പി. സീമയുടെ 'പിന്നിലേക്ക് നടന്നവൾ' എന്ന കവിതയുടെ ആസ്വാദനം ദേവൻ തറപ്പിൽ വിരഹത്തിന്റെയും ഓർമ്മകളുടെയും ആഴമേറിയ ഒരു ആവിഷ്കാരമാണ്. നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഒരാളെയും അവർ ബാക്കിവെച്ചുപോയ ശൂന്യതയെയും കവി ഹൃദയസ്പർശിയായി വരച്ചുകാട്ടുന്നു. 1. വൈകാരികമായ പശ്ചാത്തലം ശബ്ദായമാനമായ ലോകത്തുനിന്ന് മൗനത്തിന്റെ തടവറയിലേക്ക് പിൻവാങ്ങിയ ഒരു പെൺമനസ്സിനെയാണ് കവിതയുടെ തുടക്കത്തിൽ കാണുന്നത്. സ്നേഹത്തിന്റെ 'മഴവിൽ തോണി'യുമായി കവി അവളിലേക്ക് അടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവളുടെ ലോകം മറ്റാർക്കും അപ്രാപ്യമായ ഒന്നായി തുടരുന്നു. 2. അതിജീവനത്തിനായുള്ള ശ്രമങ്ങൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ദുഃഖങ്ങളെയും (വിശക്കുന്ന ബലിക്കാക്ക) മുറിവുകളെയും മാറ്റാൻ കവി നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്. *നീലനിലാവിലേക്കും നക്ഷത്രങ്ങളിലേക്കും വിരൽചൂണ്ടി അവളെ സ്വപ്നം കാണാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. *അമാവാസികൾ നിറഞ്ഞ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രതീക്ഷകളുടെ പൊന്നൂഞ്ഞാൽ കെട്ടുന്നു. *മറന്നുപോയ ബാല്യകാലത്തെ കളികൾ (കൊത്താങ്കല്ല്) ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. 3. ഭൂതകാലത്തിലേക്കുള്ള മടക്കമാണ് കവിതയുടെ കേന്ദ്രപ്രമേയം 'പിന്നിലേക്കുള്ള നടത്തം' ആണ്. ചുറ്റുമുള്ള സ്നേഹത്തെയോ വർത്തമാനകാലത്തെയോ സ്വീകരിക്കുന്നതിന് പകരം, അവൾ എപ്പോഴും ഭൂതകാലത്തിന്റെ പടിക്കെട്ടുകളും അടഞ്ഞുപോയ പടിവാതിലുകളും തിരയുന്നു. വർത്തമാനത്തിൽ ജീവിക്കാനാവാതെ പോയ ഒരു മനസ്സിന്റെ നിസ്സഹായതയാണിത്. 4. വിയോഗവും അവശേഷിക്കുന്ന ഓർമ്മകളും ഒടുവിൽ മഞ്ഞു മൂടിയ വഴിയിൽ വെച്ച് ആ യാത്ര അവസാനിക്കുമ്പോൾ, കവിക്കും അവൾക്കുമിടയിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ 'നൊമ്പരനൂൽ' അറ്റുപോവുകയാണ്. അവൾ യാത്രയായെങ്കിലും അവൾ തുറന്നിട്ടുപോയ ഓർമ്മകളുടെ ജാലകങ്ങൾ ഇന്നും അടഞ്ഞിട്ടില്ല. ആ ഓർമ്മകളിലൂടെ കവി ഇന്നും അവളിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.