കാൽവരിയിലെ കൽക്കൂമ്പരങ്ങളിൽ

കരച്ചിലിന്റെയും പല്ലുകടിയുടെയും ദീനാരവങ്ങൾ !

മരണ വേദനയുടെ മയക്കങ്ങളിൽ മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ വിലാപങ്ങൾ !

അപരനെ ആക്രമിച്ചു കൊല്ലുന്നതിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്ന വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പടയാളികൾ

അധികാര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ആലയാണികൾ

പിടയ്ക്കുന്ന പച്ച മാംസത്തിൽ

അടിച്ചു കയറ്റി ആനന്ദിക്കുന്നു.  

അവരുടെ ആരവങ്ങളിൽ ചോരയും കണ്ണീരും ചാലിച്ച്

കവിതയെഴുതി കാലം ചോദിക്കുന്നു:

ദാനമായി ജീവൻ പേറുന്ന ഭൂമിയുടെ തിരിവെട്ടമേ,

നിനക്ക് കൊളുത്താൻ കഴിയാത്ത വിളക്കണയ്ക്കുവാൻ നീയാര്?

ആര് നിനക്ക് അവകാശം തന്നു ?

കുറുനരികൾ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ അസ്ഥികളും തലയോടുകളും

അഭിശപ്‌ത ദുരന്തത്തിന്റെ ആവലാതികളിൽ അലറി വിളിക്കുമ്പോൾ

താഴ്‌വാരങ്ങളിലെ ഓടത്തിലകളിൽ

ശാന്തതയുടെ കാറ്റിരമ്പുന്നു :

“ ഇവരോട്‌ ക്ഷമിക്കെണമേ ”  

അത് അവനായിരുന്നു !

അധ്വാനിക്കുന്നവരെയും ഭാരം ചുമക്കുന്നവരേയും അന്വേഷിച്ചു നടന്നവൻ !

ചുങ്കം പിരിക്കുന്നവരെയും ശരീരം വിൽക്കുന്നവരെയും കുറവുകളില്ലാതെ ചേർത്തു പിടിച്ചവൻ !

കാലത്തിന്റെ കാൽവരികളിൽ

കരുണയുടെ കാറ്റിരമ്പുമ്പോൾ.

അതുവരെ ആരും കേൾക്കാത്ത അലിവിന്റെ വിപ്ലവ ഗാനം :

“ ഇവരോട് പൊറുക്കേണമേ “

അത് പാറകളെ പിളർക്കുന്നു,  ഭൂമിയെ കുലുക്കുന്നു !

മാനവ ചരിത്രം രണ്ടായി വേർപിരിയുന്നു !

പല്ലിനു പല്ലെന്ന യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന്  പാപമില്ലാത്തവൻ കല്ലെറിയട്ടെ എന്ന സമാധാനത്തിലേക്ക് !

പുതിയ യുഗത്തിന്റെ ഉദയോത്സവത്തിൽ

കരുതലിന്റെ പ്രഭാതങ്ങൾ വിരിഞ്ഞിറങ്ങുന്നു !

അത് വെളിച്ചമാണ് :

‘ തമസോമാ ജ്യോതിർഗമയ: ‘

തിന്മയെ ചങ്ങലക്കിടുന്നു !

‘ അസതോമ സദ്ഗമയ ‘

ഇവിടെ ജീവിതവും മരണവും ഒരുപോലെ ആനന്ദ ദായകമാവുന്നു !‌

‘ മൃത്യോമാ അമൃതം ഗമയ : ‘