വലിയ നോമ്പിന്റെ അനുഗ്രഹീതമായ പര്യവസ്സാനത്തിൽ,  സുവിശേഷങ്ങളുടെ ചരിത്രസംഭവങ്ങളിലേക്കു  നമ്മൾ കടക്കുമ്പോൾ, നമുക്ക് പരിചിതമായ അന്ത്യ അത്താഴത്തിന്റെ ദൃശ്യത്തിലേക്ക് നമ്മൾ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു—ശാന്തവും ഗൗരവമുള്ളതുമായ, ഏതാണ്ട് ദൂരസ്ഥമായ ഒരു അനുഭവം പോലെ. എന്നാൽ യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുമായി പങ്കിട്ട ആ വിരുന്ന് ഒരു വിടപറയൽ കൂടിക്കാഴ്ച മാത്രമല്ലായിരുന്നു. അത് ഒരു പെസഹാ വിരുന്നായിരുന്നു—സ്മരണയും വാഗ്ദാനവും ദൈവസാന്നിധ്യവും നിറഞ്ഞത്. ചരിത്രവും നിയമവും (കവനന്റ്) രക്ഷയും ഒരേ മേശയിൽ കൂടിച്ചേർന്ന വിശുദ്ധ നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

ആ മേശയുടെ നടുവിൽ  കുഞ്ഞാടുണ്ടായിരുന്നു.

പുറപ്പാടിന്റെ രാത്രിമുതൽ കുഞ്ഞാട് രക്ഷയുടെ അടയാളമായി നിലകൊണ്ടു. അത് സാധാരണ രീതിയിൽ തയ്യാറാക്കിയതല്ല, പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു—തീയിൽ ചുട്ട്, ഏതൊരു കലർത്തലുമില്ലാതെ. വിശുദ്ധഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ തീ ദൈവസാന്നിധ്യത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: ശുദ്ധമാക്കുകയും വിശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ തീയിൽ അർപ്പിക്കപ്പെട്ട കുഞ്ഞാട് ഒരു ഭക്ഷണമാത്രമായിരുന്നില്ല—അത് ഒരു സാക്ഷിയായി മാറി. വിധി കടന്നുപോയെന്നും കരുണ ജയിച്ചുവെന്നും പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒരു മൗനസാക്ഷ്യം.

ഇത് ആശ്വാസത്തിനായുള്ള ഒരു വിരുന്നല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് ഒരു നിയമത്തിന്റെ വിരുന്നായിരുന്നു. തയ്യാറെടുപ്പോടെയും വിശ്വാസത്തോടെയും സമർപ്പണത്തോടെയും—ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാകരമായ കൈകളുടെ നിഴലിൽ, ഇത് കഴിക്കപ്പെട്ടു.

കുഞ്ഞാടിന്റെ പുറമെ പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.

സരളവും അലങ്കാരമില്ലാത്തതുമായ, പുളിയില്ലാത്ത ഈ അപ്പം ഒരു ആഴത്തിലുള്ള സത്യത്തെ അറിയിച്ചു. മാവിനെ പൊങ്ങാൻ ഇടയാക്കുന്ന പുളി, മനുഷ്യഹൃദയത്തിനുള്ളിലെ അഹങ്കാരത്തെയും പാപത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നതായി മാറി. പുളി നീക്കുന്നത് ഒരു ആചാരപ്രക്രിയ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഉള്ളിലെ ശുദ്ധീകരണമാണ്. വിനയത്തിലേക്കുള്ള ഒരു വിളി. വിശുദ്ധനെ നേരിടുന്നതിന് മുൻപ് ആത്മാവിന്റെ തയ്യാറെടുപ്പ്.

അങ്ങനെ, അപ്പം ഒരു ഭക്ഷണമാത്രമല്ലാതായി—അത് ഒരു പ്രാർത്ഥനയായി മാറി: ശുദ്ധിയിലേക്കും സത്യസന്ധതയിലേക്കും സത്യത്തിലേക്കും ഉള്ള ഒരു ആഗ്രഹം. യേശു അപ്പം നുറുക്കിയപ്പോൾ, അവൻ ഭക്ഷണം മാത്രം പങ്കുവെച്ചില്ല; തന്റെ തന്നെ സമർപ്പിച്ചു—കലങ്കമില്ലാത്തതും നിർമ്മലവുമായതും ലോകത്തിന്റെ ജീവൻക്കായി നല്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു സമർപ്പണം.

അതിനുശേഷം, പാനപാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.

പെസഹാ വിരുന്നിലൂടെ ഒഴുകുന്ന വീഞ്ഞിന്റെ പാനപാത്രങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ പുരാതന വാഗ്ദാനങ്ങളെ മുഴക്കി: “ഞാൻ നിങ്ങളെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരും, ഞാൻ നിങ്ങളെ വിടുവിക്കും, ഞാൻ നിങ്ങളെ വീണ്ടെടുക്കും, ഞാൻ നിങ്ങളെ എന്റെ ജനമായി സ്വീകരിക്കും.” ഓരോ പാനപാത്രവും ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷകരമായ സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള ഒരു ആഴമേറിയ യാത്രയായിരുന്നു—രക്ഷ ഒരു നിമിഷമാത്രമല്ല, കൃപയുടെ ഒരു യാത്രയാണെന്നൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ.

യേശു പാനപാത്രം എടുത്ത് കൃതജ്ഞത അർപ്പിച്ചപ്പോൾ, ഈ വാഗ്ദാനങ്ങൾ അവൻ പൂർണ്ണതയിലേക്ക് ഉയർത്തി. ഈജിപ്തിൽ നിന്നുള്ള വിടുതലായി ഒരിക്കൽ ഓർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്, ഇപ്പോൾ ഒരു മഹത്തായ രഹസ്യത്തിലേക്ക് തുറന്നു—മനുഷ്യരാശിയുടെ സമഗ്രമായ വീണ്ടെടുപ്പ്.

കുഞ്ഞാടും അപ്പവും കയ്പ്പുള്ള ഇലകളും പാനപാത്രവും വെറും പഴയകാലത്തിന്റെ ചിഹ്നങ്ങളായിരുന്നില്ല. അവ ജീവിക്കുന്ന അടയാളങ്ങളായിരുന്നു—ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തനം കാണാനും അനുഭവിക്കാനും ഏറ്റുവാങ്ങാനും കഴിയുന്ന ജനാലകൾ. പെസഹാ ഒരു ഓർമ്മമാത്രമല്ല; അത് ദൈവത്തിന്റെ വിടുതലിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും കഥയിൽ പങ്കുചേരലായിരുന്നു.

ആ വിശുദ്ധ വിരുന്നിൽ, ആ കഥയുടെ നിറവേറ്റം ചരിത്രത്തിലല്ലാതെ, തന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ തന്നെയാണെന്ന് യേശു വെളിപ്പെടുത്തിയ അനുഗ്രഹീത രഹസ്യങ്ങളായിരുന്നു.

Dr.Mathew Joys