പുക കരിപ്പിച്ചുവിട്ടുകൊണ്ട് കിതച്ചുനിന്ന കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി ബസ്സിന്റെ പിൻചക്രങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും ഉയർന്ന പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലാണ് സജി ആകെ അസ്വസ്ഥനായി നിന്നത്. ആൽത്തറയിലെ തണലിനെപ്പോലും വിഴുങ്ങുന്ന ഉച്ചവെയിൽ ടാറിട്ട റോഡിനെ ഉരുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ടൗണിലെ വലിയൊരു തുണിക്കടയിൽ പട്ടുസാരികളുടെ കനമുള്ള അലമാരകൾക്കിടയിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷയായ തന്റെ ഭാര്യ വിമലയെയും കാത്ത്, ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ ജീർണ്ണിച്ച കാത്തിരിപ്പുകേന്ദ്രത്തിന്റെ തൂണിൽ ചാരിനിൽക്കുമ്പോൾ അയാൾക്ക് ഒടുക്കത്തെ അക്ഷമ തോന്നിയിരുന്നു. മൊബൈൽ ഫോണിന്റെ നെറ്റ്‌വർക്ക് റേഞ്ച് വട്ടപൂജ്യമായി നിൽക്കുന്ന ആ ചത്ത ഗ്രാമത്തിൽ, കാലം അതിന്റെ വാലുമുറിഞ്ഞ പല്ലിയെപ്പോലെ മെല്ലെയാണ് നീങ്ങിയത്.

തൊട്ടപ്പുറത്തെ ചായക്കടയിൽ നിന്നും കരിഞ്ഞ വെളിച്ചെണ്ണയുടെയും പരിപ്പുവടയുടെയും മണം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പഴുത്ത വാഴപ്പഴങ്ങൾ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ കടയുടെ തിണ്ണയിലിരുന്ന് ആരോ ഒരു വൃദ്ധൻ ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ ചുമയ്ക്കുന്നുണ്ട്. ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ നിസ്സാരതകളും ആ ബസ് സ്റ്റാൻഡിന്റെ ചതുരവടിവിൽ ഒതുങ്ങിനിന്ന ആ നിമിഷത്തിലാണ്, കുറച്ചു ദൂരെ, പൊടിപിടിച്ച ഒരു പ്രൈവറ്റ് ബസ്സിന്റെ ബോർഡിനരികിൽ നിന്നും ഒരു സ്ത്രീ രൂപം അയാൾക്ക് നേരെ കൈവീശിയത്.

സജി ആദ്യം കണ്ണുകൾ തിരിച്ചു. തനിക്കല്ല. ഈ മൂത്രഗന്ധമുള്ള പൊതുയിടത്തിൽ തന്നെ ആർക്കാണ് ഇത്രമേൽ തിരിച്ചറിയാനുള്ളത്? ഓരോ മനുഷ്യനും അവനവന്റെ പാപങ്ങളുടെ തടവുകാരനായിരിക്കുമ്പോൾ, അന്യന്റെ കൈവീശലുകൾ ഒരൊറ്റുകാന്റെ ചൂണ്ടുവിരലായി മാത്രമേ തോന്നൂ. പക്ഷേ, വിമാനത്താവളത്തിലെ സുരക്ഷാ ഉദ്യോഗസ്ഥനെപ്പോലെ കൺപീലികൾ ഒതുക്കി അയാൾ വീണ്ടും നോക്കിയപ്പോൾ അവർ ആംഗ്യത്തിൽ വീണ്ടും വിളിക്കുകയാണ്.

അയാൾ ഒരല്പം പരിഭ്രമത്തോടെ, മൂക്കിൽ തങ്ങിനിന്ന കരിപ്പുക തുടച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണട ശരിയാക്കി. എന്നിട്ട് സ്വന്തം നെഞ്ചിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി ആംഗ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു: "എന്നെയാണോ?"

"അതേ" എന്ന് അവർ കണിശമായി തലയാട്ടി.

