ഇന്ത്യ കഴിഞ്ഞ ഒരു ദശകമായി പ്രതിരോധ ഉൽപ്പാദനത്തിൽ സ്വയംപര്യാപ്തത ലക്ഷ്യമിട്ട് മുന്നേറുകയാണ്. "ആത്മനിർഭർ ഭാരത്" നയത്തിന്റെ ഭാഗമായി നിരവധി ആയുധ സംവിധാനങ്ങളുടെ രൂപകൽപ്പനയും നിർമാണവും രാജ്യത്തിനകത്തുതന്നെ നടക്കുന്നു. അസ്ത്ര, ബ്രഹ്മോസ്, പിനാക, ആകാശ്, പ്രാലേ തുടങ്ങി വിവിധ മിസൈൽ പദ്ധതികൾ ഈ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ തെളിവുകളാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഉൽപ്പാദന ശേഷി വർധിപ്പിക്കേണ്ടത് യുക്തിസഹമായ ആവശ്യമാണെങ്കിലും, അതിന് സ്വീകരിക്കുന്ന മാർഗം ദേശീയ താൽപര്യങ്ങൾക്ക് അനുസൃതമാണോയെന്നതാണ് പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടത്.

അസ്ത്ര മാർക്ക്-2 സാധാരണ ആയുധമല്ല. ശത്രുവിമാനങ്ങളെ കാഴ്ചപരിധിക്കപ്പുറം നിന്ന് ആക്രമിക്കാൻ കഴിയുന്ന അത്യാധുനിക ബിയോണ്ട് വിഷ്വൽ റേഞ്ച് എയർ-ടു-എയർ മിസൈലാണ് അത്. ഇത്തരം സംവിധാനങ്ങളുടെ നിർമാണം ഒരു വ്യവസായ പ്രവർത്തനം മാത്രമല്ല; അതിൽ അതീവ രഹസ്യമായ സാങ്കേതികവിദ്യകളും സെൻസർ സംവിധാനങ്ങളും ഗൈഡൻസ് ആൽഗോരിതങ്ങളും യുദ്ധസാഹചര്യങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന നിർണായക വിവരങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ഈ മേഖലയിൽ ഏത് തീരുമാനവും സാമ്പത്തിക കണക്കുകൂട്ടലുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം വിലയിരുത്താൻ കഴിയില്ല.

സർക്കാർ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന പ്രധാന വാദം, പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനമായ ഭാരത് ഡൈനാമിക്സ് ലിമിറ്റഡിന് (BDL) ആഭ്യന്തര ആവശ്യങ്ങളും കയറ്റുമതി ആവശ്യങ്ങളും ഒരേസമയം നിറവേറ്റാൻ നിലവിലെ ശേഷി മതിയാകുന്നില്ല എന്നതാണ്. ഉൽപ്പാദനം വർധിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത തർക്കമില്ലാത്തതാണ്. എന്നാൽ അതിനുള്ള ഏക പരിഹാരം സ്വകാര്യവത്കരണമാണോ എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്. പൊതുമേഖലയുടെ നിർമാണശേഷി വർധിപ്പിക്കാനും പുതിയ ഉൽപ്പാദന യൂണിറ്റുകൾ സ്ഥാപിക്കാനും നിലവിലുള്ള ഗവേഷണ-നിർമാണ സംവിധാനങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കാനുമുള്ള സാധ്യതകൾ പൂർണമായി പരിശോധിച്ച ശേഷമാണോ ഈ നീക്കമെന്നതിൽ വ്യക്തതയില്ല.

സ്വകാര്യ കമ്പനികൾ സാധാരണയായി ലാഭത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ബിസിനസ് മാതൃകയിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ദേശീയ സുരക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മേഖലയിൽ ലാഭവും തന്ത്രപരമായ ആവശ്യങ്ങളും എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ ദിശയിലാകണമെന്നില്ല. പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ രാജ്യത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഉൽപ്പാദനം പുനഃക്രമീകരിക്കേണ്ടി വരാം. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ സർക്കാരിന്റെ നേരിട്ടുള്ള നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന അനുഭവം പല രാജ്യങ്ങൾക്കും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

മിസൈൽ നിർമാണം വെറും അസംബ്ലി പ്രവർത്തനമല്ല. പ്രൊപ്പൽഷൻ സാങ്കേതികവിദ്യ, ആക്റ്റീവ് റഡാർ സീക്കർ, ഇലക്ട്രോണിക് വാർഫെയർ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ, സോഫ്റ്റ്‌വെയർ, എൻക്രിപ്റ്റഡ് ഡാറ്റ, പരീക്ഷണ വിവരങ്ങൾ തുടങ്ങി അതീവ രഹസ്യമായ ഘടകങ്ങൾ ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഉൽപ്പാദന ശൃംഖലയിൽ കൂടുതൽ സ്വകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്നതോടെ ഈ വിവരങ്ങളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആളുകൾക്കും സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും പ്രവേശനം ലഭിക്കും. അതിനനുസരിച്ച് രഹസ്യ വിവരങ്ങൾ ചോരാനുള്ള സാധ്യതയും വർധിക്കും.

ഇന്നത്തെ യുദ്ധങ്ങൾ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ടുമാത്രമല്ല, വിവരങ്ങൾ കൊണ്ടുകൂടിയാണ് ജയിക്കപ്പെടുന്നത്. സൈബർ ആക്രമണങ്ങൾ, വ്യവസായ ചാരവൃത്തി, ഡാറ്റ മോഷണം എന്നിവ ലോകത്തെ പ്രധാന പ്രതിരോധ കമ്പനികൾ നേരിടുന്ന യാഥാർഥ്യമാണ്. അമേരിക്ക, യൂറോപ്പ്, ഇസ്രയേൽ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിലെ പ്രമുഖ പ്രതിരോധ സ്ഥാപനങ്ങൾ പോലും ഇത്തരം സൈബർ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് ഇരയായ സംഭവങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പ്രതിരോധ മേഖലയിലേക്ക് സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്തം വർധിക്കുമ്പോൾ സൈബർ സുരക്ഷയ്ക്കും വിവര സംരക്ഷണത്തിനും കൂടുതൽ ശക്തമായ സംവിധാനങ്ങൾ നിർബന്ധമാകും.

സ്വകാര്യ മേഖലയുടെ കാര്യക്ഷമതയെ ആരും നിഷേധിക്കുന്നില്ല. ഇന്ത്യയിലെ നിരവധി സ്വകാര്യ കമ്പനികൾ വിമാനനിർമാണം, എയറോസ്പേസ്, റഡാർ, പ്രതിരോധ ഇലക്ട്രോണിക്സ് തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ശ്രദ്ധേയമായ സംഭാവന നൽകിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ പൂർണ മിസൈൽ നിർമാണവും അതിന്റെ നിർണായക സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ കൈകാര്യം ചെയ്യലും മറ്റൊരു തലത്തിലുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. ഈ രണ്ടിനെയും ഒരേ കണ്ണുകൊണ്ട് കാണാനാവില്ല.

മറ്റൊരു ആശങ്ക, പ്രതിരോധ മേഖലയിലെ കോർപ്പറേറ്റ് കേന്ദ്രീകരണമാണ്. വളരെ കുറച്ച് വലിയ കമ്പനികൾക്കു മാത്രമേ ഇത്തരം പദ്ധതികളിൽ പങ്കെടുക്കാൻ കഴിയൂ. ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ നിർണായക പ്രതിരോധ ഉൽപ്പാദനം ഏതാനും സ്വകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കൈകളിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചാൽ സർക്കാർ അവരിൽ അമിതമായി ആശ്രയിക്കേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടാകാം. അത് ആരോഗ്യകരമായ പ്രതിരോധ നയമല്ല.

ആഗോള തലത്തിൽ സ്വകാര്യ മേഖലയ്ക്ക് പ്രതിരോധ ഉൽപ്പാദനത്തിൽ പങ്കുണ്ടെന്നത് ശരിയാണ്. എന്നാൽ അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലുമെല്ലാം സ്വകാര്യ കമ്പനികൾ അതീവ കർശനമായ നിയമപരമായ മേൽനോട്ടത്തിനും സുരക്ഷാ പരിശോധനകൾക്കും വിധേയമായാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. സാങ്കേതികവിദ്യ കൈമാറ്റം, ജീവനക്കാരുടെ സുരക്ഷാ ക്ലിയറൻസ്, ഡാറ്റ സംഭരണം, കയറ്റുമതി നിയന്ത്രണം, സർക്കാർ ഓഡിറ്റ് എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന ശക്തമായ നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങളാണ് അവിടെ നിലവിലുള്ളത്. ഇന്ത്യയിൽ അതേ നിലവാരത്തിലുള്ള മേൽനോട്ട സംവിധാനം പൂർണമായി സജ്ജമാണോയെന്ന ചോദ്യത്തിനും വ്യക്തമായ മറുപടി ആവശ്യമാണ്.

ഇന്തോനേഷ്യ ഉൾപ്പെടെ സൗഹൃദ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യൻ മിസൈലുകൾക്ക് താൽപര്യം ഉയരുന്നത് രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതിരോധ ഗവേഷണത്തിനുള്ള അംഗീകാരമാണ്. എന്നാൽ കയറ്റുമതി വർധിപ്പിക്കണമെന്ന ലക്ഷ്യം ആഭ്യന്തര സുരക്ഷാ താൽപര്യങ്ങളെ മറികടക്കാൻ പാടില്ല. ഒരു പ്രതിരോധ ഉൽപ്പന്നത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം ആദ്യം രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുക എന്നതാണ്; വാണിജ്യവിജയം അതിന് ശേഷമേ വരാവൂ.

