രാത്രിയുടെ നെഞ്ചിൽ
നിശ്ശബ്ദത ഒരു വാതിലായി തുറന്നപ്പോൾ
ഞാൻ കണ്ടത്.

മുഖമില്ലാത്ത ചില പരിചയങ്ങൾ.
അവർ വന്നത് കാറ്റിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അല്ല
അല്ലെങ്കിൽ മിന്നലിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ അല്ല
നിശ്ശബ്ദതയുടെ ഉള്ളിൽ
ഒരുതരം ഓർമ്മയില്ലാത്ത ഓർമ്മയായി.

സ്വപ്നം എന്നത്
ഉറക്കത്തിന്റെ സിനിമയല്ലെന്ന്
അന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.
അത് ആത്മാവിന്റെ മറന്നുപോയ വഴികളാണ്.

അവിടെ ഞാൻ കണ്ടു
എന്നെ അറിയാത്ത ഞാൻ തന്നെ
എന്നെ വിളിക്കാതെ വന്ന ചില ശബ്ദങ്ങൾ
എന്നെ കണ്ടിട്ടും തിരിച്ചറിയാത്ത കണ്ണുകൾ.

അപരിചിതർ.
അവർ സംസാരിച്ചില്ല
പക്ഷേ അവരുടെ മൗനം
എന്റെ ഉള്ളിലെ ചോദ്യങ്ങളെ മുഴുവൻ ഉണർത്തി.

ഒരു മുഖം പറഞ്ഞു പോലെ തോന്നി
“നീ ആരെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്?”
മറ്റൊരു നിഴൽ ചോദിച്ചു പോലെ തോന്നി
“നീ നിന്നെ തന്നെയോ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത്?”
ഞാൻ ഓടി
പക്ഷേ വഴികൾ എല്ലാം
എന്റെ പഴയ തീരുമാനങ്ങളായിരുന്നു.

സ്വപ്നത്തിലെ ആകാശം പോലും
ചിലപ്പോൾ ചാരനിറത്തിൽ കരഞ്ഞു
നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലും
എന്റെ മറുപടി കാത്തുനിന്നവരെ പോലെ മിണ്ടാതിരുന്നു.

അപരിചിതരുടെ കണ്ണുകളിൽ
ഒരു പരിചിതമായ ദുഃഖം ഉണ്ടായിരുന്നു
അതെ…
ഞാൻ ഒരിക്കൽ വിട്ടുപോയ എന്റെ തന്നെ ദുഃഖം.

ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി
സ്വപ്നത്തിൽ വരുന്ന ഓരോ അന്യരും
വാസ്തവത്തിൽ അന്യരല്ലെന്ന്
അവർ ഞാൻ മറന്നുപോയ ഭാഗങ്ങളാണ്.

ചിലർ എന്റെ ബാല്യമായിരുന്നു
ചിലർ എന്റെ നഷ്ടമായ വിശ്വാസങ്ങൾ
ചിലർ ഞാൻ പറയാതെ പോയ വാക്കുകൾ
ചിലർ ഞാൻ ഒതുക്കിയ കണ്ണുനീർ.

അവർ ഒന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല
പക്ഷേ അവരുടെ സാന്നിധ്യം മാത്രം
എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തു
“നീ എവിടെയാണ് നിന്നെ വിട്ടുപോയത്?”
രാത്രി കൂടുതൽ ആഴത്തിലായി
സ്വപ്നം കൂടുതൽ ഭാരമായി
എന്നാൽ അതിന്റെ നടുവിൽ
ഒരു നിശ്ശബ്ദ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.

അത് ആരും അല്ലായിരുന്നു
അത് ഞാൻ തന്നെ…
എന്റെ ഉള്ളിലെ മറഞ്ഞുപോയ സത്യം.
അപരിചിതർ പിന്നെ മായ്ച്ചുപോയി
പക്ഷേ അവർ പോയത് പുറത്തേക്ക് അല്ല
എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ആയിരുന്നു.

ഉണർന്നപ്പോൾ
കണ്ണുകൾ തുറന്നെങ്കിലും
മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു
“അവർ അന്യരായിരുന്നോ…

അല്ലെങ്കിൽ നീ തന്നെയോ?”
ഇന്ന് ഞാൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ
സ്വപ്നങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല
കാരണം ഞാൻ അറിയുന്നു
അവിടെ വരുന്ന ഓരോ അന്യനും
എന്റെ ആത്മാവിന്റെ തിരിച്ചുവരവാണ്.