ആധുനിക മനുഷ്യൻ അഥവാ ഹോമോ സാപ്പിയൻസ് (Homo sapiens), പരിണാമ പ്രക്രിയയുടെ അവസാന ഉൽപ്പന്നമാണെന്നും, മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ ജൈവികമായ രൂപപ്പെടൽ പൂർത്തിയായിക്കഴിഞ്ഞുവെന്നുമുള്ള ഒരു പൊതുധാരണ സമൂഹത്തിൽ ശക്തമാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെയും ആവിർഭാവത്തോടെ 'സ്വാഭാവികനിർദ്ധാരണത്തിന്' (Natural Selection) മനുഷ്യരിലുള്ള സ്വാധീനം നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്നും, അതിനാൽ നാം ഇനി പരിണമിക്കുന്നില്ലെന്നും പലരും വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ നടന്ന വിപുലമായ 'ജീനോമിക് സീക്വൻസിങ്' (Genomic Sequencing) പഠനങ്ങൾ ഈ ധാരണയെ അടിമുടി തിരുത്തുന്നതാണ്. മനുഷ്യൻ പരിണാമത്തിന്റെ ഒരു നിശ്ചല അവസ്ഥയിലല്ല (Stasis) ഉള്ളതെന്നും, മറിച്ച് മുമ്പത്തേക്കാളും വേഗത്തിൽ ചില ജനിതക മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്നും ആധുനിക ശാസ്ത്രം തെളിവ് സഹിതം സമർത്ഥിക്കുന്നു.

പരിണാമം: മാറുന്ന നിർവചനങ്ങൾ

എന്താണ് പരിണാമം എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാന നിർവചനം പരിശോധിച്ചാൽ മാത്രമേ വർത്തമാനകാല മാറ്റങ്ങളെ ശാസ്ത്രീയമായി മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. പരിണാമം എന്നത് ഒരു ജീവിവർഗ്ഗം മറ്റൊരു ജീവിവർഗ്ഗമായി മാറുന്ന വലിയ പ്രക്രിയ (Macro-evolution) മാത്രമല്ല. മറിച്ച്, ഒരു ജനസംഖ്യയിലെ ജീനുകളുടെ ആവൃത്തിയിൽ (Allele Frequency) തലമുറകളിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന ഏതൊരു മാറ്റവും പരിണാമമാണ് (Micro-evolution). ഇതിനെ സ്വാധീനിക്കുന്ന നാല് പ്രധാന ഘടകങ്ങളുണ്ട്: മ്യൂട്ടേഷൻ (Mutation), ജനിതക ഒഴുക്ക് (Genetic Drift), മൈഗ്രേഷൻ (Migration), സ്വാഭാവികനിർദ്ധാരണം (Natural Selection) എന്നിവയാണവ. ഇതിൽ ഡാർവിൻ വിഭാവനം ചെയ്ത സ്വാഭാവികനിർദ്ധാരണം ഇന്നും മനുഷ്യരിൽ ശക്തമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിന് 'യുകെ ബയോബാങ്ക്' (UK Biobank) പോലുള്ള വൻകിട ഡാറ്റാബേസുകളിൽ നിന്നുള്ള വിവരങ്ങൾ തെളിവ് നൽകുന്നു.

മുൻകാലങ്ങളിൽ, ശാരീരികമായ കരുത്തും വേഗതയുമായിരുന്നു അതിജീവനത്തിന് ആവശ്യമായിരുന്നതെങ്കിൽ, ആധുനിക യുഗത്തിൽ രോഗപ്രതിരോധ ശേഷിയും മെറ്റബോളിസവുമാണ് (Metabolism) സ്വാഭാവികനിർദ്ധാരണത്തിന് വിധേയമാകുന്നത്. "അർഹതയുള്ളവയുടെ അതിജീവനം" (Survival of the fittest) എന്ന ഡാർവീനിയൻ തത്വം അപ്രസക്തമായിട്ടില്ല, മറിച്ച് 'അർഹത' (Fitness) എന്നതിന്റെ മാനദണ്ഡം മാറുകയാണുണ്ടായത്. ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്താനങ്ങളെ ഉത്പാദിപ്പിക്കാനും അവരെ അതിജീവിപ്പിക്കാനും കഴിയുന്ന ജനിതക സവിശേഷതകളാണ് ഇന്ന് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.

