വാക്കുകൾ ഉയരുമ്പോൾ
ശബ്ദമല്ല ഉയരേണ്ടത്,
സത്യമാണ്.

കൈകൾ ചലിക്കുമ്പോൾ
വാദമല്ല വിരിയേണ്ടത്,
വെളിച്ചമാണ്.

നൂറ് കണ്ണുകൾ നോക്കിനിൽക്കുമ്പോഴും
ഹൃദയം വിറയ്ക്കാതെ നിൽക്കുന്ന
ആ നിശ്ശബ്ദ ശക്തിക്ക്
ഒരു പേരേയുള്ളൂ,
സമചിത്തത.

കയ്യടികളിൽ അഹങ്കരിക്കാതെയും,
വിമർശനങ്ങളിൽ തകരാതെയും,
സന്തോഷത്തെയും ദുഃഖത്തെയും
ഒരേ പുഞ്ചിരിയിൽ സ്വീകരിക്കുന്ന
ആത്മാവിന്റെ പക്വതയാണ് അത്.

തിരമാലകളുടെ കോലാഹലത്തിനിടയിലും
ആഴക്കടൽ തന്റെ ശാന്തി നഷ്ടപ്പെടുത്താത്തതുപോലെ,
ജീവിതം എത്ര ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിയാലും
ഉള്ളിലെ പ്രകാശം അണയാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന
ധ്യാനത്തിന്റെ മറ്റൊരു പേരാണ്
സമചിത്തത.

കാരണം...
ലോകം ഓർക്കുന്നത്
ഏറ്റവും ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിച്ച ശബ്ദത്തെയല്ല,
ഏറ്റവും ശാന്തമായി
സത്യം പറഞ്ഞ മനസ്സിനെയാണ്.