ലോകം
പൊളിഞ്ഞുവീഴാനുള്ള
പാട്ടുപാടുമ്പോൾ
അവൻ
ചായ ഇളക്കുന്നു.

അറിയാതെ അല്ല.
ഭീതിയൊന്നും
നെഞ്ചിൽ കയറ്റണ്ടെന്ന്
അവൻ
മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിച്ചതാണ്.

ഓട്ടം, ഓട്ടം,
വലിയ പോരാട്ടം പോലെ.
പക്ഷേ
അത് മുഴുവൻ
നിശ്ശബ്ദതയെ പേടിക്കുന്നവരുടെ
കൂട്ടച്ചിരി.

സമയത്തിന്റെ അതിരേഖ
വാതിൽ തല്ലുന്നു.
അവൻ
ചായ കുടിക്കുകയാണ്.

കൊടുങ്കാറ്റ്
വേറെയിടത്ത്
കുരയ്ക്കട്ടെ.

അവൻ കാത്തിരിക്കുന്നു,
പഞ്ചസാര
ചായയിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെ
ജീവിതവും
ഒടുവിൽ
അങ്ങനെയല്ലേ
ലയിക്കുന്നത്.

സമയം
ചാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അവൻ
അവിടെയിരിക്കുന്നു.

കപ്പ് ആദ്യം,
നാവിനല്ല,
നിലപാടിനായി.

ഇത്ര ശാന്തത
ചിലർക്കു
കുത്തിപൊള്ളും.

ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവർ
എന്തിനാണ്
ഓടുന്നതെന്ന്
ചോദിക്കുന്ന
ഒരു നിശ്ശബ്ദ കണ്ണാടി
അവൻ.

അവനെ അടിക്കണമെന്നു തോന്നും,
അവൻ തെറ്റായതുകൊണ്ടല്ല,
നമ്മൾ
ഒട്ടും ആവശ്യമില്ലാതെ
ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന്
അവൻ
ഒന്നും പറയാതെ
കാണിച്ചുതരുന്നതിനാൽ.

ലോകം
അവൻ കാത്തിരുന്നാലും
ഓടിയാലും
അവസാനിക്കും.

അതാ..
അതുതന്നെയാണ്
നമ്മളെ
ഇത്രയും
അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നത്.