Image

വിഷവിത്തുകൾ (കവിത, പിന്റോ കണ്ണംപള്ളി)

Published on 17 June, 2026
  വിഷവിത്തുകൾ  (കവിത, പിന്റോ കണ്ണംപള്ളി)

 

വാർത്തയുടെ വയലിൽ വിതയ്ക്കേണ്ടത്

സത്യത്തിന്റെ വിത്തുകളായിരുന്നു;

പക്ഷേ ചിലർ വരുന്നത്

വിഷവിത്തുകളുമായി…!

മറ്റൊരാളുടെ നേട്ടങ്ങളിൽ

നന്മയുടെ ഒരു വരിപോലും കാണാതെ,

ഓരോ വാർത്തയ്ക്കു താഴെയും

കരിചാർത്തുന്ന വിരലുകളുമായി

അവർ കാത്തിരിക്കുന്നു.

മുഖം മറച്ച പേരുകളിൽ,

മനസ്സു മറന്ന വാക്കുകളിൽ,

അറിയാതെ അവർ തീർക്കുന്നത്

അഭിപ്രായങ്ങളല്ല,

അപവാദങ്ങളുടെ ശവകുടീരങ്ങളാണ്.

വിമർശനം തെറ്റല്ല;

പക്ഷേ അത് വിളക്കാകണം,

വഴികാട്ടുന്ന വെളിച്ചമാകണം.

ഇരുട്ടിനെ ഇരട്ടിയാക്കുന്ന

പുകയല്ല.

ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ

മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ

ചെളി വാരിയെറിയാൻ സമയം കണ്ടെത്തുന്നവർ,

സ്വന്തം വീടിന്റെ മുറ്റത്ത്

ഒരു പൂച്ചെടി പോലും നട്ടിട്ടുണ്ടോ?

സ്വന്തം മക്കൾക്ക്

ഒരു നല്ല വാക്ക് പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

അയൽവാസിയുടെ കണ്ണീർ തുടയ്ക്കാൻ

ഒരു കൈ നീട്ടിയിട്ടുണ്ടോ?

സമൂഹത്തിനായി

ഒരു നന്മയുടെ കല്ലെങ്കിലും

അടിത്തറയിൽ വച്ചിട്ടുണ്ടോ?

ഇല്ലെങ്കിൽ,

കീബോർഡിന്റെ അറ്റത്ത്

കത്തുന്ന കോപംകൊണ്ട്

നിങ്ങൾ ചരിത്രം എഴുതുന്നില്ല;

വെറുപ്പിന്റെ മതിലുകളിൽ

പേര് കൊത്തിവയ്ക്കുകയാണ്.

പത്രപ്രവർത്തനം ഒരു ക്ഷേത്രമാണ്—

ചോദ്യങ്ങളുടെ, സത്യാന്വേഷണത്തിന്റെ,

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിശുദ്ധ ഇടം.

അതിന്റെ നടുത്തളത്തിൽ

വിഷം തുപ്പുന്നവരും,

അത് കണ്ട് മൗനം പാലിക്കുന്നവരും

ഒരുപോലെ ഉത്തരവാദികളാണ്.

ഓൺലൈൻ കവാടങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരേ,

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പേരിൽ

അഴുക്കിന് വാതിൽ തുറക്കരുത്.

അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് ഇടം നൽകൂ,

അപമാനങ്ങൾക്ക് അല്ല.

വിയോജിപ്പുകൾക്ക് വേദിയൊരുക്കൂ,

വിദ്വേഷത്തിന് അല്ല.

കാരണം—

കളകളെ വളർത്തിയാൽ

വയൽ പച്ചപിടിക്കില്ല;

വിഷം വിതച്ചാൽ

സമൂഹം പൂക്കില്ല.

ഇന്നും സമയം ബാക്കിയുണ്ട്…

വാക്കുകളെ ആയുധമാക്കാതെ,

അവയെ ഔഷധമാക്കൂ.

മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന വിരലുകൾക്ക് പകരം

മനുഷ്യരെ ചേർത്തുനിർത്തുന്ന കൈകളാകൂ.

അല്ലെങ്കിൽ,

നിങ്ങളെ ഓർക്കുക

സത്യത്തിന്റെ പോരാളികളായി അല്ല;

സമൂഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ

വിഷവിത്തുകൾ വിതച്ചവരായി തന്നെയായിരിക്കും.

ഇതിവൃത്തം: ഈ കവിത വ്യക്തികളെ ലക്ഷ്യമിടാതെ, സമൂഹത്തിലെ ഒരു പ്രവണതയെയാണ് പരിഹസിക്കുകയും വിമർശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. വിമർശനം ആവശ്യമാണെങ്കിലും അത് സൃഷ്ടിപരവും മാനുഷികവുമാകണം എന്ന സന്ദേശമാണ് ഇതിന്റെ ആത്മാവ്. ഈ കവിതയുടെ ഉദ്ദേശ്യം അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ എതിർക്കുന്നതല്ല; മറിച്ച്, അഭിപ്രായത്തിന് ഉത്തരവാദിത്തവും സംസ്കാരവും വേണം എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. വിമർശനം സമൂഹത്തെ തിരുത്തട്ടെ; വിദ്വേഷം സമൂഹത്തെ തകർക്കാതിരിക്കട്ടെ.


 

Join WhatsApp News
®️റെജീസ് നെടുങ്ങാ ഡ പ്പള്ളി 2026-06-17 06:03:38
💥🔥വളരെ നല്ല എഴുത്ത്, നന്നായിരിക്കുന്നല്ലോ ശ്രീമാൻ. പിന്റോ.... അടുത്തതിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു. 💪🤣💪 റെജീസ് 🔆
Jayan varghese 2026-06-17 09:26:52
അമേരിക്കൻ മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ ആശയമോഷണം നടക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് ചില സുഹൃത്തുക്കൾ പറഞ്ഞെങ്കിലും ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. നാൽപ്പതിൽപ്പരം വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് മുതൽ ഞാൻ പ്രയോഗിച്ചിരുന്ന ചില ആശയങ്ങൾ ( വാക്യങ്ങൾ ) ഇപ്പോൾ രണ്ട് പ്രമുഖ എഴുത്ത് സുഹൃത്തുക്കൾ കുഞ്ഞു മാറ്റത്തോടെ പ്രയോഗിച്ചതായി എനിക്ക് തെളിവുണ്ട്. ഈ സുഹൃത്തുക്കളുടെ പേരുകൾ വെളിപ്പെടുത്തുകയില്ല എന്ന് വാക്ക് തരുന്നു. എങ്കിലും ഈ മോഷണങ്ങൾ ഉദാഹരിക്കാനായി ഒരു കുഞ്ഞു കഥ ഇവിടെ പറയുന്നു : പഴയ പഞ്ചവത്സര പദ്ധതിക്കാലത്ത് നമ്മുടെ ടാറ്റാ ബിർളാ നിലവാരത്തിലുള്ള രണ്ട് വ്യവസായികൾ ലണ്ടനിൽ വച്ച് നടന്ന ഒരു വ്യവസായ ശിബിരത്തിൽ പങ്കെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഭക്ഷണ മേശയിൽ കണ്ട സ്പൂണുകൾ നമ്മുടെ ഒന്നാം വ്യവസായിയെ വല്ലാതെ ആകർഷിക്കുകയും അദ്ദേഹം അതിൽ ഒന്നെടുത്ത് കീശയിൽ ഒളിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് കണ്ടിരുന്ന രണ്ടാം വ്യവസായി നാണം കൊണ്ട് തൊലിയുരിഞ്ഞ പരുവത്തിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. മഹാന്മാരുടെ ലെവലിലുള്ള ഒരിന്ത്യൻ വ്യവസായി ഒരു ടേബിൾ സ്പൂൺ മോഷണത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ എന്നതായിരുന്നു രണ്ടാം വ്യവസായിയുടെ ആധി. ഭക്ഷണ ശേഷമുള്ള വെടിവട്ടം നടക്കുകയാണ്. ഓരോ രാജ്യക്കാരും തങ്ങളുടെ പ്രത്യേകതകൾ പറഞ്ഞു ശ്രദ്ധ നേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. നമ്മുടെ രണ്ടാം വ്യവസായിയുടെ ഊഴം വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞത് “ ഞങ്ങൾ ഇന്ത്യക്കാർ ഭയങ്കര മന്ത്രികന്മാരാണ് “ എന്നായിരുന്നു. “ഓ! അങ്ങിനെയോ ? എങ്കിൽ അതിലൊരു ചെറിയ ഐറ്റം കാണിക്കാമോ “ എന്നായി മറ്റുള്ളവർ. ഓക്കേ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഒരു സ്പൂൺ കയ്യിലെടുക്കുന്നു. “ ഈ സ്പൂൺ ഞാൻ എന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഒളിപ്പിക്കുകയാണ് “ എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അദ്ദേഹം സ്പൂൺ സ്വന്തം പോക്കറ്റിൽ ഒളിപ്പിക്കുന്നു. “ ഇതിലെന്തു മന്ത്രം ? “ എന്നായി സദസ്യർ. “ ഈ സ്പൂൺ മന്ത്രശക്തി കൊണ്ട് ഞാൻ എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങളിൽ ആർക്കു വേണമെങ്കിലും അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് കണ്ടെടുക്കാം. “ “ ഓ! എങ്ങിനെയോ? “ എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് സദസ്യരിലൊരാൾ ഒന്നാം വ്യവസായിയുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് സ്പൂൺ വലിച്ചെടുക്കുന്നു. ! സദസ്സിൽ വലിയ കയ്യടിയും അഭിനന്ദനങ്ങളും. “ ഇന്ത്യക്കാർ നല്ല മിടുക്കന്മാരായ മാന്ത്രികരാണ് “ എന്ന് എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചു. പാർട്ടി കഴിഞ്ഞു സ്യൂട്ടിലേക്കു പോകാനായി കാറിൽ കയറുമ്പോൾ രണ്ടാമൻ ഒന്നാമനോട് പറഞ്ഞു : “ തനിക്ക് ഒരു സ്പൂൺ വേണമായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ പോരായിരുന്നോ - ഇതാ പിടിച്ചോളൂ “ സ്വന്തം പോക്കറ്റിലെ സ്പൂണെടുത്ത് രണ്ടാമൻ ഒന്നാമന് കൊടുത്തു. ( ഏതാണ്ട് ഇതുപോലെയുണ്ട് അമേരിക്കയിലെ മലയാള സാഹിത്യ മോഷണങ്ങളുടെ ഒരു രീതി. ഈ കഥയും ഒരാൾ പറഞ്ഞു കേട്ടതാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇതും ഒരു സാഹിത്യ മോഷണമാവാം - അല്ലേ ? ) ജയൻ വർഗീസ്.
മലയാളത്തില്‍ ടൈപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക