മുക്ത സ്വപ്നങ്ങളേ

പോയി വരൂ - മമ

സുപ്രഭാതങ്ങളേ

നാളെ വരൂ.

ഞെട്ടറ്റു വീണ

മനുഷ്യ സ്വപ്നങ്ങളെ

കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊന്നു

തേങ്ങട്ടെ ഞാൻ.

ഏതോ നിയാമക

വീഥിയിൽ നക്ഷത്ര

ധൂളികൾ വാരി -

പ്പുതച്ചതീ ലീവിതം !

വേഷങ്ങളാടുവാൻ

വേണ്ടി നിരാമയ

ഛേദം വിളങ്ങുമീ

മണ്ണിൻ ചിരാതുകൾ

ഞെട്ടറ്റു വീഴാൻ

തുടിക്കുകയാണ് നാം

മൊട്ടായി വീണ്ടും

ജനിക്കുവാനാകുമോ?

നിത്യം പ്രപഞ്ച

മഹാ സാഗരത്തിലെ

മുത്തുകൾ നമ്മൾ

യുഗങ്ങളിൽ പിന്നെയും !

കെട്ടിപ്പിടിക്കട്ടെ

പൂക്കളെ ജീവിത

മൊട്ടുകൾ നാളെ

വിരിഞ്ഞില്ലയെങ്കിലോ ?

പൊട്ടിക്കരയുവാനില്ല

കാലം തന്റെ

വൃത്തം വരച്ചു

കഴിഞ്ഞൂ മടങ്ങുവാൻ !

നാളെകൾ വീണ്ടും

പിറന്നു പ്രകാശമാം

ധൂളികളായി

പിരിക്കുന്നു നമ്മളെ !

പിന്നെയും പിന്നെയും

ഗാലക്സികൾക്കുള്ളിൽ

ജന്മമെടുക്കുന്ന

രാസ വസ്തുക്കളായ് !