വിമല ഷോപ്പിംഗ് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്താൻ ഇനിയും സമയമെടുക്കും. സ്ത്രീകളുടെ വസ്ത്രധാരണ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ഒരു അഖണ്ഡകോടി ബ്രഹ്മാണ്ഡ വിസ്തൃതിയുള്ള കടലാണെന്ന് അയാൾക്ക് നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്നു. എന്തായാലും പോയി നോക്കാം. അയാൾ പതുക്കെ, ചെളി പുരണ്ട സ്ലാബുകൾക്ക് മുകളിലൂടെ നടന്ന് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

നല്ല സ്മാർട്ടായ ഒരു മധ്യവയസ്ക. കഴുത്തിൽ നേരിയൊരു സ്വർണ്ണമാലയും ചന്ദനക്കുറിയുമുണ്ട്. കയ്യിലൊരു കറുത്ത കുടയും. ഒരു പ്രൗഢി ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. തന്നെ വളരെക്കാലമായി പരിചയമുള്ള ഒരു പഴയ സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ അവർ ചിരിച്ചു.

സജി ഒരല്പം സംശയത്തോടെ, ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു:

"നമ്മൾ ഇതിനു മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?"

അവർ ആ ചിരിയുടെ തിളക്കം ഒട്ടും കുറയ്ക്കാതെ പറഞ്ഞു:

"എന്റെ ഒരു കുട്ടിയുടെ അച്ഛനാണ് നിങ്ങൾ."

ആ വാക്കുകൾ വീണത് സജിയുടെ തലച്ചോറിലേക്കായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അയാളുടെ നെഞ്ചിൻകൂട്ടിലെ കരിങ്കൽ ഗുഹകളിലേക്കായിരുന്നു. ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു ചുടുകാറ്റ് കടന്നുപോയി. ശ്വാസകോശത്തിൽ കരിപ്പുക കെട്ടിനിന്നതുപോലെ അയാൾ അന്തിച്ചുനിന്നു. വിധി അതിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള നഖങ്ങളുമായി തന്റെ കൺമുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുകയാണോ?

അയാളുടെ മനസ്സ് അതിവേഗം പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്... ബാംഗ്ലൂരിലെ ആ മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പുള്ള രാത്രി. ഐടി കമ്പനിയിലെ പ്രോജക്റ്റ് വിജയത്തിന്റെ ആഘോഷപ്പാർട്ടി. കയ്പ്പുള്ള മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ, നിയന്ത്രണങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ഏതോ ഇരുണ്ട മുറിയിൽ, കട്ടിലിൽ കിടന്ന ആ അപരിചിത രൂപം... ഈ സ്ത്രീയായിരുന്നോ? അന്ന് ലൈറ്റുകൾ അണഞ്ഞിരുന്നു. മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഈ കണ്ണുകൾക്ക് ആ ഇരുട്ടിന്റെ ഓർമ്മയുണ്ടോ? അന്ന് മദ്യത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ താൻ ചെയ്ത പാപം, ഇത്രയും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഈ നാട്ടുമ്പുറത്തെ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ വിമലയുടെ മുന്നിൽ വെച്ചുതന്നെ വെളിച്ചത്താകാൻ പോവുകയാണോ?

സജി ഒന്ന് പരുങ്ങി. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. കാക്കകൾ കരിഞ്ഞ മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന് അലറി വിളിക്കുന്നു. അയാൾ തൊണ്ടയിടറിപ്പറഞ്ഞു:

"അന്ന്... അന്ന് ആ ബാംഗ്ലൂർ പാർട്ടിയിൽ നിങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നോ? സത്യം പറയാമല്ലോ ടീച്ചറേ... അല്ല, മാഡം... അന്ന് വെള്ളമടിച്ച് എനിക്ക് നല്ല വെളിവില്ലായിരുന്നു. മനുഷ്യസഹജമായ തെറ്റുകൾ... അതങ്ങനെ..."

ടീച്ചർ ഒന്ന് അമ്പരന്ന പോലെ തോന്നി. അവരുടെ കൺപുരികങ്ങൾ ചുളിഞ്ഞു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. സജി ചുറ്റും നോക്കി. വിമല ബാഗുകളുമായി എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കടന്നുവരാം. അവൾ ഇതറിഞ്ഞാൽ കൊലപാതകം നടക്കും. ജീവനോടെ തൊലിയുരിക്കും.

അയാൾ ധൃതിയിൽ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരടി കൂടി നീട്ടിവെച്ച്, യാചനയോടെ കൂട്ടിചേർത്തു:

"ദയവു ചെയ്ത് എന്റെ ഭാര്യയോട് ഇതൊന്നും പറയരുത്. അവളെന്നെ കൊല്ലും. സംഭവിച്ചതെന്തായാലും, നമുക്ക് സംസാരിച്ച് പരിഹാരം ഉണ്ടാക്കാം. നിങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന തുക... അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും... നമുക്ക് സെറ്റിൽ ചെയ്യാം. എന്റെ കുടുംബം തകർക്കരുത്, ദയവായി..."

ടീച്ചർ സജിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നല്ല വണ്ണം സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അവരുടെ മുഖത്ത് പുച്ഛവും ദേഷ്യവും അറപ്പും മാറിമറിഞ്ഞു. കയ്യിലിരുന്ന കറുത്ത കുട ഒന്നു കുത്തിപ്പിടിച്ച് അവർ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:

"നിങ്ങളെന്തൊക്കെയാണീ പിച്ചും പേയും പറയുന്നത്? നിങ്ങളുടെ മോൻ വിനുവിന്റെ ക്ലാസ്സ് ടീച്ചറാണ് ഞാൻ, സുമതി! തന്റെ മകന്റെ അച്ഛനാണെന്ന് പറഞ്ഞതിനാണ് താൻ ഈ ബാംഗ്ലൂരിലെ വേശ്യാചരിത്രം എന്നോട് വിളമ്പുന്നത്!"

സജിയുടെ കാലുകൾ നിലത്തുറച്ചില്ല. ഒരു നിമിഷം ആ ബസ് സ്റ്റാൻഡ് മുഴുവൻ കറങ്ങുന്നതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. സ്വന്തം വിഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ തകർന്നു തരിപ്പണമായി നിൽക്കുന്ന ഒരു ഭക്തനെപ്പോലെ അയാൾ നിന്നു. ചമ്മലിന്റെ പരകോടിയിൽ അയാളുടെ തൊണ്ട വരണ്ടുണങ്ങി.

ടീച്ചർ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:

"ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുന്ന തന്തയുടെ ലക്ഷണം കണ്ടപ്പോഴേ എനിക്ക് തോന്നണമായിരുന്നു! തന്ത ഈ നിലയ്ക്കാണെങ്കിൽ, ചെക്കൻ ഇതിന്റെ മേലെ കേറും. ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് പെൺകുട്ടികളുടെ ഇങ്ക് ബോട്ടിലിൽ പാറ്റയെ ഇടുന്നതും, മുൻബെഞ്ചിലെ കുട്ടിയുടെ മുടിയിൽ ച്യൂയിംഗം ഒട്ടിക്കുന്നതുമൊക്കെ ആരുടെ ചോരയാണെന്ന് ഇപ്പോൾ കൃത്യമായി മനസ്സിലായി. വിത്ത് ഗുണം പത്തു ഗുണം!"

സജി അവിടെയങ്ങനെ ഒരു ശിലപോലെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ്, കൈ നിറയെ ഷോപ്പിംഗ് ബാഗുകളുമായി വിമല അങ്ങോട്ട് കയറിവന്നത്. ഭർത്താവിന്റെ മുഖത്തെ ആകെ വിളറിയ ഭാവം അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. അവൾ നേരെ ചെന്ന് സുമതി ടീച്ചറുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.

"അയ്യോ... സുമതി ടീച്ചറോ? എന്തൊരു അത്ഭുതം! സജിയേട്ടാ, ഇതാണ് നമ്മുടെ മോന്റെ ക്ലാസ്സ് ടീച്ചർ. മോൻ ഇന്നലെക്കൂടി ടീച്ചറെപ്പറ്റി പറഞ്ഞതേയുള്ളൂ. ടീച്ചറെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അവന് നൂറു നാക്കാ!" വിമലയുടെ മുഖത്ത് നഗരത്തിലെ വലിയ തുണിക്കടയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ സംതൃപ്തി ഉണ്ടായിരുന്നു.

അത്രയും നേരം സജിയുടെ 'ബാംഗ്ലൂർ പാപക്കറ' കേട്ട് അന്തംവിട്ടു നിന്ന സുമതി ടീച്ചർ, വിമലയുടെ ഈ പുകഴ്ത്തൽ കേട്ടപ്പോൾ ഒന്നു ഞെട്ടി. അവർ സജിയെ ഒന്നു കണ്മുന കൊണ്ട് കൊന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:

"എന്നെപ്പറ്റിയോ? അവൻ എന്താ പറഞ്ഞത്?"

വിമല ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സജിയെ നോക്കി തുടർന്നു:

"അല്ല... അത് പിന്നെ ടീച്ചറുടെ സ്വഭാവം, എന്റെ സ്വഭാവം... ഇങ്ങനെയൊക്കെ നോക്കുമ്പോൾ... 'അമ്മയെക്കാൾ എത്രയോ നല്ല സ്വഭാവമാ എന്റെ ടീച്ചർക്ക്' എന്നാ അവൻ പറയുന്നത്! പോരാത്തതിന്, ഇത്രയും സൗന്ദര്യമുള്ള ഒരു ടീച്ചർ ആ സ്കൂളിൽ വേറെ ഇല്ലത്രെ! അതാ ടീച്ചറെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അവന് നൂറു നാക്കാന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. എപ്പോഴും സുമതി ടീച്ചർ... സുമതി ടീച്ചർ എന്ന് മാത്രമാണ് അവന്റെ നാവിൽ."

ഭാര്യ ഇതൊക്കെ വലിയ അഭിമാനത്തോടെ പറയുമ്പോൾ, അടുത്ത് നിന്ന സജിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ അയാളുടെ ഷർട്ടിനെ നനച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തന്ത കുറച്ചുമുമ്പ് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ വെച്ച് പരസ്ത്രീ ബന്ധത്തിന്റെ കഥ പറഞ്ഞു നാണംകെട്ടു, ദാ ഇപ്പോൾ മോൻ സ്കൂളിലെ ടീച്ചറുടെ സൗന്ദര്യത്തെപ്പറ്റി പ്രസംഗിക്കുന്നു!

ടീച്ചർ വിമലയെയും സജിയെയും മാറി മാറി നോക്കി. അവരുടെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ ഒരു കറുത്ത ഹാസ്യം രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ കുടുംബം മുഴുവൻ ഒരൊറ്റ നൂലിൽ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി.

ടീച്ചർ വിമലയോട് പറഞ്ഞു:

"ഏയ്... ഒന്നുമില്ല വിമലേ... മോൻ വീട്ടിൽ വന്ന് എന്നെപ്പറ്റി ഇത്രയൊക്കെ പറയാറുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞതിൽ സന്തോഷം. പക്ഷേ, ഒന്നുണ്ട്... മോന്റെ അച്ഛനും മോനെപ്പോലെ തന്നെയാ, കണ്ടമാത്രയിൽ പെണ്ണുങ്ങളെ അങ്ങ് 'തിരിച്ചറിയാനുള്ള' വലിയൊരു ജന്മസിദ്ധിയുണ്ട് പുള്ളിക്കും! അല്ലേ സജി സാറേ...? ബാംഗ്ലൂരിലെ തണുപ്പത്തും ഈ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ വെയിലത്തും ഒരേപോലെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളാണല്ലോ പുള്ളിക്ക്!"

ടീച്ചറുടെ ആ കുത്തുവാക്ക് കേട്ടതും സജി ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. ഭാര്യ 'അതെന്താ ടീച്ചർ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?' എന്ന് ചോദിക്കും മുമ്പ്, സജി ധൃതിയിൽ അവളുടെ കയ്യിലെ ബാഗുകളൊക്കെ വാങ്ങി ഒച്ചവെച്ചു:

"ആ... നമുക്ക് പോകാം വിമലേ, ബസ് വരാൻ സമയമായി. ടീച്ചർക്ക് പോകാൻ തിരക്കുണ്ടാവും. വായോ..."

അയാൾ ഭാര്യയെയും വലിച്ച്, തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ ബസ്സിന്റെ വാതിലിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ, സുമതി ടീച്ചർ പുറകോട്ട് നോക്കി പതുക്കെ പിറുപിറുത്തു:

"നാളെ വിനു മോൻ ക്ലാസ്സിലേക്ക് വരട്ടെ... തന്തയ്ക്ക് കൊടുക്കാൻ പറ്റാത്തത് ഞാൻ മോന് കൃത്യമായി കൊടുത്തോളാം!"

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ. സ്കൂൾ തുറന്ന ആദ്യത്തെ ദിവസം.

ആലപ്പുഴയിലെ ആ പഴയ വിദ്യാലയത്തിന്റെ വരാന്തയിൽ വിനു നേരത്തെ തന്നെ എത്തിയിരുന്നു. ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങാൻ ഇനിയും സമയമുള്ളതുകൊണ്ട്, ഗേറ്റ് കടന്ന് വരുന്ന ഹൈസ്കൂളിലെ പെൺകുട്ടികളെയൊക്കെ നോക്കി ഓരോ കമന്റടിച്ച് അവൻ ഒരു തൂണിൽ ചാരി സ്റ്റൈലായി നിൽക്കുകയാണ്. അച്ഛന്റെ അതേ നിൽപ്പ്, അതേ കൺഫ്യൂഷൻ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ.

അപ്പോഴാണ് സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ നിന്നും സുമതി ടീച്ചർ അങ്ങോട്ട് കയറിവന്നത്. ഇന്നലത്തെ ബസ് സ്റ്റാൻഡ് അനുഭവം അവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കനലായി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 'ഇവനെ ഇങ്ങനെ വിട്ടാൽ ശരിയാവില്ല, അച്ഛന്റെ വിത്ത് തന്നെയാണ്. ഇന്ന് തന്നെ രണ്ട് ഉപദേശം കൊടുത്ത് നേരെയാക്കാം' എന്ന് കരുതി ടീച്ചർ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

ടീച്ചർ ഗൗരവത്തിൽ വിളിച്ചു:

"കുട്ടീ..."

സജി മോൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ടീച്ചറെ അടിമുടി ഒന്നു നോക്കി. ഒരു തരത്തിലുള്ള ഭയവുമില്ലാത്ത ധിക്കാരിയായ നായകൻമാരെപ്പോലെ അവൻ പറഞ്ഞു:

"അല്ല ടീച്ചറേ... ഈ 'കുട്ടീ' എന്നുള്ള വിളി അങ്ങോട്ട് ഒഴിവാക്കണം. അത് കേൾക്കുന്ന മറ്റു പിള്ളാര് എന്ത് വിചാരിക്കും? ഞാൻ എന്താ ഇത്ര ചെറിയ കുട്ടിയാണോ? ദാ നോക്കിക്കേ, എനിക്ക് ടീച്ചറുടെ അത്രയും തന്നെ ഉയരമില്ലേ? നമ്മൾ തമ്മിൽ വലിയ പ്രായവ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല ടീച്ചറേ..."

അവന്റെ ആ ധിക്കാരം കലർന്ന മറുപടി കേട്ട് ടീച്ചർ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി! 'തന്ത ഇന്നലെ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ വെച്ച് എന്നെ കണ്ട് വിറച്ച് പണം തരാം എന്ന് പറഞ്ഞ ആളാ, അപ്പോഴാ അവന്റെ ഒരു മോൻ!'

ടീച്ചർ പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു:

"ടാ...!"

അവൻ പെട്ടെന്ന് കൈ വീശി പറഞ്ഞു:

"ആ... അങ്ങനെയെങ്കിൽ അങ്ങനെ! 'ടാ' എന്ന് വിളിച്ചോ, അതാകുമ്പോൾ ഒരു കൊള്ളാം. അതിനാണ് ഒരു ലുക്ക്. സൗഹൃദത്തിന്റെ ഒരു അന്തരീക്ഷം അതിലുണ്ട്. ഡാ...  ഡീ... "

ടീച്ചർക്ക് ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി. അവർ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ചൂണ്ടുവിരൽ ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു:

"നീ ഈ പെൺപിള്ളാരെ വളയ്ക്കലൊക്കെ അങ്ങോട്ട് നിർത്തിക്കോണം. നിന്റെ സ്വഭാവം എനിക്ക് നന്നായറിയാം. നിന്റെ... നിന്റെ അച്ഛൻന്റേം  ഇന്നലെ..."

