കേരളത്തിലെ ഉത്സവപ്പറമ്പുകൾ ഇന്ന് വെളിച്ചത്തിന്റെയും ശബ്ദത്തിന്റെയും വിസ്മയങ്ങളല്ല, മറിച്ച് പലപ്പോഴും കണ്ണീരിന്റെയും ചോരയുടെയും സ്മാരകങ്ങളായി മാറുകയാണ്. ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വലിയ പ്രബുദ്ധതയും നൂറു ശതമാനം സാക്ഷരതയും പ്രസംഗിക്കുന്ന ഒരു ജനത, നൂറുകണക്കിന് മനുഷ്യജീവനുകൾ പൊലിഞ്ഞിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്നും ഈ 'കരിമരുന്ന് ഭ്രാന്തിൽ' നിന്ന് മോചിതരാകാത്തത് എന്നത് ചിന്തിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്. ഓരോ വർഷവും ഉത്സവ സീസണുകൾ എത്തുമ്പോൾ വിലാപയാത്രകളും പൊള്ളലേറ്റ ശരീരങ്ങളും നമ്മുടെ വാർത്താതാളുകളിൽ നിറയുന്നു. എന്നാൽ ഈ ദുരന്തങ്ങളെല്ലാം വെറും 'ദൈവഹിതം' എന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് അധികാരികൾക്കും ഒരു വലിയ വിഭാഗം ജനങ്ങൾക്കും താല്പര്യം.

ഭരണകൂടത്തിന്റെ അനാസ്ഥയാണ് പലപ്പോഴും ഈ കൊലപാതകങ്ങൾക്ക് വളം വെച്ചുകൊടുക്കുന്നത്. ഓരോ വലിയ ദുരന്തത്തിന് ശേഷവും അന്വേഷണ കമ്മീഷനുകൾ രൂപീകരിക്കുകയും കർശനമായ നിയമങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുമെങ്കിലും, കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ എല്ലാം പഴയപടിയാകുന്നു. നിലവിലുള്ള 'എക്സ്പ്ലോസീവ് ആക്ട്' പ്രകാരമുള്ള സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങൾ പലപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദത്തിന് വഴങ്ങിയോ അല്ലെങ്കിൽ വോട്ട് ബാങ്ക് ഭയന്നോ ലംഘിക്കപ്പെടുകയാണ്. ജനവാസ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ വെടിക്കെട്ട് പാടില്ലെന്ന നിയമം കാറ്റിൽ പറത്തിക്കൊണ്ട് ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പടക്കം പൊട്ടിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്ന ഭരണസംവിധാനം ആരെയാണ് പേടിക്കുന്നത്? ആചാരങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത് മനുഷ്യജീവനുകളെ ബലികൊടുത്തുകൊണ്ടല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവുള്ള ഒരു പുതിയ സർക്കാർ വരണമെന്നത് ഒരു നാടിന്റെയാകെ സ്വപ്നമാണ്.

കേരളത്തിന്റെ 'സാക്ഷരത' എന്ന അവകാശവാദം വെടിക്കെട്ട് ദുരന്തങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ പലപ്പോഴും തോറ്റുപോകാറുണ്ട്. നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം ഉണ്ടെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവർ പോലും വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്ന വെടിക്കെട്ടിന് വേണ്ടി വാശിപിടിക്കുന്നത് വിരോധാഭാസമാണ്. അയൽവീട്ടിലെ രോഗിയോ, വിറച്ചുപോകുന്ന പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളോ, പരിഭ്രാന്തരാകുന്ന മിണ്ടാപ്രാണികളോ ആരുടെയും പരിഗണനയിലില്ല. പണക്കൊഴുപ്പിന്റെ പ്രദർശനമായി മാറിയ വെടിക്കെട്ടുകൾ ഇന്ന് മതപരമായ വിശ്വാസത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി ഒരു ആഡംബര മത്സരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. വിവരമുണ്ടെന്ന് പറയുന്ന ഒരു ജനത സ്വന്തം ജീവനും സ്വത്തും അപകടത്തിലാക്കിക്കൊണ്ട് ഇത്തരമൊരു വിനോദത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നത് നമ്മുടെ സാമൂഹിക പുരോഗതിയിലെ വലിയൊരു കറുത്ത പാടാണ്.

കാലം മാറുമ്പോൾ ആഘോഷങ്ങളുടെ രീതിയും മാറേണ്ടതുണ്ട്. പരമ്പരാഗതമായ കരിമരുന്നിന് പകരമായി ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യകൾ നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ട്. ശബ്ദമലിനീകരണമില്ലാത്ത ലേസർ ഷോകൾ, ആകാശത്ത് അത്ഭുതം തീർക്കുന്ന ഡ്രോൺ ഡിസ്‌പ്ലേകൾ, ചൂടില്ലാത്ത വെളിച്ചം മാത്രം നൽകുന്ന 'കോൾഡ് സ്പാർക്ക്' മെഷീനുകൾ എന്നിവ പരീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്. ഇവയൊന്നും നമ്മുടെ ആഘോഷങ്ങളുടെ മാറ്റ് കുറയ്ക്കില്ല, മറിച്ച് പരിസ്ഥിതിക്കും മനുഷ്യനും ഒരുപോലെ സുരക്ഷിതമായ അന്തരീക്ഷം ഒരുക്കും. ആചാരങ്ങൾ മാറ്റമില്ലാത്തതല്ല; അവ കാലത്തിനനുസരിച്ച് പരിഷ്കരിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് ഒരു സമൂഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ പുരോഗമിക്കുന്നത്. അപകടങ്ങളില്ലാത്ത, വെളിച്ചം മാത്രം നിറയുന്ന ഒരു നാളെയെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് പ്രത്യാശിക്കാം.