ഫ്രാമിംഗ്ഹാം ഹാർട്ട് സ്റ്റഡിയും ആധുനിക തെളിവുകളും

മനുഷ്യപരിണാമം ഇന്നും തുടരുന്നു എന്നതിന് ഏറ്റവും ശക്തമായ തെളിവ് നൽകിയത് മസാച്യുസെറ്റ്സിൽ നടന്ന സുദീർഘമായ 'ഫ്രാമിംഗ്ഹാം ഹാർട്ട് സ്റ്റഡി' (Framingham Heart Study) യാണ്. 1948 മുതൽ തുടരുന്ന ഈ പഠനത്തിൽ, മൂന്ന് തലമുറകളിലായി 14,000-ത്തോളം സ്ത്രീകളുടെ ആരോഗ്യവിവരങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്തു. ഈ പഠനത്തിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച വിവരങ്ങൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ യേൽ സർവ്വകലാശാലയിലെയും (Yale University) മറ്റും പരിണാമ ജീവശാസ്ത്രജ്ഞർ കണ്ടെത്തിയത് ശ്രദ്ധേയമായ വിവരങ്ങളായിരുന്നു.

ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രം ലഭ്യമായിട്ടും, ചില ശാരീരിക സവിശേഷതകളുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക് കൂടുതൽ കുട്ടികളുണ്ടാകാനും, ആ കുട്ടികൾക്ക് അവരുടെ സവിശേഷതകൾ കൈമാറാനും സാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഉയരം കുറഞ്ഞതും, ശരീരഭാരം അല്പം കൂടിയതും (Slightly heavier), രക്തസമ്മർദ്ദം കുറഞ്ഞതുമായ സ്ത്രീകൾക്ക് കൂടുതൽ കുട്ടികളുണ്ടാകാനുള്ള പ്രവണത ഈ പഠനത്തിൽ കണ്ടു. ഇതൊരു സാമൂഹിക കാരണം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഇതിന് പിന്നിൽ ജനിതകമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് (Selection) കൂടിയുണ്ടെന്ന് ഗവേഷകർ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. വളരെ സാവധാനത്തിലാണെങ്കിലും, വരും തലമുറകളിലെ സ്ത്രീകളുടെ ശരാശരി ഉയരത്തിലും ഭാരത്തിലും മാറ്റങ്ങൾ വരാം. കൂടാതെ, ആർത്തവവിരാമ (Menopause) പ്രായം വൈകുന്നതിലേക്കും (പ്രത്യുത്പാദന കാലയളവ് നീളുന്നതിന്) ഈ പ്രവണത കാരണമായേക്കുമെന്ന് പഠനം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നത്, സാംസ്കാരിക മാറ്റങ്ങൾക്കിടയിലും ജൈവികമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നിശബ്ദമായി നടക്കുന്നുണ്ട് എന്നാണ്.

ഇടവേളകളില്ലാത്ത മാറ്റങ്ങൾ: ജനിതക ത്വരണം

കഴിഞ്ഞ 40,000 വർഷങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച്, അവസാനത്തെ 5,000 വർഷങ്ങൾക്കിടയിലാണ് മനുഷ്യന്റെ ജീനോമിൽ (Genome) ഏറ്റവും വേഗത്തിൽ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്ന് വിസ്കോൺസിൻ സർവകലാശാലയിലെ പാലിയോ ആന്ത്രപ്പോളജിസ്റ്റ് ജോൺ ഹോക്സ് (John Hawks) ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ നടത്തിയ പഠനങ്ങൾ (Hawks et al.,

2007) വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആധുനിക മനുഷ്യരിലെ ജനസംഖ്യാ വർദ്ധനവാണ് (Population Explosion) ഇതിനൊരു പ്രധാന കാരണം. ജനസംഖ്യ കൂടുമ്പോൾ കൂടുതൽ ജനിതക വ്യതിയാനങ്ങൾ (Mutations) സംഭവിക്കാനുള്ള സാധ്യത കൂടുന്നു. ഒപ്പം, മനുഷ്യൻ പുതിയ ആവാസവ്യവസ്ഥകളിലേക്ക് കുടിയേറിയതും, കാർഷികവൃത്തി ആരംഭിച്ചതും, നഗരവൽക്കരണവും എല്ലാം പുതിയ 'സെലക്ഷൻ പ്രഷറുകൾ' (Selection Pressures) സൃഷ്ടിച്ചു.

