മാഞ്ഞുപോകുന്ന പച്ചപ്പും വളരുന്ന ശൂന്യതയും

മലയാളത്തിന്റെ മണ്ണും മനസ്സിനും അന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നന്മകളെ തിരിച്ചുപിടിക്കാനുള്ള ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ് എൽസി യോഹന്നാൻ ശങ്കരത്തിലിന്റെ ഈ വരികൾ. തനിമയാർന്ന ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും കോൺക്രീറ്റ് കാടുകളിലേക്കും യന്ത്രവൽകൃതമായ ലോകത്തേക്കും നാം എത്രവേഗമാണ് കൂടുമാറിയതെന്ന് കവിയിത്രി നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

1. ഗൃഹാതുരതയുടെ തണൽമരങ്ങൾ

അൻപത് വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള കേരളത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയിൽ നിന്നാണ് കവിത ആരംഭിക്കുന്നത്. ആൾമറയില്ലാത്ത കിണറുകളും ചെമ്മണ്ണടിഞ്ഞ വഴികളും ഒരുകാലത്ത് നമ്മെ സ്വീകരിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് അവയെല്ലാം കൊട്ടിയടച്ച ജന്മഭവനങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. "കണ്ണീരോലിക്കാത്ത അത്താണികൾ" എന്ന പ്രയോഗത്തിലൂടെ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സഹാനുഭൂതിയെ കവിയിത്രി മനോഹരമായി ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.

2. മാറുന്ന ഗ്രാമഭൂമികയും ആധുനികതയുടെ വിഷവും

കൃഷിയും കാർഷിക സംസ്കാരവും മലയാളിയുടെ അസ്തിത്വമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് കൊയ്ത്തരിവാളുകൾ വേലിക്കരികെ വിശ്രമിക്കുന്നു. കപ്പയും പച്ചക്കറികളും അന്യമായിരിക്കുന്നു. പകരം വിഷം കലർന്ന ഭക്ഷണവും സീരിയലുകളുടെ കൃത്രിമ വെളിച്ചവും നമ്മുടെ സന്ധ്യകളെ കീഴടക്കിയിരിക്കുന്നു. "കറുപ്പില്ല ചുവപ്പില്ലാ നാട്ടുനന്മകളില്ല" എന്ന വരികൾ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക വേർതിരിവുകൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യത്വം വറ്റിയ സമൂഹത്തെ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.

3. യുവതലമുറയും നഷ്ടപ്പെടുന്ന വേരുകളും

വേഗതയുടെ ലോകത്ത് 'ആക്സിലറേറ്ററിൻ ക്വാളിറ്റി' മാത്രമായി ചുരുങ്ങിപ്പോയ യുവതലമുറയെ കവിയിത്രി ആശങ്കയോടെ നോക്കിക്കാണുന്നു. വൃദ്ധസദനങ്ങൾ പെരുകുന്നതും, മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹം വെറും ആഗ്രഹമായി മാറുന്നതും മലയാളി സമൂഹം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സാംസ്കാരിക തകർച്ചയാണ്. "ആയുസ്സ് നീണ്ടുപോകുന്നത്" ഒരു ശാപമായി തോന്നുന്ന വൃദ്ധമനസ്സുകളുടെ വിലാപം ഈ കവിതയിൽ പ്രകമ്പനം കൊള്ളുന്നു.

4. കവിയിത്രിയുടെ ദർശനം

എൽസി യോഹന്നാൻ ശങ്കരത്തിൽ തന്റെ വരികളിൽ വെറുമൊരു പരിദേവനമല്ല നടത്തുന്നത്, മറിച്ച് ഒരു തിരിച്ചുപോക്കിനുള്ള ആഹ്വാനമാണ്. അക്ഷരത്തെറ്റില്ലാത്ത മാറ്റം വേണമെന്നും, നമ്മെ നമ്മളാക്കിയ ഈ നാടിനോടും പൂർവ്വികരോടുമുള്ള കടപ്പാട് മറക്കരുതെന്നും കവിത ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

കവിയിത്രിക്ക് ഒരു പ്രണാം.

മലയാള കവിതാലോകത്ത് തന്റെ തനിമയാർന്ന ശൈലികൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയയാണ് എൽസി യോഹന്നാൻ ശങ്കരത്തിൽ പുതിയ പാതകൾ വെട്ടുന്നു. പ്രവാസത്തിന്റെ നോവും നാടിന്റെ സ്മരണകളും കോർത്തിണക്കി അവർ രചിക്കുന്ന ഓരോ വരിയും മലയാളിക്ക് സ്വന്തം വീട്ടുമുറ്റത്തെ മണമുള്ളവയാണ്. കേരളീയതയുടെ സത്ത ചോർന്നുപോകാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഇത്തരം തൂലികകൾ ഇനിയും ചലിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

പ്രകൃതിയെയും മനുഷ്യനെയും ഒരുപോലെ പ്രണയിച്ച കേരളം ഇന്ന് യന്ത്രവൽകൃതമാകുമ്പോൾ, ഈ കവിത ഒരു കണ്ണാടി പോലെ നമ്മുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. നന്മകൾ വറ്റാത്ത ഒരു നാളെയെ സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ട്, തന്നെ വളർത്തിയ മണ്ണിനെ വന്ദിച്ചുകൊണ്ടാണ് കവിയിത്രി കവിത അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്.