ത്രിസന്ധ്യയിലെ പ്രാർത്ഥനക്കായി മനുഷ്യർ ആ പള്ളിയിൽ ഒരുമിച്ചുകൂടി. 
മസ്ജിദിൻ്റെ ജനൽ വഴി നോക്കുമ്പോൾ അതിനിർഗ്ഗളമായങ്ങനെ ഒഴുകുന്ന ചാലിയാർ നദിയെ കാണാം. 
പടിഞ്ഞാറ് സൂര്യൻ അറബിക്കടലിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ മുല്ല ബാങ്കുവിളിച്ചു. 
"സർവ്വേശ്വരാ... അങ്ങാണ് സമുന്നതൻ....
സർവ്വേശ്വരാ... അങ്ങാണ് സമുന്നതൻ....."
ഞാനും എൻ്റെ കൂട്ടുകാരും പള്ളിയിലെ മുകൾ നിലയിലെ ഈന്തപ്പഴ തളികയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

അവർ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ജഗ്ഗ് ജ്യൂസും വെള്ളവും പഴവർഗ്ഗങ്ങളും നൽകി. 
ഞങ്ങൾ അതു കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് താഴെ അകത്തെ പള്ളിയിലേക്ക് വന്നപ്പോഴും മസ്ജിൻ്റെ ജനൽ പാളിയിലൂടെ ഒരാൾ മാത്രം നോമ്പു തുറക്കാതെ ചാലിയാറിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

പുഴ അപ്പോഴേക്കും ഇരുട്ട് മൂടിയിരുന്നു.
ഒറ്റയും തെറ്റയുമായി പറക്കുന്ന കടവാതിലുകൾ മാത്രമാണ് നിഴലനക്കങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. 
ഷാജഹാൻ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു - "ബാങ്കുവിളിച്ചു, അങ്ങ് നോമ്പ് തുറന്നില്ലെ"?
ദർവ്വേഷ് തൻ്റെ ചുവന്ന തുർക്കി തൊപ്പി തലയിൽ നിന്നും ഊരി മാറ്റി
"കുട്ടീ ഞാൻ ആ ബാങ്ക് വിളിച്ചതിലെ ആദ്യ പദാവലിയുടെ പൊരുളിനെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു. "

ദർവ്വേഷ് തൻ്റെ ചുവന്ന തുർക്കി തൊപ്പി തലയിൽ നിന്നും ഊരി മാറ്റി പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: "കുട്ടീ, ഞാൻ ആ ബാങ്ക് വിളിച്ചതിലെ ആദ്യ പദാവലിയുടെ പൊരുളിനെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു. 'അല്ലാഹു അക്ബർ' - ദൈവം ഏറ്റവും വലിയവനാണ് എന്ന് നാവുകൊണ്ട് ഉരുവിടുമ്പോൾ, എൻ്റെ ഉള്ളിലെ 'ഞാൻ' എത്ര ചെറുതാകണം? എൻ്റെ അഹന്തയുടെ പർവ്വതങ്ങൾ ഈ ഒരൊറ്റ വാചകത്തിൽ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതാകേണ്ടതല്ലേ?"
അയാൾ വിരൽ ചൂണ്ടി ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി തുടർന്നു. "ആ നോക്ക്, ചാലിയാർ കടലിലേക്ക് ചേരുന്നത് നീ കാണുന്നില്ലേ? പുഴ കടലിൽ ചേരുമ്പോൾ പിന്നെ പുഴയില്ല, കടൽ മാത്രമേയുള്ളൂ. തന്നിലെ നദിത്തത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചാലേ അതിന് സമുദ്രമാകാൻ കഴിയൂ. അതുപോലെ, എൻ്റെ ഈ ചെറിയ ശരീരവും ചിന്തകളും ആ വലിയ സത്യത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേരാത്ത കാലത്തോളം, ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ നോമ്പ് തുറക്കുക? വയറു നിറയ്ക്കുന്നത് കേവലം വിശപ്പടക്കലാണ്, എന്നാൽ ആത്മാവ് നിറയുന്നത് ആ വലിയവനെ തിരിച്ചറിയുമ്പോഴാണ്."
ഷാജഹാൻ മിഴിച്ചു നിന്നുപോയി. ചാലിയാർ ഇപ്പോൾ പുഴയല്ല, മറിച്ച് അനന്തതയിലേക്കുള്ള ഒരു നിശബ്ദ പ്രവാഹമായി മാറിയതുപോലെ അവന് തോന്നി. ദർവ്വേഷ് പതുക്കെ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം നാവിലൊട്ടിച്ചു. അത് കേവലം ദാഹം തീർക്കലായിരുന്നില്ല, ഒരു പ്രപഞ്ചത്തെ മുഴുവൻ ഉള്ളിലേക്ക് സ്വീകരിക്കുന്നതുപോലെ ശാന്തമായിരുന്നു ആ ചടങ്ങ്.

പുറത്ത് രാത്രിയുടെ കറുത്ത കമ്പളം പുതച്ച് ചാലിയാർ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉള്ളിൽ, അഹന്തയുടെ നോമ്പ് തുറന്ന ആത്മസംതൃപ്തിയോടെ ദർവ്വേഷും. ഓരോ നോമ്പുതുറയും കേവലം ആഹാരത്തിൻ്റെ ആഘോഷമല്ല, മറിച്ച് പൊരുളുകൾ തേടിയുള്ള ഒരു യാത്രയാണെന്ന് ഷാജഹാൻ ആ നിമിഷം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.