നവതിതൻ വാതിൽ കടന്നുനില്ക്കെക്കാണ്മ- 
തവനിതൻ കൺകളിൽ ക്രോധാഗ്നി! 
തനയർതൻ തോന്ന്യാസമൊട്ടും പൊറാഞ്ഞംബ 
വിതറുന്നു കാട്ടുതീ, പേമാരി! 
അതുമല്ല മക്കൾതൻ വിദ്വേഷമംബയിൽ
പ്രളയാഗ്നിയൊന്നു കൊളുത്തീടാം.

മറവിയിലാഴ്ത്തിയിതൊക്കെ, ഞാനോർമ്മയിൽ
മധുരദിനങ്ങളെത്തേടുമ്പോൾ,
അരികിലെൻ തോഴി തൻവിസ്മൃതിക്കൂരിരുൾ- 
മറയിലലിയുന്നു നിശ്ശബ്ദം!

അനതിദൂരത്തിലായ്ക്കാണും ഞൊറിവുക-
ളന്ത്യ യവനിക തന്നിലല്ലോ! 
അനവദ്യശാന്തിയാണതിനപ്പുറത്തെന്ന-
തറിയുന്നേൻ, പീഡകളില്ലെന്നും! ◦