നിർമ്മിത ബുദ്ധിയുടെ കുതിച്ചുകയറ്റത്തിൽ, വരാൻ പോകുന്ന കാലം സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്ക് അതീതമായിരിക്കും. നമ്മുടെ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട ഒരു സംഭവത്തെ ചോർത്തി, മറ്റു പലർക്കും അത് കാണാനും ഭാഗഭാക്കായി ആസ്വദിക്കാനുമുള്ള സംവിധാനം ഉണ്ടായാൽ എന്തായിരിക്കും സംഭവിക്കുക? 2046 ആകുമ്പോൾ സംഭവിച്ചേക്കാവുന്ന ഒരു സയൻസ്- ഫിക്ഷൻ കഥയെ വളച്ചൊടിച്ചു, സാധാരണ കാണികളെ അവരുടെ ക്ഷമയുടെ നെല്ലിപ്പലക കാണിക്കുന്നതാണ് ഇതിവൃത്തം.

സയൻസ് ഫിക്ഷൻ സിനിമകൾക്ക് കഥാപരമായ ശൂന്യത വരുമ്പോൾ പുരാണപരമായ ആശ്രയങ്ങളിലേക്ക് വഴുതി വീഴുന്ന പ്രവണത ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ അപൂർവമല്ല. എന്നാൽ കൃഷന്ദ് സംവിധാനം ചെയ്ത മസ്തിഷ്‌ക മരണം ആ വഴിയിലേക്ക് പിൻവാങ്ങുന്നില്ല. പകരം, മലയാള സിനിമയുടെ ഭൂപടത്തിൽ തന്നെ പുതുമയാർന്ന സൈബർപങ്ക് ശൈലി നിർമ്മിക്കാൻ സംവിധായകൻ  ശ്രമിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു.

2046-ലെ നിയോ-കൊച്ചി പശ്ചാത്തലമായി കഥ മുന്നേറുന്നു. ദുഃഖത്തിന്റെ ഭാരവുമായി ജീവിക്കുന്ന യുവപിതാവായ ബിമൽ രാജ് എന്ന നിരന്ജ് മണിയൻപിള്ള രാജുവിന്റെ നിയന്ത്രിതവും ആന്തരികവുമായ പ്രകടനം ശ്രദ്ധേയമാണ് — തന്റെ മകളുടെ മരണത്തിൽ നിന്ന് മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യന്റെ വേദനയെ ശരീരഭാഷയിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഭാര്യ അനിന്ദ്യയായി ആൻ സലിം അതീവ സങ്കുചിതമായ അഭിനയത്തിലൂടെ മനംനൊന്ത സ്ത്രീയുടെ മാനസിക തകർച്ച പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. അവൾ ഓർമ്മകൾ മായ്ച്ച് മുന്നോട്ട് പോകാൻ തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ, ബിമൽ ഓർമ്മകളെ തന്നെ ആശ്രയമാക്കുന്നു.

ചിത്രത്തിന്റെ പ്രമേയകേന്ദ്രം ഒരു തത്വചിന്താപരമായ ചോദ്യമാണ്:
 

ഒരാളുടെ ഓർമ്മയിലേക്ക് നമ്മൾ പ്രവേശിച്ചാൽ, അതിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ ആരാണ്? അതു ആദ്യം അനുഭവിച്ചയാളോ, അതിനെ ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നയാളോ?

ജീവിതത്തിൽ പുതിയ ആവേശം കണ്ടെത്താൻ ബിമൽ സൂപ്പർതാരം ഫ്രിഡാ സോമന്റെ ഒരു സ്വകാര്യ “മെമ്മറി” സ്വന്തമാക്കുന്നു. ഫ്രിഡയായി രജിഷ വിജയൻ അസാധാരണമായ സ്ക്രീൻ സാന്നിധ്യം പുലർത്തുന്നു. ആദ്യം അത് വെറും വോയിയറിസ്റ്റിക് അനുഭവമെന്നോണം തോന്നുമ്പോഴും, ആ ഓർമ്മയുടെ അകത്തേക്ക് കടന്നപ്പോൾ ഫ്രിഡയുടെ രണ്ട് കൊലപാതകങ്ങളുടെ സാക്ഷിയാകുന്ന ഭീകരാനുഭവം ബിമലിനെ കാത്തിരിക്കുന്നു.
 

ഇവിടെ ക്രിഷാന്ദിന്റെ പുതുമയാർന്ന സൈബർപങ്ക് ഭാവനയിലേക്ക് കുതിക്കുന്നു — നിയോൺ പ്രകാശങ്ങൾ, ഗ്ലിച്ച് എഫക്റ്റുകൾ, അടച്ചുപൂട്ടിയ ഫ്രെയിമുകൾ — എല്ലാം ചേർന്ന് നിയോ-നോയർ ശൈലിക്ക് ശക്തി പകരുന്നു. ബ്ലാക്  മിറർ പോലുള്ള ഡിസ്റ്റോപ്യൻ ശൈലിയുമായി സാമ്യമുള്ളെങ്കിലും, ചിത്രത്തിന്റെ ആശയമൂലം സ്ത്രീശരീരത്തിന്റെ വാണിജ്യവൽക്കരണത്തെയും സാങ്കേതിക പുരോഗതിയുടെ മറവിൽ നടക്കുന്ന അധിനിവേശത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.
 

സാങ്കേതികമായി മനുഷ്യർ മുന്നേറുമ്പോഴും, സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതത്തിൽ ചൂഷണവും വസ്തുവൽക്കരണവും പുതിയ രൂപത്തിൽ തുടരുന്നു എന്ന കടുത്ത വിമർശനമാണ് ചിത്രം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്. സാങ്കേതിക വിദ്യ പുരോഗമിക്കുമ്പോൾ ചിത്രസംയോജകർ  തന്റെ ആയുധങ്ങൾ മാത്രം അപ്‌ഗ്രേഡ് ചെയ്യുന്നു എന്ന സന്ദേശം ചിത്രത്തിലുടനീളം  ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു.
 

ഫ്രിഡയായി രാജിഷ വിജയൻ ചിത്രത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പാണ്. അവളുടെ പ്രകടനം ദുര്‍ബലതയും ശക്തിയും തമ്മിലുള്ള സൂക്ഷ്മതയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ദിവ്യ പ്രഭയും  തന്റെ കഥാപാത്രത്തിലൂടെ ചിത്രത്തിന് മാനസിക തീവ്രത കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.
 

ചിത്രത്തിലെ ഹാസ്യം പലപ്പോഴും സാർക്കാസ്റ്റിക് സ്വഭാവമുള്ളതാണ്; ചിലപ്പോൾ സ്ലാപ്‌സ്റ്റിക് സ്വരം കൈവരിച്ചാലും അതിന് പിന്നിൽ സാമൂഹിക പരാമർശമുണ്ട്. ഈ ഹാസ്യം ആസ്വദിക്കാൻ അതിന്റെ പശ്ചാത്തലം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
 

എങ്കിലും, ചില സംഭാഷണങ്ങൾ അല്പം വിശദീകരണാത്മകമായി തോന്നുന്നു. ദൃശ്യഭാഷ ഇതിനകം പറഞ്ഞ കാര്യം സംഭാഷണങ്ങൾ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നതായി ചില ഇടങ്ങളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ചിത്രം മുഴുവനായി ഒത്തുചേരുന്ന അനുഭവമാകാതെ ഏകദേശം 75% വരെ മാത്രമേ പൂർണ്ണത കൈവരിക്കുന്നുവെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടാകൂ. കഥയുടെ ഗൗരവാത്മകത പലയിടത്തും തരം താഴ്ന്ന സംഭാഷണങ്ങളും രംഗങ്ങളും കുത്തിത്തിരുകി വികലമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
 

ബോക്‌സ് ഓഫീസ് വിജയത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ, മസ്തിഷ്‌ക മരണം ഒരു നിഷ് പ്രേക്ഷകർക്കായുള്ള സിനിമയായതിനാൽ വലിയ വ്യാപാരവിജയം നേടിയില്ലെങ്കിലും . മലയാള സിനിമയിൽ വ്യത്യസ്തമായ പരീക്ഷണചിത്രങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഇത് പിന്നീട് ഒരു റഫറൻസ് പോയിന്റായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
 

അവസാനമായി, മസ്തിഷ്‌ക മരണം തലച്ചോറിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കഥയല്ല — അത് മനസ്സിന്റെ മരവിപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പാണ്. സാങ്കേതിക പുരോഗതി ആത്മപരിശോധനയില്ലാതെ മുന്നേറുമ്പോൾ, ചൂഷണത്തിന്റെ രൂപം മാത്രം മാറും; അതിന്റെ സ്വഭാവം മാറുകയില്ല എന്ന ദൃഢസ്മരണം ചിത്രം നൽകുന്നു. 

പഴയ തലമുറക്ക് ഈ കഥ അത്ര ദഹിച്ചില്ലെങ്കിലും, കുറെ ക്ഷമയോടെ കണ്ടിരുന്നാൽ ഭാവിയുടെ സങ്കീര്ണതയിലേക്ക് ഒരു എത്തിനോട്ടമായേക്കാം!