ഉത്സവങ്ങളോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന വെടിക്കെട്ട്, വർഷങ്ങളായി അപകടസാധ്യതയുള്ള ഒരു മേഖലയാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാം. എന്നിട്ടും, നിയന്ത്രണങ്ങളും സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങളും പലപ്പോഴും പേപ്പറിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നു. ചോദ്യം ലളിതമാണ് , ഇത് അറിയാവുന്ന അപകടമാണെങ്കിൽ, എന്തുകൊണ്ട് അത് തടയപ്പെടുന്നില്ല?

പടക്ക സ്ഫോടന ദുരന്തങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്നു, പ്രതികരണങ്ങൾ മാത്രം മാറുന്നില്ല.സംഭവം ഒറ്റപ്പെട്ടതല്ല; മറിച്ച് ഒരു നിരന്തര പരാജയത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

പടക്ക നിർമ്മാണവും സംഭരണവും അതീവ ജാഗ്രത ആവശ്യപ്പെടുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളാണ്. ചെറിയൊരു അശ്രദ്ധ പോലും നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത സ്ഫോടനങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കും. എന്നിട്ടും, അനധികൃത സംഭരണവും സുരക്ഷാ ലംഘനങ്ങളും ആവർത്തിക്കുന്നു. ഇത് വെറും മാനുഷിക പിഴവല്ല; ഇത് സംവിധാനത്തിന്റെ വീഴ്ചയാണ്.

ഇതിനു പിന്നിൽ മറ്റൊരു ഘടകവുമുണ്ട് , ഉത്സവങ്ങളുടെ “മത്സര മനോഭാവം.” കൂടുതൽ വലിയതും ശക്തവുമായ വെടിക്കെട്ട് ഒരുക്കാനുള്ള സമ്മർദ്ദം, സുരക്ഷയെ രണ്ടാമതാക്കി മാറ്റുന്നു. ആഘോഷം ഒരു പ്രകടനമായി മാറുമ്പോൾ, അതിന്റെ വില പലപ്പോഴും മനുഷ്യജീവിതമാവുന്നു.
സംസ്കാരവും ആചാരവും എന്ന പേരിൽ എല്ലാം ന്യായീകരിക്കാൻ കഴിയില്ല. സമൂഹം മാറുമ്പോൾ ആചാരങ്ങളും പുനർവിചാരിക്കപ്പെടണം. ജീവഹാനിയിലേക്ക് നയിക്കുന്ന രീതികളെ “പരമ്പര” എന്ന് വിളിച്ച് തുടരുന്നത് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള സമീപനം അല്ല.

ഇതിനൊപ്പം, പടക്കങ്ങളുടെ പരിസ്ഥിതി ആഘാതവും ഗൗരവമുള്ളതാണ്. വായു മലിനീകരണവും ശബ്ദ മലിനീകരണവും പൊതുജനാരോഗ്യത്തെ ബാധിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം ചേർന്നപ്പോൾ, പ്രശ്നം ഒരു സുരക്ഷാ വിഷയത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല ,അത് പൊതു പോളിസിയുടെ  വിഷയമാകുന്നു.
അതുകൊണ്ട്, ഇനി ആവശ്യമുള്ളത് പ്രതീകാത്മക പ്രതികരണങ്ങൾ അല്ല, കർശനമായ നടപടി തന്നെയാണ്.

അപകടകരമായ സംഭരണവും നിർമ്മാണവും നിയന്ത്രിക്കാൻ കർശനമായ നിരീക്ഷണം
ലൈസൻസിംഗ് സംവിധാനത്തിന്റെ സുതാര്യവും ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളതുമായ നടപ്പാക്കൽ
സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നവർക്കെതിരെ യഥാർത്ഥ ശിക്ഷാനടപടികൾ

ഇതൊക്കെ കൂടാതെ, ഒരു വലിയ ചോദ്യവും നമുക്ക് നേരിടേണ്ടതുണ്ട് ,പടക്കങ്ങൾ ഇല്ലാതെ ഉത്സവങ്ങൾ ആഘോഷിക്കാൻ സമൂഹം തയ്യാറാണോ?
പൂർണ്ണ നിരോധനം പ്രായോഗികമാകണമെന്നില്ല. എന്നാൽ, നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാത്ത തുടർച്ച അസ്വീകാര്യമാണ്. ഓരോ ദുരന്തത്തിനുശേഷവും “ഇത് അവസാനത്തേതാകട്ടെ” എന്ന് പറയുന്നത് മാത്രം പോര; അത് ഉറപ്പാക്കുന്ന നടപടികളും വേണം.