മരണത്തിൽ നിന്ന് അമൃതത്തിലേക്കൊരു തീർത്ഥയാത്രയാണ്.
വെറുമൊരു കവിതയല്ല, ഇത് അധികാരത്തിന്റെ ആണിപ്പഴക്കങ്ങൾക്കെതിരെ തൊടുത്തുവിട്ട കരുണയുടെ അമ്പാണ്. ക്രൂരതയുടെ പല്ലുകടികളും കരച്ചിലുകളും നിറഞ്ഞ ഒരു ലോകത്ത്, നിശബ്ദമായ ഒരു വിപ്ലവം എങ്ങനെ ജനിക്കുന്നു എന്ന് കവി ഇതിലൂടെ കാട്ടിത്തരുന്നു.

വായനയുടെ ഒഴുക്കിൽ

കവിതയുടെ തുടക്കത്തിൽ നാം കാണുന്നത് ചോര കിനിയുന്ന കാൽവരിയെയാണ്.

പച്ചമാംസത്തിലേക്ക് അധികാരത്തിന്റെ ആണി തറയ്ക്കുന്ന പടയാളികൾ കവിയുടെ തൂലികയിൽ ക്രൂരമായ ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പ്രതീകങ്ങളാണ്. എന്നാൽ അവിടെനിന്നാണ് കവിത അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭാവത്തിലേക്ക് മാറുന്നത്.

"ദാനമായി ജീവൻ പേറുന്ന ഭൂമിയുടെ തിരിവെട്ടമേ, നിനക്ക് കൊളുത്താൻ കഴിയാത്ത വിളക്കെണ്ണയ്ക്കുവാൻ നീയാര്?"
ഈ വരികൾ കവിയുടെ പ്രതിഭയുടെ തിളക്കമാണ്. ജീവൻ നൽകാൻ കഴിവില്ലാത്ത മനുഷ്യൻ അത് കവർന്നെടുക്കാൻ കാണിക്കുന്ന ഗർവ്വിനെ കവി ഇവിടെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

അലിവിന്റെ വിപ്ലവം:

ചുങ്കം പിരിക്കുന്നവരെയും ശരീരം വിൽക്കുന്നവരെയും ചേർത്തുപിടിച്ച ആ സ്നേഹരൂപം, കുരിശിൽ കിടന്ന് 'ഇവരോട് ക്ഷമിക്കേണമേ' എന്ന് മൊഴിയുമ്പോൾ അത് പാറകളെ പിളർത്തുന്ന പ്രകമ്പനമാകുന്നു. പല്ലിന് പല്ല് എന്ന പ്രാകൃത നിയമത്തിൽ നിന്ന്, 'പാപമില്ലാത്തവൻ കല്ലെറിയട്ടെ' എന്ന സമാധാനത്തിന്റെ പ്രഭാതത്തിലേക്ക് മാനവചരിത്രത്തെ കവി വഴിതിരിച്ചുവിടുന്നു.

അമൃതം ഗമയ:

തിന്മയെ ചങ്ങലക്കിടുന്ന ആ വെളിച്ചം ഉപനിഷദ് മന്ത്രങ്ങളുടെ പുണ്യം പേറുന്നതാണ്. മരണത്തെപ്പോലും ആനന്ദദായകമാക്കുന്ന 'അമൃതമായി' ആ സ്നേഹം മാറുന്നു. ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്കും, അസത്യത്തിൽ നിന്ന് സത്യത്തിലേക്കും, മരണത്തിൽ നിന്ന് അമരത്വത്തിലേക്കുമുള്ള ഒരു പ്രയാണമായി ഈ കവിത വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ പെയ്തിറങ്ങുന്നു.

കവിയെ...

വാക്കുകളെ ആയുധമാക്കാതെ, അവയെ കരുണയുടെ തൈലമാക്കാൻ ജയൻ വർഗീസിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ചരിത്രത്തെയും പുരാണത്തെയും വർത്തമാനകാലത്തിന്റെ വേദനകളുമായി അദ്ദേഹം ഇണക്കിച്ചേർത്ത രീതി പ്രശംസനീയമാണ്.

രചനയിലെ പോരായ്മകൾ
കവിതയിൽ 'മനുഷ്യവാസ്ഥ' എന്നത് 'മനുഷ്യാവസ്ഥ' എന്നാക്കുന്നതാവും താളത്തിന് കൂടുതൽ നല്ലത്.