
വാർത്തയുടെ വയലിൽ വിതയ്ക്കേണ്ടത്
സത്യത്തിന്റെ വിത്തുകളായിരുന്നു;
പക്ഷേ ചിലർ വരുന്നത്
വിഷവിത്തുകളുമായി…!
മറ്റൊരാളുടെ നേട്ടങ്ങളിൽ
നന്മയുടെ ഒരു വരിപോലും കാണാതെ,
ഓരോ വാർത്തയ്ക്കു താഴെയും
കരിചാർത്തുന്ന വിരലുകളുമായി
അവർ കാത്തിരിക്കുന്നു.
മുഖം മറച്ച പേരുകളിൽ,
മനസ്സു മറന്ന വാക്കുകളിൽ,
അറിയാതെ അവർ തീർക്കുന്നത്
അഭിപ്രായങ്ങളല്ല,
അപവാദങ്ങളുടെ ശവകുടീരങ്ങളാണ്.
വിമർശനം തെറ്റല്ല;
പക്ഷേ അത് വിളക്കാകണം,
വഴികാട്ടുന്ന വെളിച്ചമാകണം.
ഇരുട്ടിനെ ഇരട്ടിയാക്കുന്ന
പുകയല്ല.
ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ
മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ
ചെളി വാരിയെറിയാൻ സമയം കണ്ടെത്തുന്നവർ,
സ്വന്തം വീടിന്റെ മുറ്റത്ത്
ഒരു പൂച്ചെടി പോലും നട്ടിട്ടുണ്ടോ?
സ്വന്തം മക്കൾക്ക്
ഒരു നല്ല വാക്ക് പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
അയൽവാസിയുടെ കണ്ണീർ തുടയ്ക്കാൻ
ഒരു കൈ നീട്ടിയിട്ടുണ്ടോ?
സമൂഹത്തിനായി
ഒരു നന്മയുടെ കല്ലെങ്കിലും
അടിത്തറയിൽ വച്ചിട്ടുണ്ടോ?
ഇല്ലെങ്കിൽ,
കീബോർഡിന്റെ അറ്റത്ത്
കത്തുന്ന കോപംകൊണ്ട്
നിങ്ങൾ ചരിത്രം എഴുതുന്നില്ല;
വെറുപ്പിന്റെ മതിലുകളിൽ
പേര് കൊത്തിവയ്ക്കുകയാണ്.
പത്രപ്രവർത്തനം ഒരു ക്ഷേത്രമാണ്—
ചോദ്യങ്ങളുടെ, സത്യാന്വേഷണത്തിന്റെ,
ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിശുദ്ധ ഇടം.
അതിന്റെ നടുത്തളത്തിൽ
വിഷം തുപ്പുന്നവരും,
അത് കണ്ട് മൗനം പാലിക്കുന്നവരും
ഒരുപോലെ ഉത്തരവാദികളാണ്.
ഓൺലൈൻ കവാടങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരേ,
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പേരിൽ
അഴുക്കിന് വാതിൽ തുറക്കരുത്.
അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് ഇടം നൽകൂ,
അപമാനങ്ങൾക്ക് അല്ല.
വിയോജിപ്പുകൾക്ക് വേദിയൊരുക്കൂ,
വിദ്വേഷത്തിന് അല്ല.
കാരണം—
കളകളെ വളർത്തിയാൽ
വയൽ പച്ചപിടിക്കില്ല;
വിഷം വിതച്ചാൽ
സമൂഹം പൂക്കില്ല.
ഇന്നും സമയം ബാക്കിയുണ്ട്…
വാക്കുകളെ ആയുധമാക്കാതെ,
അവയെ ഔഷധമാക്കൂ.
മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന വിരലുകൾക്ക് പകരം
മനുഷ്യരെ ചേർത്തുനിർത്തുന്ന കൈകളാകൂ.
അല്ലെങ്കിൽ,
നിങ്ങളെ ഓർക്കുക
സത്യത്തിന്റെ പോരാളികളായി അല്ല;
സമൂഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ
വിഷവിത്തുകൾ വിതച്ചവരായി തന്നെയായിരിക്കും.
ഇതിവൃത്തം: ഈ കവിത വ്യക്തികളെ ലക്ഷ്യമിടാതെ, സമൂഹത്തിലെ ഒരു പ്രവണതയെയാണ് പരിഹസിക്കുകയും വിമർശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. വിമർശനം ആവശ്യമാണെങ്കിലും അത് സൃഷ്ടിപരവും മാനുഷികവുമാകണം എന്ന സന്ദേശമാണ് ഇതിന്റെ ആത്മാവ്. ഈ കവിതയുടെ ഉദ്ദേശ്യം അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ എതിർക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച്, അഭിപ്രായത്തിന് ഉത്തരവാദിത്തവും സംസ്കാരവും വേണം എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. വിമർശനം സമൂഹത്തെ തിരുത്തട്ടെ; വിദ്വേഷം സമൂഹത്തെ തകർക്കാതിരിക്കട്ടെ.