ഓപ്പറേഷൻ സിന്ദൂറിന് ശേഷവും ആഗോള സംഘർഷങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിലും ഇന്ത്യ മിസൈൽ ശേഖരം ശക്തിപ്പെടുത്താൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. റഷ്യ-ഉക്രൈൻ യുദ്ധവും പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘർഷങ്ങളും ആധുനിക യുദ്ധങ്ങളിൽ മിസൈലുകളുടെ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അതേ യുദ്ധങ്ങൾ മറ്റൊരു പാഠവും നൽകുന്നുണ്ട്. പ്രതിരോധ വ്യവസായം എത്രത്തോളം സുരക്ഷിതമാണെന്നതാണ് യുദ്ധസജ്ജതയുടെ അടിസ്ഥാനം. ഉൽപ്പാദന കേന്ദ്രങ്ങൾ, വിതരണ ശൃംഖല, വിവര ശൃംഖല, സൈബർ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഒരുപോലെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.

സർക്കാർ സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്തം വർധിപ്പിക്കണമെന്ന നിലപാടിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ ചില അടിസ്ഥാന സുരക്ഷാ വ്യവസ്ഥകൾ അനിവാര്യമാണ്. നിർണായക സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശം പൂർണമായും സർക്കാരിനോ ഡി.ആർ.ഡി.ഒയ്ക്കോ തന്നെ നിലനിൽക്കണം. ഗൈഡൻസ് സിസ്റ്റം, സീക്കർ, മിഷൻ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ പോലുള്ള അതീവ രഹസ്യ ഘടകങ്ങൾ സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിലായിരിക്കണം. ജീവനക്കാർക്ക് നിർബന്ധിത സുരക്ഷാ പരിശോധന, സൈബർ സുരക്ഷാ ഓഡിറ്റ്, സ്വതന്ത്ര ദേശീയ മേൽനോട്ട സംവിധാനം, കർശനമായ കയറ്റുമതി നിയന്ത്രണം എന്നിവയും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ നടപ്പാക്കണം.

അതോടൊപ്പം പൊതുമേഖലയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതും സമാന്തരമായി നടക്കണം. സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്തം വർധിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ശേഷി വികസനം അവഗണിക്കപ്പെടരുത്. ദേശീയ സുരക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മേഖലയിൽ ശക്തമായ പൊതുമേഖലയും നിയന്ത്രിത സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്തവും ചേർന്ന മാതൃകയാണ് കൂടുതൽ സുരക്ഷിതം.

പ്രതിരോധ മേഖലയിലെ പരിഷ്കാരങ്ങൾ എതിർക്കേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ തന്ത്രപ്രധാനമായ മിസൈൽ നിർമാണം പോലുള്ള മേഖലകളിൽ ഓരോ തീരുമാനവും ദീർഘകാല സുരക്ഷാ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ കണക്കിലെടുത്തായിരിക്കണം. ഇന്ന് എടുക്കുന്ന നയതീരുമാനങ്ങൾ പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കിപ്പുറം രാജ്യത്തിന്റെ പ്രതിരോധ ശേഷിയെ സ്വാധീനിക്കും.

മിസൈൽ നിർമാണ ശേഷി വർധിപ്പിക്കേണ്ടത് ഇന്ത്യയുടെ ആവശ്യമാണ്. പക്ഷേ ദേശീയ സുരക്ഷയുടെ വില കൊടുത്ത് അതിന് വഴിയൊരുക്കരുത്. വേഗത്തേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് സുരക്ഷയും, ലാഭത്തേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരവുമാണ്. അതിനാൽ അസ്ത്ര മാർക്ക്-2 ഉൾപ്പെടെയുള്ള തന്ത്രപ്രധാന മിസൈൽ പദ്ധതികളിൽ സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്തം വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് സർക്കാർ സമഗ്രമായ സുരക്ഷാ വിലയിരുത്തലും സുതാര്യമായ നയരേഖയും പാർലമെന്ററി ചർച്ചയും ഉറപ്പാക്കണം. പ്രതിരോധ രംഗത്ത് ഒരു ചെറിയ വീഴ്ച പോലും ഭാവിയിൽ വലിയ ദേശീയ സുരക്ഷാ വെല്ലുവിളിയായി മാറാതിരിക്കാൻ അതീവ ജാഗ്രതയാണ് ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിരോധം.