കോർപ്പറേറ്റ് ഹെൽത്ത് കെയർ സ്റ്റാർട്ടപ്പായ ലൈഫ്‌പ്ലസ് ഇൻകോർപ്പറേറ്റഡ് അതിന്റെ ജീവനക്കാർക്കായി പുതിയൊരു നിബന്ധന കൊണ്ടുവന്നത് ആ വർഷത്തെ ഏറ്റവും തണുപ്പുള്ള മാസത്തിലായിരുന്നു: "ദി ഒപ്റ്റിമൽ ഹ്യൂമൻ പ്രൊജക്റ്റ്."

ഓഫീസിലെ ഓരോ ക്യൂബിക്കിളിലും ഘടിപ്പിച്ച ചെറിയ നാനോ-സെൻസറുകൾ ജീവനക്കാരുടെ രക്തസമ്മർദ്ദം മാത്രമല്ല അളന്നിരുന്നത്; അവ അവരുടെ ചിന്തകളിലെ ഉൽക്കണ്ഠയുടെ ശതമാനവും, ദയയുടെ അളവും, ആകെ ശേഷിക്കുന്ന പോസിറ്റിവിറ്റിയും കൃത്യമായി വിശകലനം ചെയ്ത് എച്ച്.ആർ ഡാഷ്‌ബോർഡിൽ തത്സമയം കാണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഉൽപ്പാദനക്ഷമത കുറയുന്ന ജീവനക്കാർ കമ്പനിക്ക് ബാധ്യതയാണെന്ന പുതിയ തിയറിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അവരെ പിരിച്ചുവിട്ടില്ല, പകരം കമ്പനിയുടെ വക സൗജന്യ 'കോർപ്പറേറ്റ് റീ-ബൂട്ട് തെറാപ്പിക്ക്' വിധേയരാക്കി.

ഐസക് ആ ഓഫീസിലെ സീനിയർ കോഡിംഗർ ആയിരുന്നു. മണിക്കൂറുകളോളം കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിന് മുന്നിലിരുന്ന് ടാർഗെറ്റുകൾ കൃത്യമായി പൂർത്തിയാക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ പേരിനു നേരെ ഡാഷ്‌ബോർഡിൽ എപ്പോഴും ഒരു ചുവന്ന ലൈറ്റ് കത്തുമായിരുന്നു.

"ഐസക്, നിങ്ങളുടെ പോസിറ്റിവിറ്റി ഇൻഡക്സ് വെറും 42 ശതമാനമാണ്. ഇത് കമ്പനിയുടെ ആഗോള സന്തുലിതാവസ്ഥയ്ക്ക് വിരുദ്ധമാണ്," എച്ച്.ആർ മാനേജർ സുസ്മിത തന്റെ കൃത്രിമമായ വെളുത്ത പല്ലുകൾ കാട്ടി റോബോട്ടിക് ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "നാളെ മുതൽ നിങ്ങൾ 'ഹാപ്പിനസ് ഇൻജക്ഷൻ സിമുലേറ്റർ' ധരിക്കണം. കാരണം, ഞങ്ങളുടെ സ്ഥാപനത്തിൽ സങ്കടപ്പെടുന്നത് ഒരു കോർപ്പറേറ്റ് കുറ്റകൃത്യമാണ്."

മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും സ്വകാര്യമായ വികാരങ്ങളെയും നഷ്ടബോധങ്ങളെയും പോലും ലാഭനഷ്ടക്കണക്കുകളാക്കി മാറ്റുന്ന, മെഡിക്കൽ സാങ്കേതികവിദ്യ ഒരു ഭ്രാന്തായി മാറിയ ഒരിടമായിരുന്നു അത്. ക്യൂബിക്കിളുകളിലിരുന്ന് ജീവനക്കാർ കൃത്രിമമായി ചിരിക്കുമ്പോൾ പോലും അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം മരവിപ്പ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഐസക്കിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ചില വിചിത്രമായ മാറ്റങ്ങൾ കടന്നുവന്നു. തികച്ചും യുക്തിരഹിതവും എന്നാൽ തർക്കിക്കാൻ കഴിയാത്തതുമായ മാറ്റങ്ങൾ.

