പണ്ട് ഓട്ടുരുളിയിൽ കണിക്കൊന്ന പൂക്കുമ്പോൾ വീടൊന്നാകെ സ്വർണ്ണവെയിലേറ്റ പോലെ തിളങ്ങുമായിരുന്നു. ഇന്ന് മുറ്റത്തെ കൊന്നയേക്കാൾ തിളക്കം ഹാളിലിരിക്കുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് പൂവിനാണ്. "ഇന്ന് പ്ലാസ്റ്റിക് പൂവിനെ താലപ്പൊലി ഏൽപ്പിക്കേണ്ടി വരുമോ?" എന്ന് രാഘവൻ മകനെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ, അതിലൊരു നേരിയ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.

തൊടിയിലെ നാടൻ മാമ്പഴത്തിന് പകരം ചൈനീസ് പ്ലാസ്റ്റിക് പഴങ്ങൾ ഉരുളിയിൽ വയ്ക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു കണ്ണനും കൂട്ടുകാരും. "അച്ഛാ, ഇത് വാടില്ലല്ലോ, ഇതിന് ഈച്ചയും അരിക്കില്ല!" എന്ന മകന്റെ നർമ്മം കേട്ട് രാഘവൻ വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. എങ്കിലും ആ പ്ലാസ്റ്റിക് പഴങ്ങൾക്ക് പഴയ മാമ്പഴത്തിന്റെ ഗന്ധമോ കശുവണ്ടിയുടെ കറയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

രാഘവന്റെ ഉള്ളിലൊരു വിങ്ങലായിരുന്നു. 'കൈനീട്ടം വാങ്ങിയില്ലേ' എന്ന് ചോദിച്ചു വരുന്ന കുട്ടിക്കൂട്ടത്തിന് പണ്ട് അദ്ദേഹം പത്തണയുടെയും ഒരു രൂപയുടെയും പുത്തൻ നാണയങ്ങൾ കൊടുക്കുമായിരുന്നു.

ആ തുട്ടുകളുടെ തണുപ്പും അത് കിട്ടുമ്പോൾ കുട്ടികളുടെ കണ്ണിലുണ്ടാകുന്ന തിളക്കവും ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റൽ കൈനീട്ടത്തിനില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർത്തു. ഡിജിറ്റൽ നമ്പറുകളിലേക്ക് ആഘോഷങ്ങൾ ചുരുങ്ങുമ്പോൾ അതിന്റെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടുകയാണോ എന്ന് അദ്ദേഹം ഭയപ്പെട്ടു.

പക്ഷേ, അല്പം കഴിഞ്ഞ് കണ്ട കാഴ്ച രാഘവന്റെ മനസ്സ് മാറ്റിച്ചിന്തിപ്പിച്ചു. തനിക്ക് ഡിജിറ്റലായി കിട്ടിയ കൈനീട്ടം ഉപയോഗിച്ച് കണ്ണൻ, സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന തന്റെ പഴയ സുഹൃത്തിന് ഒരു പുതിയ കുപ്പായം വാങ്ങി സമ്മാനിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു. അത് കണ്ടപ്പോൾ രാഘവന്റെ മനസ്സ് സ്നേഹം കൊണ്ട് ഉരുകിയില്ലേ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി.

കണിയും മാറി, കൈനീട്ടവും മാറി; മണ്ണിലെ ഗന്ധം മാഞ്ഞുപോയെങ്കിലും മായാതെ നിൽക്കുന്ന ആ നന്മയുടെ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു ആഘോഷങ്ങൾ മാറ്റത്തിന്റേതാകാം, പക്ഷേ പകുത്തു നൽകുന്ന മനസ്സിലെ മനുഷ്യത്വം എന്നും വാടാത്ത കൊന്നപ്പൂവാണ്.

കണിയും പോയി, കൈനീട്ടവും,
മണ്ണിലെ ഗന്ധം മാഞ്ഞുപോയി.
മായില്ല നന്മതൻ വിഷുത്തിളക്കം
ഹൃത്തിൽ മായാതെ പൂത്തിരിയും!

Read More: https://www.emalayalee.com/writer/317