തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിലെ നെടുമങ്ങാട്ട് ഒന്നര വയസുള്ള പിഞ്ചുകുഞ്ഞ് ക്രൂരമായി കൊല്ലപ്പെട്ട സംഭവം കേരളത്തിന്റെ മനസാക്ഷിയെ നടുക്കിയിരിക്കുകയാണ്. ജീവിതം എന്താണെന്ന് പോലും അറിയാത്ത, സ്നേഹവും സംരക്ഷണവും മാത്രം അർഹിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ്, ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായിരിക്കേണ്ട സ്വന്തം വീട്ടിൽ തന്നെ അതിക്രൂരമായ പീഡനങ്ങൾക്ക് ഇരയായി മരണത്തിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ടുവെന്ന വാർത്ത ഓരോ മനുഷ്യഹൃദയത്തെയും വേദനിപ്പിക്കുന്നതാണ്. കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരത്തിൽ അൻപതിലേറെ മുറിവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന റിപ്പോർട്ടുകൾ ഈ ക്രൂരതയുടെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിലും ഭയവും വേദനയും എത്രമാത്രം ഭീകരമായിരുന്നിരിക്കുമെന്ന ചിന്ത പോലും മനസിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നതാണ്.

ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുന്നത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും പ്രതീക്ഷകളോടെയാണ്. കുഞ്ഞിന്റെ ആദ്യ ചിരിയും ആദ്യ വാക്കും ആദ്യ ചുവടുമെല്ലാം മാതാപിതാക്കൾക്ക് സന്തോഷത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവിതം സംരക്ഷിക്കേണ്ടവരുടെ കൈകളിൽ തന്നെ അവസാനിക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം ദുരന്തമല്ല, സമൂഹത്തിന്റെ കൂട്ടായ പരാജയമായി മാറുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ എന്ന വാക്ക് തന്നെ സുരക്ഷയുടെയും സ്‌നേഹത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്. ആ കൈകളിൽ നിന്നാണ് ക്രൂരത ഉയർന്നുവരുന്നതെങ്കിൽ അതിനേക്കാൾ ഭീകരമായ അവസ്ഥ മറ്റൊന്നില്ല.
ഇന്ന് സന്താനഭാഗ്യത്തിനായി വർഷങ്ങളോളം കാത്തിരിക്കുന്ന ദമ്പതികൾ നിരവധിയാണ്. ചികിത്സകളിലൂടെയും പ്രാർത്ഥനകളിലൂടെയും പ്രതീക്ഷ കൈവിടാതെ കുഞ്ഞിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾ നമുക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്. കുഞ്ഞിന്റെ ഒരു ചിരി കാണാനായി ജീവിതം മുഴുവൻ സമർപ്പിക്കാൻ തയ്യാറുള്ള മാതാപിതാക്കളും സമൂഹത്തിലുണ്ട്. അത്തരമൊരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഒരു പിഞ്ചുകുഞ്ഞ് ക്രൂര പീഡനങ്ങൾക്ക് ഇരയായി ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ സംഭവം സാധാരണ കുറ്റകൃത്യമെന്ന നിലയിൽ മാത്രം കാണാൻ കഴിയില്ല. മനുഷ്യസ്‌നേഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സംഭവമാണിത്.

ഗാർഹിക പീഡനം എന്നത് സ്ത്രീകൾക്കും മുതിർന്നവർക്കുമെതിരെ മാത്രം നടക്കുന്ന ഒന്നല്ല. കുട്ടികൾക്കെതിരായ പീഡനങ്ങളും അതിന്റെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ രൂപമാണ്. പലപ്പോഴും കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം വേദന പറയാൻ കഴിയില്ല. അവർ അനുഭവിക്കുന്ന ശാരീരികവും മാനസികവുമായ പീഡനങ്ങൾ വീടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുട്ടികൾക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങൾ കണ്ടെത്താനും തടയാനും സമൂഹത്തിന് പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്.
ഈ സംഭവത്തിൽ ഉയരുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: ഇത്രയധികം മുറിവുകളുമായി ഒരു കുഞ്ഞ് കഴിയുമ്പോൾ അതൊന്നും ആരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടില്ലേ? അയൽവാസികൾ, ബന്ധുക്കൾ, നാട്ടുകാർ, ആരോഗ്യപ്രവർത്തകർ, അങ്കണവാടി ജീവനക്കാർ തുടങ്ങി സമൂഹത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകൾക്ക് എന്തെങ്കിലും അസ്വാഭാവികത മനസ്സിലായില്ലേ? ഒരു കുഞ്ഞ് ദീർഘകാലമായി പീഡനം നേരിടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ ചില സൂചനകൾ ചുറ്റുപാടുകളിൽ പ്രതിഫലിക്കാറുണ്ട്. അത്തരം സൂചനകൾ തിരിച്ചറിയാനും സമയോചിതമായി ഇടപെടാനും സമൂഹം കൂടുതൽ ജാഗ്രത പുലർത്തേണ്ടതുണ്ട്.

പലപ്പോഴും കുടുംബകാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ ആളുകൾ മടിക്കാറുണ്ട്. ‘അത് അവരുടെ വീട്ടിലെ കാര്യം’ എന്ന സമീപനം പല ദുരന്തങ്ങൾക്കും വഴിവെക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ, ശരീരത്തിലെ മുറിവുകൾ, അസാധാരണമായ പെരുമാറ്റങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം അവഗണിക്കപ്പെടരുത്. സംശയകരമായ സാഹചര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടാൽ ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികളെ അറിയിക്കാനുള്ള സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം ഓരോ പൗരനും ഏറ്റെടുക്കണം. മൗനം പലപ്പോഴും കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്ക് കൂട്ടുനിൽക്കലായി മാറുന്നുവെന്ന സത്യം സമൂഹം തിരിച്ചറിയണം.കുട്ടികളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് നാം ധാരാളം സംസാരിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ പ്രായോഗിക തലത്തിൽ അവ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം. വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം, സുരക്ഷിതമായ അന്തരീക്ഷം, സ്‌നേഹം എന്നിവ ഓരോ കുഞ്ഞിന്റെയും അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങളാണ്. മാതാപിതാക്കൾക്ക് കുട്ടികളെ വളർത്താനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. എന്നാൽ അതിനൊപ്പം കുട്ടികൾക്ക് സുരക്ഷിതമായ ജീവിതം ഉറപ്പാക്കേണ്ട കടമയും സമൂഹത്തിനും ഭരണസംവിധാനങ്ങൾക്കും ഉണ്ട്.

കേരളം വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും ആരോഗ്യരംഗത്തും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന സംസ്ഥാനമാണെന്ന് നാം അഭിമാനത്തോടെ പറയാറുണ്ട്. എന്നാൽ കുട്ടികൾക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങളുടെ വാർത്തകൾ ആവർത്തിക്കുന്നത് ആശങ്കാജനകമാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യയിലും ജീവിതസൗകര്യങ്ങളിലും മുന്നേറ്റമുണ്ടായിട്ടും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിൽ വലിയ ക്ഷയമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. കുടുംബബന്ധങ്ങൾ ദുർബലമാകുന്നതും മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങൾ വർധിക്കുന്നതും ലഹരി ഉപയോഗവും ചിലപ്പോൾ ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾക്ക് പിന്നിലെ കാരണങ്ങളാകാം. എന്നാൽ എന്ത് കാരണമായാലും ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഉപദ്രവിക്കാനോ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്താനോ ഒരാൾക്കും അവകാശമില്ല. അതിന് യാതൊരു ന്യായീകരണവും കണ്ടെത്താനാവില്ല.
മാനസികാരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികൾ, കുടുംബകലഹങ്ങൾ എന്നിവ സമൂഹത്തിൽ വർധിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ കുട്ടികളാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഇരകളാകുന്നത്. സ്വന്തം പ്രശ്നങ്ങളുടെ ദേഷ്യം കുട്ടികളിൽ തീർക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നുവെന്നത് ആശങ്കാജനകമാണ്. കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നത് ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും നൽകുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അവർക്കാവശ്യമായത് സ്‌നേഹവും കരുതലും സുരക്ഷിതമായ അന്തരീക്ഷവുമാണ്. അത് ലഭിക്കാതാകുമ്പോൾ അവരുടെ ജീവിതം തന്നെ തകരുന്നു.

ഈ സംഭവത്തെ തുടർന്നുള്ള നിയമനടപടികൾ ശക്തമായിരിക്കണം. കുട്ടികൾക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങൾ നടത്തുന്നവർക്ക് കർശനമായ ശിക്ഷ ലഭിക്കണം. നിയമത്തിന്റെ ഭയം ഇത്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ കുറയ്ക്കുന്നതിൽ നിർണായകമാണ്. എന്നാൽ ശിക്ഷ മാത്രം പോരാ. ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാനുള്ള പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളും ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ ബാലസംരക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾ കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമാക്കുകയും പൊതുജനങ്ങളിൽ അവബോധം വർധിപ്പിക്കുകയും വേണം.

സ്കൂളുകൾ, അങ്കണവാടികൾ, ആരോഗ്യകേന്ദ്രങ്ങൾ, തദ്ദേശസ്ഥാപനങ്ങൾ എന്നിവ കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ കൂടുതൽ സജീവമാകണം. കുട്ടികളിൽ അസാധാരണമായ മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടാൽ അതിനെ ഗൗരവമായി കാണേണ്ടതുണ്ട്. പല രാജ്യങ്ങളിലും കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് പ്രത്യേക നിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾ നിലവിലുണ്ട്. കേരളത്തിലും ബാലസംരക്ഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംവിധാനങ്ങൾ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കേണ്ട സമയമാണിത്.

സോഷ്യൽ മീഡിയകളിൽ ഇത്തരം വാർത്തകൾ വന്നാൽ ചില ദിവസങ്ങൾ വലിയ ചർച്ചകൾ നടക്കും. പിന്നീട് സമൂഹം അതെല്ലാം മറക്കും. എന്നാൽ ആ കുഞ്ഞിന്റെ വേദനയും മരണവും ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം കഥയായി ഒതുങ്ങരുത്. അത് സമൂഹത്തിന് ഒരു മുന്നറിയിപ്പാകണം. കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായ സാമൂഹിക ചർച്ചകൾ ഉയരേണ്ടതുണ്ട്. നിയമപരമായും സാമൂഹികമായും വിദ്യാഭ്യാസപരമായും മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരേണ്ട സമയമാണിത്.
ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ നിലവാരം അളക്കുന്നത് അതിലെ ഏറ്റവും ദുർബലരായ ആളുകളെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കുന്നു എന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ്. ആ നിലയിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു പിഞ്ചുകുഞ്ഞിന്റെ ജീവൻ പോലും സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ നമ്മെ ആത്മപരിശോധനയ്ക്ക് പ്രേരിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. കുട്ടികൾക്കെതിരായ അതിക്രമങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ അത് കുടുംബത്തിന്റെ സ്വകാര്യ വിഷയമാണെന്ന് കരുതി മാറിനിൽക്കുന്ന സമീപനം അവസാനിക്കണം. ഓരോ കുഞ്ഞും സമൂഹത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്ന ബോധം വളരേണ്ടതുണ്ട്.

നെടുമങ്ങാട്ടെ ഈ പിഞ്ചുകുഞ്ഞ് ഇനി തിരികെ വരില്ല. എന്നാൽ ആ കുഞ്ഞിന്റെ മരണം സമൂഹത്തിന് ഒരു മുന്നറിയിപ്പാകണം. ഓരോ കുട്ടിയും സുരക്ഷിതരാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കാനുള്ള കൂട്ടായ ശ്രമങ്ങൾക്ക് ഇത് പ്രചോദനമാകണം. കുട്ടികളുടെ കണ്ണീരിനും നിശബ്ദ നിലവിളികൾക്കും വില നൽകുന്ന സമൂഹം രൂപപ്പെടേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.ഒന്നര വയസുള്ള ആ കുഞ്ഞ് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സ്വപ്നം കാണാൻ പോലും തുടങ്ങിയിരുന്നില്ല. ലോകം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കും മുമ്പേ ക്രൂരതയുടെ ഇരയായി മാറി. ആ കുഞ്ഞിന്റെ നഷ്ടം ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം നഷ്ടമല്ല; അത് മനുഷ്യസ്‌നേഹത്തിന്റെ നഷ്ടമാണ്.ഇത്തരം സംഭവങ്ങൾ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ നിയമവും സമൂഹവും കുടുംബങ്ങളും ഒരുപോലെ ജാഗ്രത പുലർത്തണം. കാരണം ഓരോ കുഞ്ഞിന്റെയും ജീവൻ അമൂല്യമാണ്. അവരുടെ സുരക്ഷയും സന്തോഷവും ഉറപ്പാക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും കൂട്ടായ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.