പ്രഭാത സൂര്യന്റെ പൊൻകിരണമമ്മ,
പ്രാണന്റെ പൂന്തോട്ടം നയിക്കുമമ്മ, 
താലോല പ്പാട്ടിന്റെ തേൻമഴയായ്‌,
തളർന്ന മനസ്സിൽ തണലാകുന്നമ്മ.

കണ്ണീരിൻ നദിയിൽ കരയാകുന്നവൾ,
കഷ്ടത മാറ്റുന്ന കവചമാകുന്നവൾ.
മൗനത്തിനുള്ളിൽ സംഗീതമാവും,
മനസ്സിൻ ദീപത്തിൽ തെളിയുന്ന അമ്മ.

വിശപ്പിൻ വേളയിൽ അന്നം തരുമമ്മ,
വീഴ്ചയുടെ നിമിഷം കരമാകുന്നമ്മ,
സ്വപ്നങ്ങൾ പൂക്കാൻ വെളിച്ചമാകുന്ന,
സ്വർഗ്ഗത്തിൻ സ്നേഹം പകരുന്ന അമ്മ.

മാതൃദിനത്തിൽ വണങ്ങിടുന്നു,
മാധുര്യ ഹൃദയം നിറഞ്ഞിടുന്നു.
ജീവന്റെ ക്ഷേത്രം അമ്മയെന്നാൽ,
ജയമാല ചാർത്താം നമുക്കമ്മയെ.