പക്ഷേ ടീച്ചർ പറഞ്ഞു തീർക്കുന്നതിന് മുൻപ് വിനു ഇടയ്ക്കുകയറി അങ്ങ് കാച്ചി:

"ഓ... അച്ഛന്റെ കാര്യം ഇപ്പൊ ഇവിടെ പറയേണ്ട ടീച്ചറേ! അച്ഛൻ എന്നെക്കാളും വലിയ ചരക്കാ! അങ്ങേര് വളച്ച പെണ്ണുങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് പോലും അറിയില്ല. അങ്ങേരുടെ പഴയ ബാംഗ്ലൂർ കഥകളൊക്കെ ഞാൻ അമ്മ അറിയാതെ പൊക്കിയെടുത്തതാ. അതുകൊണ്ട് അച്ഛനെ കൂട്ടുപിടിച്ച് എന്നെ വിരട്ടാൻ നോക്കണ്ട. ഞങ്ങൾ പുരുഷന്മാർ അങ്ങനെയാണ്."

ടീച്ചർ ഇതെല്ലാം കേട്ട് വായും പൊളിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ ചുറ്റും ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി ടീച്ചറോട് അതീവ രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു:

"പിന്നെ ടീച്ചറേ... ഒരു കാര്യം പറയാൻ മറന്നു. ടീച്ചർ ഇങ്ങനെ എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് അധികം ചില്ലറ വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് ചുറ്റിത്തിരിയേണ്ട. പോകുന്ന വഴിക്ക് വല്ല നാട്ടുകാരോ പ്യൂണോ കണ്ടാൽ വിചാരിക്കും ഞാൻ ടീച്ചറെയും കൂടെ വളയ്ക്കാൻ നോക്കുകയാണെന്ന്! നമുക്ക് എന്തിനാ വെറുതെ പേരുദോഷം കേൾപ്പിക്കുന്നത്? ടീച്ചറുടെ ഭർത്താവ് അറിഞ്ഞാൽ എന്താവും അവസ്ഥ? അതുകൊണ്ട് ടീച്ചർ പതുക്കെ അങ്ങോട്ട് മാറി നിന്നോളൂ... ക്ലാസ്സിൽ കാണാം."

ഇതും പറഞ്ഞ് അവൻ വീണ്ടും അടുത്ത പെൺകുട്ടിയെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മാൻ തുടങ്ങി.

വരാന്തയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്ന് വിയർക്കുന്ന സുമതി ടീച്ചർക്ക് അപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരൊറ്റ ദാർശനിക ചിന്തയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ:

"ഈ ഭൂമിയിലെ പാപങ്ങൾ തലമുറകളിൽ നിന്ന് തലമുറകളിലേക്ക് ജീനുകളിലൂടെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. തന്ത ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ വെച്ച് എന്നെ 'ബാംഗ്ലൂർ ഡേയ്സിലെ' പങ്കാളിയാക്കാൻ നോക്കി, മോൻ ദാ ഇപ്പോൾ എന്നെ അവന്റെ 'ലൈനാക്കാൻ' നോക്കുന്നു! വംശനാശം വരാത്ത കറുത്ത ഹാസ്യത്തിന്റെ ഒന്നാന്തരം വിത്തുകൾ തന്നെ!"

അവർ കയ്യിലിരുന്ന രജിസ്റ്റർ ബുക്ക് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച്, ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

"നാളെ ഇവന്റെ പ്രോഗ്രസ്സ് കാർഡിൽ ഒപ്പിടാൻ വരുന്നത് ആരായാലും... ഈ തന്തയും മോനും ഈ സ്കൂളിന്റെ പടികയറരുത്, ഈശ്വരാ!"