നാം കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണം, നാം നേരിടുന്ന പുതിയ രോഗാണുക്കൾ, നാം ജീവിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷം എന്നിവയെല്ലാം നമ്മുടെ ഡി.എൻ.എയിൽ (DNA) തിരുത്തലുകൾ വരുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഈ മാറ്റങ്ങൾ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ബാഹ്യമായി കാണാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, തന്മാത്രാ തലത്തിൽ (Molecular Level) ഇവ വ്യക്തമാണ്. മനുഷ്യ ജനിതകത്തിലെ 'സെലക്ടീവ് സ്വീപ്പുകൾ' (Selective Sweeps) പരിശോധിച്ചാൽ, സമീപകാലത്ത് സംഭവിച്ച അനുകൂലനങ്ങളെ കൃത്യമായി അടയാളപ്പെടുത്താൻ സാധിക്കും.

ആഹാരക്രമത്തിലെ മാറ്റങ്ങളും ജനിതക അനുരൂപീകരണവും

മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ മാറ്റമായിരുന്നു 12,000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ആരംഭിച്ച കാർഷികവൃത്തി (Neolithic Revolution). വേട്ടയാടിയും കായ്കനികൾ ശേഖരിച്ചും ജീവിച്ചിരുന്ന (Hunter-Gatherer) മനുഷ്യൻ സ്ഥിരതാമസമാക്കാനും കൃഷി ചെയ്യാനും മൃഗങ്ങളെ ഇണക്കിവളർത്താനും തുടങ്ങിയതോടെ, നമ്മുടെ ആഹാരക്രമം അടിമുടി മാറി. ഈ സാംസ്കാരിക മാറ്റം മനുഷ്യന്റെ ജനിതകഘടനയിൽ (DNA) ശക്തമായ സ്വാഭാവികനിർദ്ധാരണത്തിന് വഴിയൊരുക്കി. 'ജനിതക-സാംസ്കാരിക സഹപരിണാമം' (Gene-Culture Co-evolution) എന്ന് നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞർ വിളിക്കുന്ന ഈ പ്രതിഭാസത്തിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച രണ്ട് ഉദാഹരണങ്ങളാണ് പാൽ ദഹിപ്പിക്കാനുള്ള ശേഷിയും അന്നജം വിഘടിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവും.

ലാക്ടേസ് പെർസിസ്റ്റൻസ്: 10,000 വർഷത്തെ അതിജീവനം

സസ്തനികളിൽ പൊതുവെ, മുലകുടിക്കുന്ന പ്രായം കഴിയുന്നതോടെ ചെറുകുടലിൽ 'ലാക്ടേസ്' (Lactase) എന്ന എൻസൈമിന്റെ ഉത്പാദനം നിലയ്ക്കുന്നു. പാൽ പഞ്ചസാരയായ ലാക്ടോസിനെ വിഘടിപ്പിച്ച് ഗ്ലൂക്കോസും ഗാലക്റ്റോസും ആക്കി മാറ്റുന്ന എൻസൈമാണിത്. എന്നാൽ, ഏകദേശം 10,000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, മനുഷ്യൻ കന്നുകാലികളെ വളർത്താൻ തുടങ്ങിയതോടെ പാൽ അമൂല്യ സ്രോതസ്സായി മാറി. ഈ പുതിയ സാഹചര്യത്തിൽ, മുതിർന്ന ശേഷവും ലാക്ടേസ് ഉത്പാദിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു ജനിതക മ്യൂട്ടേഷൻ (LCT gene mutation) ചിലരിൽ യാദൃശ്ചികമായി ഉണ്ടായി. പാൽ കുടിക്കുമ്പോൾ വയറുവേദനയും അസ്വസ്ഥതയും (Lactose Intolerance) ഉണ്ടാകാത്ത ഈ വിഭാഗത്തിന്, മറ്റുള്ളവരെ അപേക്ഷിച്ച് അതിജീവനത്തിനുള്ള സാധ്യത (Survival Advantage) വർധിച്ചു.

