കാവിന്റെ നെഞ്ചിൽ തീപിടിച്ച രാത്രി,
ചുവന്ന മണ്ണിൽ ദൈവം ഉണരുന്നു,
ചെണ്ടയുടെ ഗർജ്ജനത്തിൽ
കാലം വിറച്ചു നിൽക്കുന്നു.
കൈലാസത്തിൽ നിന്നിറങ്ങും
ആയിരം സൂര്യചന്ദ്ര ജ്വാല,
പൊന്നിൻ ചെമ്പഴുക്കയായി
മഹാദേവൻ ഭൂമിയെ തൊടുന്നു.
ജടയിൽ ഗംഗ,ശാന്തി,
നേത്രത്തിൽ തീ,വിധി,
ശിവശക്തി ഒന്നാകുമ്പോൾ
ലോകം തലകുനിയുന്നു.
മുപ്പത്തി മുക്കോടി ദേവഗണങ്ങൾ
ആകാശം കീറി ഇറങ്ങുന്നു,
പുഷ്പവൃഷ്ടി അല്ല അത്
അഗ്നിപൂക്കളുടെ മഴ.
മാടായിക്കാവിലച്ചിയുടെ അമരഭൂമിയിൽ
വാൾ വിറയ്ക്കുന്നു, വിളക്ക് കത്തുന്നു,
മുച്ചിലോട്ടമ്മയ്ക്ക് തൃക്കല്യാണം,
ശക്തി സ്വയം സ്വരൂപം ധരിക്കുന്നു.
ഓംകാരം പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു,
ഓം… ഓം… ഓം…
അത് ശബ്ദമല്ല, ആജ്ഞയാണ്,
സൃഷ്ടിയെ നടുക്കുന്ന ആഹ്വാനം.
അതിയടത്തെ വൈഡൂര്യം ജ്വലിക്കുമ്പോൾ
ഭൂമി അമ്മയുടെ പാദം ചുംബിക്കുന്നു,
സാക്ഷാൽ ഭുവനി മാതാവ്
രക്തവും കരുണയും ഒരുമിച്ച്.
കണ്ണുകളിൽ തീ, ഹൃദയത്തിൽ ഭക്തി,
നാവിൽ മന്ത്രം, ദേഹത്തിൽ താളം,
മനുഷ്യൻ ദൈവമായി നിമിഷം
കാവിൽ പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു.