'വിജയമെന്നത് എല്ലാമല്ല, അത് മാത്രമാണ് ഏക ലക്ഷ്യം,' ഗ്രീൻ ബേ പാക്കേഴ്സിന്റെ ഐതിഹാസിക പരിശീലകനായിരുന്ന   വിൻസ് ലോംബാർഡി പറഞ്ഞ  ഈ വാചകം ഏറെ  പ്രശസ്തമാണ്.  പുറമെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ഇത് അൽപം പരുഷമായും കടുപ്പമേറിയതായും തോന്നാം. എന്നാൽ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം അതിനേക്കാൾ ആഴമേറിയതും കഠിനാധ്വാനം ആവശ്യപ്പെടുന്നതുമാണ്. ലോംബാർഡിയുടെ ദർശനത്തിൽ വിജയം എന്നത് ഒരു ആകസ്മികതയോ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സംഭവിക്കുന്നതോ അല്ല, മറിച്ച് അത് പൂർണ്ണമായ പ്രതിബദ്ധതയുടെ ഫലമാണ്. ഇതിന് കൃത്യമായ തയ്യാറെടുപ്പും അച്ചടക്കവും ടീം വർക്കും അശ്രാന്തപരിശ്രമവും ആവശ്യമാണ്. അത് ലക്ഷ്യത്തോടുള്ള വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത അഭിനിവേശവും സമ്പൂർണ്ണ ഏകാഗ്രതയും ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അതിന്റെ കാതൽ എന്നത് വിജയത്തോടുള്ള അഹങ്കാരമോ ആവേശമോ അല്ല, മറിച്ച് ശരാശരിയിൽ  ഒതുങ്ങിക്കൂടാൻ വിസമ്മതിക്കുക എന്നതാണ്. ആത്യന്തികമായി, ഇത്   ഉന്നതമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി തീവ്രമായി പരിശ്രമിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനമാണ്.

കേരളം ഇപ്പോൾ ഇത്തരമൊരു നിമിഷത്തിലാണ് നിൽക്കുന്നത്. ജനങ്ങൾ അവരുടെ വിധി ഇതിനകം പ്രഖ്യാപിച്ചു കഴിഞ്ഞു—ഔദ്യോഗിക പ്രഖ്യാപനം വെറുമൊരു സമയത്തിന്റെ പ്രശ്നം മാത്രമാണ്. എന്നിട്ടും, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചൂട് അടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ വിവിധ വിഭാഗങ്ങളിലെ ഇടനിലക്കാർ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനമുറപ്പിക്കാനും സമ്മർദ്ദങ്ങൾ ചെലുത്താനും അടുത്ത ഗവൺമെന്റിന്റെ നേതൃത്വത്തെക്കുറിച്ച് ഊഹാപോഹങ്ങൾ പരത്താനും തിരക്കിലാണ്. പിണറായി വിജയന്റെ പത്ത് വർഷത്തെ പിഴവുകൾ നിറഞ്ഞ ഭരണത്തിന് അന്ത്യം കുറിച്ച് യുഡിഎഫ് (UDF) അധികാരത്തിൽ വരാൻ പോകുന്നു എന്ന വികാരമാണ് പൊതുവെയുള്ളത്.

ഇത് സ്വാഭാവികമായും പൊതുചർച്ചകളിൽ ഒരു ചോദ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു: യുഡിഎഫ് സർക്കാരിനെ ആര്   നയിക്കും? സത്യത്തിൽ, ഇങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം ഉയരേണ്ട ആവശ്യമില്ല. കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷമായി ഒരു നേതാവ് മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ചു—സിപിഐ (എം) നേതൃത്വത്തിലുള്ള സർക്കാരിന്റെ പരാജയങ്ങൾ തുറന്നുകാട്ടുന്നതിലും, കോൺഗ്രസ് പാർട്ടിയുടെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിലും, തന്ത്രപരമായ നീക്കങ്ങളിലൂടെ ഉപതിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലും തദ്ദേശ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലും തുടർച്ചയായ വിജയങ്ങൾ സമ്മാനിക്കുന്നതിലും അദ്ദേഹം അചഞ്ചലനായി നിന്നു. ഇന്ന്, ആ നേതൃത്വം ഒരു നിർണ്ണായക ജനവിധിയുടെ പടിവാതിൽക്കൽ നിൽക്കുകയാണ്; അത് നിരന്തരമായ പരിശ്രമത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയ വ്യക്തതയുടെയും ഫലമാണ്. വഴികൾ ഇത്രത്തോളം വ്യക്തമായിരിക്കുകയും, വാക്കുകളിലല്ല മറിച്ച് പ്രവൃത്തിയിലൂടെ നേതൃത്വം തെളിയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ പിന്നെന്തിനാണ് ഒരു സംവാദം?

