ചരിത്രപരമായ വസ്തുതകളെ അതിന്റെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കാണേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണെങ്കിലും, ആധുനിക യുവതലമുറ ആ പഴയ രീതികളെ മറികടന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് മാനവികമായ ഒരു വലിയ മുന്നേറ്റമാണ്. മനുഷ്യ നാഗരികതയുടെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, സാമൂഹിക സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമായ ഒന്നാണ് വിവാഹം. ഇന്ന് നാം പിന്തുടരുന്ന 'പ്രായപൂർത്തി' എന്ന സങ്കല്പം ആധുനിക നിയമവ്യവസ്ഥകളുടെയും ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളുടെയും സൃഷ്ടിയാണ്. എന്നാൽ, ചരിത്രപരമായ വിചാരണകൾ നടത്തുമ്പോൾ പലപ്പോഴും നാം വർത്തമാനകാലത്തെ കണ്ണടയിലൂടെ ഭൂതകാലത്തെ അളക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ ചരിത്രത്തിലെ കറുത്ത പാടുകൾ തേടിപ്പോകുന്നവർ സ്വന്തം വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലേക്കോ ചരിത്രത്തിലേക്കോ നോക്കാൻ മറന്നുപോകുന്നു എന്നതാണ് സത്യം.

ഇതിഹാസങ്ങളിലെ വിവാഹങ്ങൾ: ആറാം വയസ്സിലെ ഗൗരി കല്യാണം
ഭാരതീയ ഇതിഹാസങ്ങളിൽ വിവാഹപ്രായം എന്നത് പലപ്പോഴും വംശമഹിമയുമായും രാഷ്ട്രീയ സഖ്യങ്ങളുമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു. വാൽമീകി രാമായണത്തിലെ ആരണ്യകാണ്ഡത്തിൽ (3.47.4-10) സീത തന്റെ പ്രായത്തെക്കുറിച്ച് രാവണനോട് നടത്തുന്ന വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ ഇതിന് വ്യക്തമായ തെളിവാണ്. വനവാസത്തിന് പുറപ്പെടുമ്പോൾ സീതയ്ക്ക് 18 വയസ്സും രാമന് 25 വയസ്സുമായിരുന്നു. അതിന് മുൻപുള്ള 12 വർഷം അവർ ഇക്ഷ്വാകു കൊട്ടാരത്തിൽ വസിച്ചു എന്ന കണക്ക് പ്രകാരം വിവാഹസമയത്ത് സീതയ്ക്ക് 6 വയസ്സും രാമന് 13 വയസ്സുമായിരുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. ഇതിനെ 'ഗൗരി കല്യാണം' അഥവാ ഋതുമതിയാകുന്നതിന് മുൻപുള്ള വിവാഹം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

മഹാഭാരതത്തിലേക്ക് കടന്നാൽ, അർജ്ജുനന്റെ പുത്രനായ അഭിമന്യുവും വിരാടരാജകുമാരിയായ ഉത്തരയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം ശ്രദ്ധേയമാണ്. പല വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ പ്രകാരം ഉത്തരയ്ക്ക് അന്ന് പ്രായപൂർത്തിയായിരുന്നില്ല. വിരാടരാജ്യം പാണ്ഡവരുമായി സഖ്യമുണ്ടാക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഈ വിവാഹം നടന്നത്.

ആഗോള മതങ്ങളിലെ ചരിത്രപരമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ
ബാലവിവാഹം എന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം പ്രത്യേകതയല്ല. ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും വിവിധ മതവിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇത് നിലനിന്നിരുന്നു.

ക്രിസ്തുമതം: സഭയുടെ കാനോൻ നിയമങ്ങൾ (Canon Law) പ്രകാരം നൂറ്റാണ്ടുകളോളം പെൺകുട്ടികൾക്ക് 12 വയസ്സായിരുന്നു വിവാഹപ്രായം. മധ്യകാല യൂറോപ്പിലെ രാജകുടുംബങ്ങൾക്കിടയിൽ 7-ഉം 8-ഉം വയസ്സുള്ള കുട്ടികൾ തമ്മിൽ വിവാഹ ഉടമ്പടികൾ ഒപ്പിടുന്നത് സാധാരണമായിരുന്നു. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ മാതാവായ മറിയം ജോസഫിനെ വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ 12-14 വയസ്സായിരുന്നു പ്രായമെന്ന് ചരിത്രകാരന്മാർ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.
ഇസ്ലാം മതം: പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് നബിയുടെയും ആയിഷയുടെയും വിവാഹത്തെ വിമർശിക്കുന്നവർ എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ അറേബ്യൻ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളെ വിസ്മരിക്കുന്നു. അക്കാലത്തെ യഹൂദരും മൂർത്തിപൂജകരും ശാരീരിക വളർച്ചയെയാണ് വിവാഹപ്രായത്തിന്റെ മാനദണ്ഡമായി കണ്ടിരുന്നത്.
ജൂതമതം: പുരാതന ജൂത നിയമങ്ങൾ (Talmud) പ്രകാരം പെൺകുട്ടികൾക്ക് വളരെ ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ വിവാഹ നിശ്ചയങ്ങൾ നടത്താൻ പിതാവിന് അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് മൂന്ന് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ പോലും വിവാഹ ഉടമ്പടി (Betrothal) നടത്താൻ പിതാവിന് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നു.
സിഖ് മതം: സിഖ് ചരിത്രത്തിലും ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ബാലവിവാഹം നിലനിന്നിരുന്നു. എട്ടാം ഗുരുവായ ഗുരു ഹർ കൃഷൻ ജി എട്ടാം വയസ്സിൽ അന്തരിക്കുമ്പോൾ പോലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമുദായത്തിൽ ഇത്തരം സാമൂഹിക ആചാരങ്ങൾ ശക്തമായിരുന്നു.

കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഉൽപ്പന്നങ്ങളും ആധുനിക മാറ്റങ്ങളും
പുരാതന കാലത്ത് വിവാഹം എന്നത് വ്യക്തിപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി ഒരു സുരക്ഷാ ക്രമീകരണമായിരുന്നു. കുറഞ്ഞ ആയുർദൈർഘ്യവും അരാജകത്വം നിറഞ്ഞ സാഹചര്യങ്ങളും ഇത്തരം രീതികൾക്ക് പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു. ഇതിനെ ഇന്നത്തെ 'പീഡോഫീലിയ' പോലുള്ള ക്രിമിനൽ പദങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ചരിത്രത്തോടുള്ള അനീതിയാണ്.

എങ്കിലും, ഇന്ന് ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിൽ യുവതലമുറ ഇത്തരം പഴയ രീതികളെ പൂർണ്ണമായും തള്ളിക്കളഞ്ഞ് മുന്നോട്ട് ചിന്തിക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസവും ലിംഗസമത്വവും നൽകിയ പുതിയ തിരിച്ചറിവുകൾ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കല്പങ്ങളെ അടിമുടി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത വിവാഹങ്ങൾ സാമൂഹികമായ വിപത്താണെന്ന് ഇന്ന് എല്ലാവരും തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്.

നിഗമനം
ചരിത്രപരമായ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ഒരു വിഭാഗം മറ്റൊരു വിഭാഗത്തെ ആക്ഷേപിക്കുമ്പോൾ, അവർ സ്വന്തം ചരിത്രത്തിലേക്കോ വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലേക്കോ നോക്കാൻ മറന്നുപോകുന്നു. സീതയുടെയും രാമന്റെയും ജീവിതമായാലും പ്രവാചക ചരിത്രമായാലും അവയെല്ലാം അവയുടെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ (Space and Time) ഉൽപ്പന്നങ്ങളാണ്. ഇന്ന് എല്ലാ മതവിഭാഗങ്ങളും ആധുനിക നിയമങ്ങളെയും മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെയും അംഗീകരിച്ച് ബാലവിവാഹത്തെ നിരോധിച്ചിട്ടുണ്ട്. പഴയ വസ്തുതകളെ അക്കാലത്തെ കണ്ണിലൂടെ കാണുകയും പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെയും സഹിഷ്ണുതയോടെയും മുന്നോട്ട് പോകുകയുമാണ് നാം വേണ്ടത്

ഇതിഹാസങ്ങളെയും പുരാണങ്ങളെയും വർത്തമാനകാലത്തെ സദാചാര നിയമങ്ങൾ (Modern Morality) വെച്ച് മാത്രം അളക്കുന്നത് പലപ്പോഴും പൂർണ്ണമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാട് നൽകില്ല. പുരാണങ്ങളിലെ ദാമ്പത്യ-ലൈംഗിക സങ്കല്പങ്ങൾ ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ദാർശനികവും സാമൂഹികവുമായ ബോധ്യങ്ങളിൽ വേരൂന്നിയവയാണ്.

പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള അഭേദ്യമായ ബന്ധം
പുരാണങ്ങളിൽ ദേവന്മാരോ മനുഷ്യരോ മൃഗങ്ങളുമായോ പക്ഷികളുമായോ ബന്ധം പുലർത്തുന്നതായി കാണുന്നത് കേവലം ലൈംഗികത എന്നതിലുപരി 'സർവ്വചരാചരങ്ങളും ഒന്നാണ്' എന്ന ആത്മീയ ദർശനത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ്.

ശിവപുരാണത്തിലും മറ്റും ശിവനും പാർവ്വതിയും ആനകളായും മറ്റും വേഷം മാറി പ്രകൃതിയോട് ഇണങ്ങുന്ന രതിനിർവൃതിയുടെ കഥകളുണ്ട്. ഇത് പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളിലും ദൈവികത കുടികൊള്ളുന്നു എന്ന സങ്കല്പത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരങ്ങൾ നോക്കിയാൽ തന്നെ അത് പരിണാമ സിദ്ധാന്തത്തിന് സമാനമായി മത്സ്യം, കൂർമ്മം, വരാഹം എന്നിങ്ങനെ മൃഗരൂപങ്ങളിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്. പ്രകൃതിദത്തമായ ഈ ബന്ധങ്ങളെ ആത്മീയ പരിവർത്തനങ്ങളായാണ് പുരാണങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

ആദിമകാലത്തെ വംശവർദ്ധനവും വിവാഹക്രമങ്ങളും
മനുഷ്യരാശിയുടെ തുടക്കത്തെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുമ്പോൾ എല്ലാ മതഗ്രന്ഥങ്ങളിലും ഇതിഹാസങ്ങളിലും സമാനമായ പരാമർശങ്ങൾ കാണാം.

സഹോദര-സഹോദരി ബന്ധങ്ങൾ വൈവാഹികമായിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു, ആദം-ഹവ്വ കഥകളിലായാലും പുരാണങ്ങളിലെ പ്രജാപതിമാരുടെ കഥകളിലായാലും, വംശവർദ്ധനവിനായി ആദിമകാലത്ത് രക്തബന്ധമുള്ളവർക്കിടയിൽ ബന്ധങ്ങൾ നടന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു. ഇന്നത്തെ ജനിതകശാസ്ത്രം (Genetics) ഇതിനെ നിരോധിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, സ്രഷ്ടാവിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച ആദ്യ തലമുറകൾ എന്ന നിലയിൽ അത് അനിവാര്യതയായി അക്കാലത്ത് കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

സ്വതന്ത്രമായ ലൈംഗികത ഒരു ഭാര്യയും അഞ്ചു ഭർത്താക്കന്മാരും പഞ്ചപാണ്ഡവന്മാരുടെ ബാഹുഭർതൃ   :** മഹാഭാരതത്തിൽ പാണ്ഡുവും കുന്തിയുമായുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ, സ്ത്രീകൾക്ക് പുരാതന കാലത്ത് കൂടുതൽ ലൈംഗിക സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നും പിന്നീട് ശ്വേതകേതുവാണ് വിവാഹം എന്ന ചട്ടക്കൂട് നിർമ്മിച്ചതെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

പുരാണങ്ങളിലെ ഇത്തരം കഥകൾ പലപ്പോഴും ഗഹനമായ തത്വചിന്തകളെ പ്രതീകാത്മകമായി (Symbolism) അവതരിപ്പിക്കുന്നവയാണ്.
ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ അതിന്റെ പാരമ്യതയും ആത്മീയതയും ആനന്ദമായി അനന്തമാണ്, ഗോപികമാരുമായുള്ള ബന്ധം കേവലം ശാരീരികമല്ല, മറിച്ച് 'ജീവാല്മാവ്' 'പരമാത്മാവിൽ' ലയിക്കുന്നതിന്റെ പ്രതീകമായാണ് ആത്മീയ ആചാര്യന്മാർ വിശദീകരിക്കുന്നത്. ലൗകികമായ അതിർവരമ്പുകൾക്ക് അപ്പുറമുള്ള പ്രണയത്തെയാണ് അവിടെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.

പുരാണങ്ങൾ വൈവിധ്യങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല. സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗ സൂചനകളുള്ള കഥകൾ മുതൽ, ലിംഗമാറ്റം സംഭവിച്ച കഥാപാത്രങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന് ശിഖണ്ഡി) വരെ അവിടെയുണ്ട്. ചുരുക്കത്തിൽ ഇന്നത്തെ 'സദാചാരം' എന്നത് കാലത്തിനനുസരിച്ച് മാറ്റം സംഭവിച്ച ഒന്നാണ്. എന്നാൽ പുരാണങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെയും പ്രകൃതിയുടെയും എല്ലാ വികാരങ്ങളെയും അതിന്റെ Raw ആയ രൂപത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. അവയെ ചരിത്രപരമായും നരവംശശാസ്ത്രപരമായും (Anthropological) പഠിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അവ നൽകുന്ന വലിയ സന്ദേശങ്ങൾ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുക.

അതിനെ ആധുനിക കണ്ണടയിലൂടെ മാത്രം നോക്കാതെ, ആ കഥകൾ പിറന്ന പശ്ചാത്തലത്തെക്കൂടി പരിഗണിക്കുമ്പോഴാണ് അവയിലെ പൊരുൾ വെളിപ്പെടുന്നത്.