എന്റെ ബാല്യം ഒരു സാധാരണ ബാല്യമല്ലായിരുന്നു. നാട്ടുകാർക്ക് വിനോദവും, അമ്മയ്ക്ക് പരീക്ഷണവും, അപ്പച്ചന് അഭിമാനവും, അധ്യാപകർക്ക് തലവേദനയും സമ്മാനിച്ച ഒരുലീലുസ് ആയിരുന്നു ഞാൻ.

ഏഴാം ക്ലാസിൽ കണക്ക് പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന ബാലകൃഷ്ണൻ സാർ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ "വില്ലൻ" ആയിരുന്നു. 
മുജ്‌ജന്മ ശത്രു പോലെ എന്നേ ബോർഡിൽ കണക്കെഴുതാൻ ആദ്യം വിളിക്കും. ഞാൻ ചോക്ക് പിടിച്ചു എഴുതാൻ തുടങ്ങും മുമ്പേ സർ ഊതി പഴുപ്പിച്ച ചൂരൽ വടി എടുക്കും.

ഞാൻ ആദ്യവരി എഴുതും മുമ്പേ ചൂരൽ എന്റെ മുട്ടിനു താഴെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും. കണക്ക് ശരിയാണോ തെറ്റാണോ എന്നറിയും മുമ്പ് അടി ഉറപ്പായിരുന്നു.

അന്ന്  കുട്ടിപ്പാവാടയും ബ്ലൗസ് ആയിരുന്നു വേഷം. അതുകൊണ്ട് ചൂരലിനന്റെ അടി ഒരു തടസ്സവുമില്ല.
അടികിട്ടിയാൽ തൊലിപ്പുറത്ത് ചുവന്ന വരകൾ മീൻ വരയുന്ന പോലെ തെളിയും. അവ കണ്ടാൽ എനിക്ക് കണ്ണീരും, സാറിന് സംതൃപ്തിയും.

എന്റെ കൂട്ടുകാരി പപ്പാച്ചിയുടെ ഹൃദയം പൊട്ടി ഓടിവന്ന് പറയും:
"പോട്ടെടീ... സാരമില്ല."

ആ ഒരു വാചകം അന്നത്തെ ഏറ്റവും വലിയ മരുന്നായിരുന്നു.

പക്ഷേ റോസമ്മ അങ്ങനെയല്ല. എനിക്ക് അടികിട്ടുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവൾ ചിരിക്കും. ആ ചിരി ചൂരലിനേക്കാൾ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു. "എന്നെയൊന്നും സാർ അടിക്കാറില്ല" എന്ന വിജയഭാവം അവളുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞുനിൽക്കും. അപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നും..ബാലകൃഷ്ണൻ സാറിനേക്കാൾ വലിയ കേമി റോസമ്മ തന്നെയാണെന്ന്!

സ്കൂൾ വിട്ട് വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയുടെ ഇരുവശവും കൈതക്കാടുകൾ. അവിടെ എത്തുമ്പോൾ ഞാൻ ഒരു രഹസ്യച്ചടങ്ങ് നടത്തും. കൈതയുടെ തുമ്പ് കെട്ടി മൂന്നുവട്ടം തുപ്പും.

പ്രാർത്ഥന ഒരെണ്ണം മാത്രം:

"ദൈവമേ... നാളെ രാവിലെ ബാലൻ സാർ ഇല്ലെങ്കിൽ മതി!"
ബാലൻ സർ വെള്ളതുണിയിൽ പുതച്ചു കിടക്കുന്ന
ആലോചിക്കുമ്പോൾ ചിരി വരും. അന്നത് എന്റെ മുഴുവൻ ആത്മീയ പദ്ധതിയായിരുന്നു!

രാത്രിയിൽ അതേ സ്വപ്നം. ഞാൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചാടി എഴുന്നേൽക്കും. അമ്മ പേടിച്ച് ബൈബിൾ എന്റെ തലയിൽ വച്ച് തൊണ്ണൂറ്റൊന്നാം സങ്കീർത്തനം വായിക്കും. പെട്ടന്നു സർ ഉണ്ടന്നു അറിഞ്ഞപ്പോൾ സത്യം ഞാൻ കരച്ചിൽ നിർത്താതെ തുടരും.

അപ്പോൾ അടുത്ത വീട്ടിലെ ഡാനിയേൽ അപ്പച്ചൻ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യും.

"എന്റെ ദേഹത്തു പരുമലയക്ഷി കയറിയിട്ടുണ്ട്!"

എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച്, പഴുത്ത ചൂരൽ എടുത്ത് കടമറ്റച്ചന്റെ പേരിൽ മൂന്നടി.

അടി കഴിഞ്ഞ് ചോദ്യം,

പരുമല യെക്ഷി"ഇറങ്ങിപ്പോകുമോ?"

ഞാൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തലകുലുക്കും.

എന്നിട്ടും യക്ഷി"ഇനിയും ഇറങ്ങിയില്ല!"

എന്ന് പറഞ്ഞ് രണ്ടടി കൂടി.

പാവം... ആ യക്ഷി അന്നും ഇറങ്ങിയില്ല; പക്ഷേ എന്റെ കണ്ണീർ മാത്രം ധാരാളമായി ഇറങ്ങി.

കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്
ബാലൻ സാറും മരിച്ചില്ല, കൈതക്കും ഒരു കുറ്റവുമില്ല, ഭൂതവും എന്നിൽ കയറിയിരുന്നില്ല. ഭയവും സങ്കൽപ്പങ്ങളും ചേർന്നുണ്ടാക്കിയ ഒരു കൊച്ചു ലോകത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നത്.

കുസൃതിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ഒന്നാം റാങ്കുകാരിയായിരുന്നു.

എന്റെ രഹസ്യം ആരെങ്കിലും പുറത്തുപറഞ്ഞാൽ അവർക്കെതിരെ മരത്തിൽ കയറി സംഗീതക്കച്ചേരി നടത്തും.

"ചൊറിക്കുട്ടി കറി വെച്ചിട്ടെനിക്കൊട്ടും തന്നില്ല..."

എന്നായിരുന്നു എന്റെ ഹിറ്റ് പാട്ട്.

ദേഷ്യം അല്പം കൂടിയ ദിവസം അയൽവീട്ടിലെ ആദ്യത്തെ മത്തങ്ങ കിഴിച്ച് അതിൽ വെള്ളമൊഴിച്ച് അടച്ചുവയ്ക്കും. അതൊരു അന്താരാഷ്ട്ര പ്രതികാരമെന്നാണ് അന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്.

ഇതെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ അമ്മയുടെ കോടതിയിൽ വിചാരണ. ശിക്ഷ..ചൂലിന്റെ കെട്ട്.

"തല്ലുകൊള്ളിത്തരത്തിന്റെ കൂടപ്പിറപ്പാണ്!"

എന്ന് നാട്ടിലെ തിരുവഞ്ചൻ മൂപ്പിൽ വിധിപറയും.

പക്ഷേ, എന്റെ അമ്മയുടെ ഹൃദയം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. എന്നെ ശാസിച്ച ശേഷം അകത്തുപോയി ഒറ്റയ്ക്ക് കരയുന്നത് ഞാൻ പലവട്ടം കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

ഒരു ദിവസം അമ്മയുടെ ആ കണ്ണീർ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഉരുക്കിക്കളഞ്ഞു.

അന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു..ഇനി നല്ല കുട്ടിയാകണം.

ഞാൻ നല്ല കുട്ടിയായി.

പക്ഷേ അതോടെ വീട്ടിൽ ഒരു പ്രശ്നം.

അമ്മയ്ക്ക് പരാതിയായി.

"ഈ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു അനക്കവുമില്ല. ലീലാമ്മയുടെ കലപിലയായിരുന്നു ഈ വീടിന്റെ ജീവൻ."

അപ്പച്ചൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൂട്ടിച്ചേർക്കും:

"ഈ വീട്ടിലെ വെളിച്ചം അവളുടെ കുസൃതികളാണ്."

അപ്പോൾ മനസ്സിലായി..കുട്ടികളുടെ കുസൃതിയും ഒരു സംഗീതമാണ്. അതിന് അതിരുണ്ടാകണം, പക്ഷേ അത് പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാകരുത്.

ഇന്ന് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം നാട്ടിലെ വഴികളും കൈതക്കാടുകളും സ്കൂളും മരങ്ങളും ഓർക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ചിരിച്ചുപോകും.

ബാലകൃഷ്ണൻ സാറിനോട് ഇന്ന് ഒരു പരിഭവവുമില്ല. കാരണം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചൂരലും അമ്മയുടെ കണ്ണീരും ചേർന്നാണ് ഇന്നത്തെ എന്നെ രൂപപ്പെടുത്തിയത്.

എന്റെ ബാല്യത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത് കുസൃതികളല്ല ,ആ കുസൃതികളെ സ്നേഹത്തോടെ സഹിച്ച മനുഷ്യരാണ്.

അവരെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഇന്നും മനസ്സ് നിറയെ ചിരിയും... കണ്ണിന്റെ കോണിൽ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരുമുണ്ട്.ഈ രൂപത്തിൽ കഥയ്ക്ക് ആത്മകഥയുടെ ഗൗരവവും, ഇടയ്ക്കിടെ വായനക്കാരനെ പൊട്ടിച്ചിരിപ്പിക്കുന്ന നർമ്മവും, അവസാനത്തിൽ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്ന ഒരു മധുരനൊമ്പരവും ഒരുമിച്ച് ലഭിക്കും.