യൂറോപ്യൻ ജനതയിൽ rs4988235 എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രത്യേക 'സ്നിപ്' (SNP) ആണ് ഇതിന് കാരണം. രസകരമായ വസ്തുത, ആഫ്രിക്കയിലെ മസായി (Maasai) ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരിലും സമാനമായ ലാക്ടേസ് ദഹനശേഷിയുണ്ടെങ്കിലും, അതിന് കാരണമായ മ്യൂട്ടേഷൻ വ്യത്യസ്തമാണ്. ഒരേ വെല്ലുവിളിയെ നേരിടാൻ പ്രകൃതി വ്യത്യസ്ത വഴികളിലൂടെ പരിഹാരം കണ്ടെത്തിയ 'അഭികേന്ദ്ര പരിണാമത്തിന്' (Convergent Evolution) ഇതൊരു മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്.

അന്നജവും എമിലേസ് ജീനുകളും

കൃഷിയുടെ വ്യാപനത്തോടെ മനുഷ്യന്റെ ഭക്ഷണത്തിൽ അന്നജത്തിന്റെ (Starch) അളവ് ഗണ്യമായി വർദ്ധിച്ചു. അന്നജത്തെ ദഹിപ്പിക്കാൻ ഉമിനീരിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന എമിലേസ് (Salivary Amylase) എന്ന എൻസൈമിനെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നത് AMY1 എന്ന ജീനാണ്. ചിമ്പാൻസികൾക്ക് അവരുടെ ഡി.എൻ.എയിൽ AMY1 ജീനിന്റെ വെറും 2 പകർപ്പുകൾ മാത്രമേയുള്ളൂ. എന്നാൽ മനുഷ്യരിൽ ഇത് 6 മുതൽ 20 വരെ പകർപ്പുകൾ (Copy Number Variation) കാണപ്പെടുന്നു. ഉയർന്ന അന്നജം അടങ്ങിയ ഭക്ഷണം ദഹിപ്പിക്കാൻ മനുഷ്യശരീരം എമിലേസ് ജീനുകളെ ഇരട്ടിപ്പിച്ചു (Duplication) കൊണ്ട് പ്രതികരിച്ചു എന്നാണ് ഇത് തെളിയിക്കുന്നത്.

കൊഴുപ്പും എഫ്.എ.ഡി.എസ് (FADS) ജീനുകളും

ഗ്രീൻലാൻഡിലെ ഇന്യുയിറ്റ് (Inuit) ജനവിഭാഗം പരമ്പരാഗതമായി തിമിംഗലം, സീൽ തുടങ്ങിയവയുടെ കൊഴുപ്പ് ധാരാളമായി കഴിക്കുന്നവരാണ്. സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് ഹൃദ്രോഗം വരുത്താവുന്ന അളവിൽ കൊഴുപ്പ് കഴിച്ചിട്ടും ഇവർക്ക് ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളില്ലാത്തത് ഫാറ്റി ആസിഡ് മെറ്റബോളിസത്തെ സഹായിക്കുന്ന FADS ജീനുകളിൽ സംഭവിച്ച സവിശേഷമായ മാറ്റങ്ങൾ കാരണമാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ, "നാം എന്താണോ കഴിക്കുന്നത്, അതാണ് നമ്മൾ" (We are what we eat) എന്ന ചൊല്ല് ജീവശാസ്ത്രപരമായി അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ശരിയാണെന്ന് ഈ പഠനങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നു.

പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളിലെ അതിജീവനം

മനുഷ്യൻ ഒരു ആഗോള ജീവിവർഗ്ഗമാണ്. ഓരോ പുതിയ ആവാസവ്യവസ്ഥയും മനുഷ്യശരീരത്തിന് മുന്നിൽ വലിയ വെല്ലുവിളികൾ ഉയർത്തി. ഈ വെല്ലുവിളികളെ അതിജീവിക്കാൻ സാങ്കേതികവിദ്യ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ജനിതകഘടനയും മാറിയെന്നതിന്റെ തെളിവുകളാണ് 'എക്സ്ട്രീം ഫിസിയോളജി' (Extreme Physiology) പഠനങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.

(തുടരും)