ഒരു വൈകുന്നേരം ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞ് കനത്ത മടുപ്പോടെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ, അയാളുടെ ലിവിംഗ് റൂമിലെ പഴയ സോഫയിലിരുന്ന് ഒരു നീലപ്പൂച്ച സിഗരറ്റ് വലിക്കുന്നത് ഐസക് കണ്ടു. അത്ഭുതകരമെന്നു പറയട്ടെ, ആ പൂച്ചയ്ക്ക് അയാളുടെ ഓഫീസിലെ എച്ച്.ആർ ഡാഷ്‌ബോർഡിന്റെ അതേ നീലനിറമായിരുന്നു.

"നീ എന്താണ് നോക്കുന്നത് ഐസക്?" പൂച്ച ചോദിച്ചു. അതിന്റെ ശബ്ദം ഒരു റേഡിയോ അനൗൺസറുടേതുപോലെ ശാന്തവും ഗൗരവമുള്ളതുമായിരുന്നു. "അവർ നിന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളെയാണ് സ്കാൻ ചെയ്യുന്നത്. പക്ഷേ, അവരോട് പറയുക, സങ്കടമില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ ഒരു ശൂന്യമായ പെട്ടി മാത്രമാണ്. നീ വികാരങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു പെട്ടിയാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?"

അന്നുരാത്രി ഐസക് ഉറങ്ങിയില്ല. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ആകാശത്ത് രണ്ട് ചന്ദ്രന്മാർ ഉദിച്ചുനിൽക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. ഒന്ന് പ്രകൃതിയുടെ യഥാർത്ഥ ചന്ദ്രൻ, മറ്റൊന്ന് കമ്പനിയുടെ ലോഗോ പതിപ്പിച്ച കൃത്രിമ വെളിച്ചം പരത്തുന്ന മെഡിക്കൽ സാറ്റലൈറ്റ് ചന്ദ്രൻ. ഐസക്കിന്റെ കാതുകളിൽ ഒരു പഴയ ജാസ് സംഗീതം ഒഴുകിവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എവിടെ നിന്നാണ് ആ മെലഡി വരുന്നതെന്ന് അയാൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു, ഒരുപക്ഷേ അയാളുടെ കോർപ്പറേറ്റ് തലച്ചോറിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ നിന്നും ഒടുങ്ങിപ്പോകാത്ത ഓർമ്മകളുടെ സംഗീതമായിരിക്കാം അത്.

ഭാര്യ ഫാത്തിമയുമായുള്ള ഐസക്കിന്റെ ബന്ധം വർഷങ്ങളായി ഒരുതരം തണുപ്പിലായിരുന്നു. ഒരേ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും അവർക്കിടയിൽ ഒരു വലിയ പസഫിക് സമുദ്രത്തിന്റെ അകലം കിടന്നിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം ഫാത്തിമ തന്റെ പഴയ ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾ ഓരോന്നായി അടുക്കളയിലെ അടുപ്പിലിട്ട് കത്തിക്കുന്നത് ഐസക് ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ താളുകളിൽ അവരുടെ മരിച്ചുപോയ കുഞ്ഞിന്റെ ആദ്യത്തെ ചിരിയെക്കുറിച്ചും, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ പഴയ വേനൽക്കാലങ്ങളെക്കുറിച്ചും എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

"നീയെന്തിനാണ് അത് ചെയ്യുന്നത്?" ഐസക് ചോദിച്ചു.

ഫാത്തിമ കുറച്ചുനേരം അയാളെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ വർഷങ്ങളുടെ അവഗണനയും, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ പ്രണയവും, ജീർണ്ണിച്ച കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ കയ്പുമുണ്ടായിരുന്നു.

"നമ്മുടെ ഓർമ്മകൾ ഡിജിറ്റലൈസ് ചെയ്ത് സെർവറിലേക്ക് അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യാൻ കമ്പനി ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് ഐസക്," ഫാത്തിമ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഒരു കോർപ്പറേറ്റ് സെർവറിന് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ എനിക്ക് മനസ്സില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അവയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ഓർമ്മകളില്ലാത്ത എന്നെ അവർക്ക് സ്കാൻ ചെയ്യാനാകില്ലല്ലോ. ശൂന്യതയെ അവർ എങ്ങനെ അളക്കും?"

ഐസക്കിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വലിയ ആഘാതം വന്നു പതിച്ചു. കോർപ്പറേറ്റ് ടാർഗെറ്റുകൾക്ക് പിന്നാലെ പായുമ്പോൾ, തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളായിരുന്നു എന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മെഡിക്കൽ മെഷീനുകൾക്ക് അളക്കാൻ കഴിയാത്ത, കോർപ്പറേറ്റ് പോളിസികൾക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത ഒന്നാണ് മനുഷ്യന്റെ വേദന എന്ന് ആ നിമിഷം അയാൾക്ക് ബോധ്യമായി.

അടുത്ത ദിവസം ഓഫീസിലെത്തിയ ഐസക് ആധുനിക സ്കാനിംഗ് മെഷീന് മുന്നിൽ നിന്നു. ചീഫ് മെഡിക്കൽ ഓഫീസറായ ഡോ. രാഹുൽ അയാളുടെ തലച്ചോറിലേക്ക് വയറുകൾ ഘടിപ്പിച്ചു. മോണിറ്ററിൽ ഐസക്കിന്റെ വികാരങ്ങളുടെ ഗ്രാഫ് തെളിഞ്ഞു.

പെട്ടെന്ന് മെഷീനുകൾ വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദത്തോടെ പണിമുടക്കാൻ തുടങ്ങി. ഡാഷ്‌ബോർഡിലെ ലൈറ്റുകൾ ചുവപ്പും നീലയുമായി മാറിമാറി മിന്നി. കോർപ്പറേറ്റ് സിസ്റ്റത്തിന് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും വലിയൊരു 'വൈകാരിക തരംഗം' ഐസക്കിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നിരുന്നു. അത് മെഷീൻ നിർമ്മിച്ച അൽഗോриതങ്ങൾക്ക് അപഗ്രഥിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നായിരുന്നു—അതിൽ ഫാത്തിമയോടുള്ള പ്രണയവും, മരിച്ചുപോയ കുഞ്ഞിന്റെ ഓർമ്മയും, ഒരു മനുഷ്യന്റെ അതിജീവനത്തിനായുള്ള വന്യമായ വാശിയുമുണ്ടായിരുന്നു. മെഷീൻ പുകഞ്ഞു തകർന്നു വീണു. ഡോ. രാഹുൽ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിൽക്കെ ഐസക് തലയിലെ വയറുകൾ ഊരിയെറിഞ്ഞു. ജനാലയ്ക്കപ്പുറം ആ നീലപ്പൂച്ച നടന്നുപോകുന്നത് അയാൾ കണ്ടു.

വഴിയരികിലെ തിളങ്ങുന്ന പരസ്യബോർഡുകളെല്ലാം ഐസക്കിന്റെ 'പോസിറ്റിവിറ്റി ഇൻഡക്സ്' സിസ്റ്റത്തിൽ നിന്നും ഇല്ലാതായതായി ഒരേസമയം മിന്നിത്തെളിയിച്ചു. അയാൾ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തുകയറിയപ്പോൾ ഫാത്തിമ അടുക്കളയിൽ ചായ ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്ത് കരിഞ്ഞുപോയ ഡയറിയുടെ ഏതാനും ചാരത്തുണ്ടുകൾ അവശേഷിച്ചിരുന്നു.

"കമ്പനിയിലെ മെഷീൻ കേടായി, ഫാത്തിമ," ഐസക് പറഞ്ഞു.

അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവൾ ലിവിംഗ് റൂമിലെ പഴയ ക്ലോക്കിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. അതിന്റെ പെൻഡുലം അനങ്ങാതെ നിന്നിരുന്നു, പക്ഷേ ക്ലോക്കിന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് നേർത്ത കടൽത്തിരകളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള ആ ചെറിയ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് ഒരു കടൽക്കാറ്റ് വീശിയടിക്കുന്നത് ഐസക് അറിഞ്ഞു.

"നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒരു തെറ്റായ കോഡ് പോലെ സിസ്റ്റത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തായിരിക്കുന്നു," ഫാത്തിമ ചായക്കപ്പുകൾ മേശപ്പുറത്തു വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വർഷങ്ങളായി കെട്ടിക്കിടന്ന മൗനത്തിന്റെ മഞ്ഞുപാളികൾ ആ നിമിഷത്തിൽ ഉരുകിത്തീരുകയായിരുന്നു. കോർപ്പറേറ്റ് ലോകം നിർമ്മിച്ച കൃത്രിമമായ അതിരുകളെല്ലാം ആ മുറിക്ക് പുറത്ത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. പരസ്പരമുള്ള നോട്ടങ്ങളിൽ, വിരലുകളുടെ സ്പർശനത്തിൽ, ഇത്രയും കാലം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയെന്ന് കരുതിയ ആഴമേറിയൊരു ആഗ്രഹം വീണ്ടും ഉണർന്നു.

അവർക്കിടയിലെ വസ്ത്രങ്ങളുടെ വേർതിരിവുകൾ പതുക്കെ ഇല്ലാതായി. ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേരുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു ശാരീരിക പൊരുത്തം മാത്രമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് എല്ലാ നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ നിന്നും നിരീക്ഷണങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള പൂർണ്ണമായൊരു മോചനമായിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾ തറയിലേക്ക് വീണപ്പോൾ, വരിഞ്ഞുമുറുക്കിയ കോർപ്പറേറ്റ് ചട്ടക്കൂടുകളിൽ നിന്ന് രണ്ട് ആത്മാക്കൾ സ്വതന്ത്രമാവുകയായിരുന്നു.

രതിയുടെ നിഗൂഢവും തീവ്രവുമായ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവർ ഒന്നിച്ച് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. അവിടെ ഒരു മദാലസ ഭാവം അവരെ പൊതിഞ്ഞു—പ്രണയത്തിന്റെ കടുംനിറങ്ങളും, ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടും, പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന്റെ ആനന്ദവും കലർന്നൊരു അനുഭൂതി. ഐസക്കിന്റെ കൈകൾ ഫാത്തിമയുടെ തോളുകളിലൂടെ പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. വിയർപ്പിന്റെ നേർത്ത നനവുള്ള അവളുടെ ചർമ്മത്തിന് ഒരു പഴയ വേനൽക്കാലത്തിന്റെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു.

അവരുടെ ശ്വാസഗതികൾക്ക് ഒരേ താളമായി. ചുണ്ടുകൾ തമ്മിൽ ചേരുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു ചുംബനമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് ഇത്രയും കാലം പരസ്പരം പറയാൻ മടിച്ച സങ്കടങ്ങളുടെയും ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും കൈമാറ്റമായിരുന്നു. ഫാത്തിമയുടെ വിരലുകൾ ഐസക്കിന്റെ പുറകിൽ അമർന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന നേർത്ത മൂളലുകൾ ആ മുറിയുടെ മൗനത്തെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കി. ചലനങ്ങൾക്ക് വേഗത കൂടിയപ്പോൾ, അവർക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം കൂടുതൽ ചെറുതായി വന്നു. കമ്പനിയുടെ ഡാഷ്‌ബോർഡും, കൃത്രിമ ചന്ദ്രനും, പൂച്ചയുമെല്ലാം ആ തീവ്രമായ ശാരീരിക ലയനത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.

അവിടെ ശരീരങ്ങളുടെ വന്യമായൊരു സംഗീതം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഓരോ സ്പർശനത്തിലും, ഓരോ ചലനത്തിലും അവർ പരസ്പരം കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അറിഞ്ഞു. അത് കോർപ്പറേറ്റ് ലോകത്തോടുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ പ്രതിരോധം കൂടിയായിരുന്നു—എല്ലാം നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മെഷീനുകൾക്ക് മുന്നിൽ തങ്ങൾ വെറും ജീവനില്ലാത്ത കോഡുകളല്ല, മറിച്ച് ചോരയും നീരുമുള്ള മനുഷ്യരാണെന്ന പ്രഖ്യാപനം.