വി.ഡി. സതീശൻ തന്റെ പദവി അർഹതയിലൂടെ നേടിയെടുത്തതാണ്. നേതൃത്വം എന്നത് അവകാശവാദത്തിലൂടെയോ ഊഹാപോഹങ്ങളിലൂടെയോ അവസാന നിമിഷത്തെ തന്ത്രങ്ങളിലൂടെയോ ലഭിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല; അത് അച്ചടക്കം, ത്യാഗം, നിർണ്ണായക നിമിഷങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാനുള്ള ധൈര്യം എന്നിവയിലൂടെ കാലക്രമേണ വാർത്തെടുക്കേണ്ടതാണ്. പദവികൾ അർഹിക്കപ്പെടുന്നത് പോരാട്ടഭൂമികളിലെ കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെയാണ്, അല്ലാതെ അധികാര ഇടനാഴികളിലെ സ്തുതിപാടലിലൂടെയല്ല. വ്യക്തമായ ജനവിധി ലഭിക്കുന്ന ഈ നിമിഷത്തിൽ, നേതൃത്വത്തെ ഊഹാപോഹങ്ങളിലേക്കോ ആഭ്യന്തര ചർച്ചകളിലേക്കോ വലിച്ചിഴയ്ക്കരുത്. എവിടെയാണോ നേതൃത്വം ഇതിനകം പരീക്ഷിക്കപ്പെടുകയും തെളിയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തത്, അവിടെ അതിനെ അംഗീകരിക്കണം. ഈ കാര്യത്തിൽ, അർഹത ഇതിനകം തെളിയിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു.

ഇതോടൊപ്പം പുതിയൊരു തലമുറയിലേക്ക് അധികാരം കൈമാറുന്ന സുപ്രധാനമായ മാറ്റത്തെ അംഗീകരിക്കേണ്ട നിമിഷം കൂടിയാണിത്. സമകാലീന പോരാട്ടങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ കഴിവ് തെളിയിച്ച, ഇന്നത്തെ ആഗ്രഹങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്ന, വ്യക്തതയോടും ദൃഢനിശ്ചയത്തോടും കൂടി ഭാവി രൂപപ്പെടുത്താൻ തയ്യാറുള്ള നേതാക്കളെ ശാക്തീകരിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് ഓരോ രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനവും നവീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. നവീകരണം എന്നത് ഭൂതകാലവുമായുള്ള വേർപിരിയലല്ല, മറിച്ച് പഴയ മൂല്യങ്ങളെ പുതിയ ഊർജ്ജത്തോടും ദൃഢമായ നേതൃത്വത്തോടും കൂടി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നതാണ്. ഒരു തലമുറ വളരെക്കാലം അധികാരം കൈവശം വച്ചു, അതിന്റെ പരിണതഫലങ്ങൾ നമ്മുടെ മുന്നിൽ ദൃശ്യമാണ്.

ഒരു നേതാവും കുറവുകളില്ലാത്തവനല്ല. ഏത് മേഖലയിലും പൂർണ്ണത എന്നത് ഒരു മിഥ്യയോ അല്ലെങ്കിൽ അപൂർവ്വമായ ഒന്നോ മാത്രമാണ്. ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള നിരന്തരമായ പരിശ്രമമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രധാനം. തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നതിലെ കാർക്കശ്യം ചിലപ്പോൾ അഹങ്കാരമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടേക്കാം, എന്നാൽ മറ്റുള്ളവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ ഭയന്ന് നേതൃത്വം നിശ്ചലമാകാൻ പാടില്ല. ഇതിന് വ്യക്തതയും ബോധ്യവും പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള ധൈര്യവും ആവശ്യമാണ്. ഒരു നേതാവിനെ ഒറ്റപ്പെട്ട  തീരുമാനങ്ങൾ  കൊണ്ടോ ഭാഗികമായ കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ടോ വിലയിരുത്തരുത്, മറിച്ച് അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ആകെത്തുകയിലൂടെ വേണം അളക്കാൻ: അവരുടെ തീരുമാനങ്ങൾ, ഉദ്ദേശ്യം, ഫലം എന്നിവയുടെ പൂർണ്ണരൂപം. വിമർശകർ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും; അത് പൊതുജീവിതത്തിൽ അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ ചരിത്രം സ്വന്തമായ രീതിയിൽ വേർതിരിവുകൾ നടത്തും. അവസാനം, വിമർശകർക്കായി ഒരിക്കലും പ്രതിമകൾ പണിയപ്പെടാറില്ലല്ലോ.

ജോർജ്ജ് സാന്തായന ഒരിക്കൽ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി: “ചരിത്രം മറക്കുന്നവർ അത് ആവർത്തിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണ്.” ചരിത്രം ഒരു പഴയ രേഖയല്ല, മറിച്ച് ഒരു കണ്ണാടിയാണെന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണിത്. അമിതമായ ആത്മവിശ്വാസം, അധികാര കേന്ദ്രീകരണം, സ്ഥാപനങ്ങളുടെ തകർച്ച, അസഹിഷ്ണുത, കെടുകാര്യസ്ഥത, അതിലുപരിയായി വിയോജിപ്പുകളെ കേൾക്കാനുള്ള വിസമ്മതം എന്നിവ പരാജയത്തിലേക്ക് നയിക്കുമെന്ന് കാലം പലതവണ കാട്ടിത്തന്നിട്ടുണ്ട്.

ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കുക എന്നതിനർത്ഥം അതിൽ തളച്ചിടപ്പെടുക എന്നല്ല. മറിച്ച് വിവേകം വളർത്തുക, അസുഖകരമായ സത്യങ്ങളെ നേരിടാനുള്ള ധൈര്യം കാട്ടുക, ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ വ്യത്യസ്തമായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള അച്ചടക്കം പാലിക്കുക എന്നതാണ്. മധ്യപ്രദേശ്, രാജസ്ഥാൻ, ഛത്തീസ്ഗഡ് തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ കഴിഞ്ഞകാല രാഷ്ട്രീയ അനുഭവങ്ങൾ വ്യക്തമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളാണ്; പാഠങ്ങൾ അവഗണിച്ചാൽ എത്ര ശക്തമായ നേതൃത്വവും തകർച്ച നേരിടാം. തീരുമാനമെടുക്കുന്നവരുടെ മുന്നിലുള്ള വെല്ലുവിളി ലളിതവും എന്നാൽ നിർണ്ണായകവുമാണ്: ആ തെറ്റുകൾ ആവർത്തിക്കരുത്.

കേരളത്തിലെ ജനങ്ങൾ—നാട്ടിലുള്ളവരും ലോകമെമ്പാടുമുള്ളവരും—ഇത് സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. അധികാരം ജനങ്ങൾ കൈമാറിയേക്കാം, എന്നാൽ അത് വിവേകപൂർണ്ണവും ചിന്തോദ്ദീപകവും ദീർഘവീക്ഷണമുള്ളതുമായ തീരുമാനങ്ങളിലൂടെ ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് വരാനിരിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം. അത് ആരംഭിക്കുന്നത് 'ആര് നയിക്കണം' എന്ന ചോദ്യത്തിൽ നിന്നാണ്.