ഏതോ പുണ്യമഹാനദിയുടെ കരിങ്കൽപടവുകളിറങ്ങിച്ചെന്നിരിക്കുന്നൊരു അവധൂതന്റെ വിശുദ്ധഗംഭീരമായ ധ്യാനമുഹൂർത്തം... ധ്വനിഗർഭമായ ചിന്തനങ്ങൾ ...ഒടുവിൽ ബോധോദയം--ബഹ്മതത്വം, തത്ത്വമസി. ഹാവൂ! എത്ര ഓര്ഗാനിക്കായാണ് കാവ്യഭാവന ജീവൽദുഃഖവും കടന്ന് ആധ്യാത്മികസാരത്തിലേക്കെത്തുന്നത്! ഇതിലെ രസതന്ത്രവൈഭവം (alchemy of poetic imagination) ഗ്രഹിക്കാൻ ശ്രമിക്കയാണു ഞാൻ. ലിങ്കിൽച്ചെന്ന്, കവിത പാടിക്കേട്ടു, തമി ഴിലും ഹിന്ദിയിലുംകൂടി. എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടത് മലയാളത്തിലെയാണ് . കവിതയ്ക് 75 മാർക്ക്, ആ ഗാനശില്പത്തിന് 95. The voice is great, the minimalistic music is masterly, and the rendering is superb--all unisonally conducing to to an ineffably profound mystical epiphany.