തീവ്രമായ ആ ലയനത്തിന് ശേഷം അവരിലേക്ക് ശാന്തമായൊരു ഉറക്കം പടർന്നു. പുലർച്ചെയുണ്ടായ കനത്ത വേനൽമഴ നഗരത്തിന് മുകളിൽ പെയ്തുതോർന്നപ്പോഴാണ് അവർ പതുക്കെ ഉണർന്നത്. ജനാലയ്ക്കപ്പുറം, കമ്പനിയുടെ കൃത്രിമ വെളിച്ചങ്ങളെയെല്ലാം കഴുകിമാറ്റിക്കൊണ്ട് പ്രകൃതിയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രഭാതം പതുക്കെ ഉദിച്ചുയർന്നു.

മുറ്റത്തെ ചെറിയ ചെടികളുടെ ഇലകളിൽ നിന്നും മഴവെള്ളത്തുള്ളികൾ മണ്ണിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്ന ശബ്ദം ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി. കുറേ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അവർ ആ പ്രകൃതിയുടെ താളം അത്രയും സ്വസ്ഥതയോടെ ആസ്വദിക്കുന്നത്.

അവർ രണ്ടുപേരും ഉമ്മറത്തെ ചെറിയ തേക്ക് മേശയ്ക്ക് ഇരുവശത്തുമായിരുന്ന് ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിലെ മുറിയിൽ നിന്നും റേഡിയോയിൽ ഒരു പഴയ ജാസ് സംഗീതം വളരെ നേർത്തു കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഓഫീസിലെ സെൻസറുകളോ അൽഗോരിതങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത, തികച്ചും സമാധാനപരമായൊരു അന്തരീക്ഷം.

ഐസക് ചായക്കപ്പ് ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഫാത്തിമയെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഇത്രയും കാലം കാണാതിരുന്ന ഒരു ശാന്തതയും പ്രകാശവുമുണ്ടായിരുന്നു.

"ഇനി ആ ഓഫീസിലെ ഡാഷ്‌ബോർഡുകൾ നിന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളെ തിരഞ്ഞു വരില്ലല്ലോ, അല്ലേ?" ഐസക് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

ഫാത്തിമ അയാളെ നോക്കി ആഴത്തിൽ പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ കോർപ്പറേറ്റ് ലോകം തളർത്തിയ ഒരു സ്ത്രീയുടെ തിരിച്ചറിവുകളും പുതിയൊരു പ്രതീക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

"ഇല്ല," ഫാത്തിമ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നമ്മുടെ ഓർമ്മകളെയും വികാരങ്ങളെയും അടിച്ചമർത്താൻ ഒരു വ്യവസ്ഥിതിക്കും കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. എത്ര വലിയ ഡിജിറ്റൽ ഇരുട്ടിനും ശേഷം മനുഷ്യത്വം ബാക്കിയാകുന്ന ഒരു പുലരിയുണ്ടാകും."

ഐസക് തന്റെ കൈകൾ മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന ഫാത്തിമയുടെ കൈകളിലേക്ക് പതുക്കെ ചേർത്തുവെച്ചു. വിരലുകൾ തമ്മിൽ കോർക്കുമ്പോൾ കൃത്രിമമായ സിമുലേറ്ററുകളേക്കാൾ വലിയൊരു ഊഷ്മളത അവർ പരസ്പരം കൈമാറുകയായിരുന്നു. ജനൽപ്പാളികളിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ പ്രഭാതസൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ ആ ദമ്പതികളെയും, കോർപ്പറേറ്റ് ചട്ടക്കൂടുകളിൽ നിന്ന് അവർ മോചിപ്പിച്ചെടുത്ത അവരുടെ ആ ചെറിയ വീടിനെയും പൂർണ്ണമായി പൊതിഞ്ഞുനിന്നു.