന്നില്ല. അത് ദീർഘകാലത്തെ അടച്ചുപൂട്ടലിന് ശേഷം സ്വയം തുറന്നു നൽകിയ ഒരു ഗുഹയായിരുന്നു. അവൾ ജനൽപ്പടിയിലെ ചെടിച്ചട്ടിയുടെ അടുത്തെത്തി. അതിൻ്റെ ഇലകളിൽ തട്ടിയ ചന്ദ്രരശ്മി, ഒരു നേർത്ത ധമനിയിലെ രക്തയോട്ടം പോലെ, വളരെ വേഗത്തിൽ ഹൃദയത്തിലേക്ക് എത്തുകയായിരുന്നു. ആ നിമിഷം, അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശവും, താൻ ഇത്രയും നാൾ ജീവിച്ചത് രമേശൻ്റെ ബാങ്ക് ലോക്കറിലായിരുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ തിരിച്ചറിവ് ഒരു നടുക്കമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം ആശ്വാസമായിരുന്നു—ഒരു വലിയ രോഗം മാറിയതിൻ്റെ ആശ്വാസം. അവൾ കണ്ണുകളടച്ചു. തന്‍റെ ഉള്ളിലെ ശൂന്യതയെ, ആഴത്തിലുള്ള മൗനത്തെ, അവൾ തഴുകി. അത് പ്രണയത്തിൻ്റെ മൗനമായിരുന്നില്ല. അതൊരു സൃഷ്ടിയുടെ മൗനമായിരുന്നു. ഇനി ഒരു പുരുഷനും, ഒരു നിയമത്തിനും, ഒരു ചിട്ടയ്ക്കും എത്തിപ്പെടാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സ്ഥലത്ത്, ദേവിക തന്നോടുതന്നെ ചേർന്നുകിടന്നു. അവൾ സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ പൂർണ്ണമായി അലിഞ്ഞുചേർന്നു. മുറിയിൽ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ആ ഇരുട്ടിൽ, അവൾ ആദ്യമായി തന്നെത്തന്നെ തെളിമയോടെ കണ്ടു. ഇതാണ് യഥാർത്ഥ മോചനം, അവളുടെ ബോധം മന്ത്രിച്ചു. തൻ്റെ ഉള്ളിലെ അനന്തമായ, അടഞ്ഞുകിടന്ന മുറികൾ ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് സ്വന്തമായിരിക്കുന്നു, അവൾക്ക് മാത്രം തുറക്കാൻ കഴിയുന്ന താക്കോൽ ഉപയോഗിച്ച്. അവൾ ആ മുറിയിൽ തനിച്ചായിരുന്നില്ല, അവൾ 'അവളായി' മാറുകയായിരുന്നു.