ആലപ്പുഴയിലെ ഒരു പ്രമുഖ കുടുംബത്തിലെ അംഗമായിരുന്നു ആര്യൻ. ലണ്ടനിൽ നിന്ന് എം.ബി.എ കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയ അവന് വീട്ടുകാർ ആതിരയുമായുള്ള വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു. സുന്ദരിയും, മിതഭാഷിയും, ചിത്രകാരിയുമായ ആതിരയെ ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ ആര്യന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, ആതിര തന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ പേറുന്ന 'ബൈപോളാർ ഡിസോർഡർ' എന്ന രഹസ്യം അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
വിവാഹത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ അതിയായ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു (Manic Phase). വീട് മുഴുവൻ പെയിന്റ് ചെയ്യാനും, രാപ്പകൽ ഉറക്കമില്ലാതെ വിവാഹ വസ്ത്രങ്ങൾ ഡിസൈൻ ചെയ്യാനും അവൾ കാണിച്ച ആവേശം അവളുടെ സർഗ്ഗാത്മകതയാണെന്ന് ആര്യൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.

നിഴലുകൾ വീഴുന്ന രാത്രികൾ

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു. ആവേശത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ നിന്നിരുന്ന ആതിര പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദതയുടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് വീണുപോയി. മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങാനോ, ഭക്ഷണം കഴിക്കാനോ അവൾ തയ്യാറായില്ല. ആര്യൻ സ്നേഹത്തോടെ അടുത്ത് ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾ പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയും ചിലപ്പോൾ നിർത്താതെ കരയുകയും ചെയ്തു.

ആര്യൻ പകച്ചുപോയി. അവൻ ചിന്തിച്ചത് അവൾക്ക് തന്നെ ഇഷ്ടമല്ലെന്നോ അല്ലെങ്കിൽ താൻ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തെന്നോ ആണ്. സത്യം മനസ്സിലാക്കിയ ദിവസം ആര്യന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണമായിരുന്നു. അവളുടെ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവന് ആദ്യം തോന്നിയത് വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടു എന്ന ദേഷ്യമാണ്.

ഒരു ദിവസം, കടുത്ത വിഷാദാവസ്ഥയിൽ ആതിര വീടിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ കായലിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ശൂന്യതയായിരുന്നു. ആര്യൻ അവളുടെ അരികിൽ ചെന്നു.
"എന്തിനാണ് എന്നോട് ഇത് മറച്ചുവെച്ചത്?" അവൻ പരുഷമായി ചോദിച്ചു.
ആതിര വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: "ഭയമായിരുന്നു ആര്യൻ... എന്റെ മിക്ക സുഹൃത്തുക്കളേയും പോലെ നീയും എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുമെന്ന്. എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റും മരവിപ്പും മാറിമാറി വരികയാണ്."
അവളുടെ വാക്കുകളിലെ നിസ്സഹായത ആര്യന്റെ ദേഷ്യം അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു. ഒരു രോഗം വന്നതിന്റെ പേരിൽ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു.
ആര്യൻ അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം അവളെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൻ ഡോക്ടർമാരെ കണ്ടു, മരുന്നുകളെക്കുറിച്ചും ആതിരയുടെ മാനസികാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും മനസ്സിലാക്കി. അവൾക്ക് ഹൈപ്പോമാനിയ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അവൻ അവളെ ശാന്തനാക്കി, വിഷാദത്തിലാകുമ്പോൾ അവൻ അവളുടെ കൈ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവർക്കിടയിൽ ഒരു പുതിയ ഭാഷ രൂപപ്പെട്ടു. ആതിരയുടെ മാറ്റങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ ആര്യൻ പറയും: "ആതിര, നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് കടൽ തീരത്ത് നടക്കാൻ പോകാം." ആ നടത്തവും കടൽക്കാറ്റും അവളെ ശാന്തയാക്കി.

ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം, ആതിര തന്റെ പുതിയ ചിത്രപ്രദർശനം ആലപ്പുഴയിൽ സംഘടിപ്പിച്ചു. പ്രദർശനത്തിന്റെ പേര് 'ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും' എന്നായിരുന്നു. ഉദ്ഘാടന വേദിയിൽ അവൾ പറഞ്ഞു:
"എന്റെ ലോകം പൂർണ്ണമല്ല, അതിൽ വിള്ളലുകളുണ്ട്. പക്ഷേ ആ വിള്ളലുകളിലൂടെയാണ് പ്രകാശം ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കുന്നത്. ആ പ്രകാശത്തിന്റെ പേരാണ് ആര്യൻ."
ആര്യൻ സദസ്സിലിരുന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. വിവാഹം എന്നത് ഒരേപോലെ ചിന്തിക്കുന്നവരല്ല, മറിച്ച് വ്യത്യസ്തതകളെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ പഠിക്കുന്നവരുടേതാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവർക്ക് മുന്നിൽ കായൽ ശാന്തമായിരുന്നു, മുകളിൽ ആകാശം തെളിഞ്ഞും.

ആര്യന്റെയും ആതിരയുടെയും ജീവിതം കായലിലെ തിരമാലകൾ പോലെയായിരുന്നു. ആര്യൻ ആതിരയുടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കി തുടങ്ങിയെങ്കിലും, ജീവിതം അവർക്കായി പുതിയ വെല്ലുവിളികൾ കാത്തുവെച്ചിരുന്നു.
വിവാഹത്തിന് ശേഷം അവർക്ക് ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് പിറന്നു—നന്ദന. നന്ദനയുടെ വരവ് ആതിരയുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയൊരു സന്തോഷം കൊണ്ടുവന്നു. കുഞ്ഞിനെ കയ്യിലെടുക്കുമ്പോൾ ആതിരയുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ആ അതിമനോഹരമായ പുഞ്ചിരി കാണുമ്പോൾ, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളും അവസാനിച്ചുവെന്ന് ആര്യൻ വിശ്വസിച്ചു.

എന്നാൽ ആ സന്തോഷം അധികകാലം നീണ്ടുനിന്നില്ല. പ്രസവാനന്തരം ആതിരയുടെ മാനസികാവസ്ഥ വീണ്ടും ചാഞ്ചാടാൻ തുടങ്ങി. ചില ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല അമ്മയായി മാറും; കുഞ്ഞിനെ കുളിപ്പിക്കാനും ഉടുപ്പിടുവിക്കാനും പാട്ടുപാടിക്കൊടുക്കാനും അവൾക്ക് നൂറ് നാവായിരിക്കും. എന്നാൽ അടുത്ത ദിവസം അവൾ ഒരു ശില പോലെയാകും. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ പോലും കേൾക്കാത്തവളെപ്പോലെ അവൾ ജനാലയ്ക്കൽ നോക്കിയിരിക്കും.
ആര്യൻ ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ കാണുന്നത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓടിവരുന്ന ആതിരയെയാണ്. എന്നാൽ മറ്റു ചിലപ്പോൾ മുടി അഴിച്ചിട്ട്, ഇരുട്ടത്ത് തറയിലിരിക്കുന്ന ഒരു രൂപത്തെയാകും അവൻ കാണുക. "എന്താണ് ആതിര ഇത്?" എന്ന് അവൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ, മറുപടിയായി ലഭിക്കുന്നത് വെറുമൊരു മൗനം മാത്രം.
ഇതിനിടയിൽ അവർക്ക് രണ്ടാമതൊരു കുഞ്ഞ് കൂടി പിറന്നു—ഒരു ആൺകുട്ടി. അവന്റെ പേര് മാധവ്. രണ്ട് കുട്ടികളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം കൂടിയായതോടെ ആര്യൻ ശരിക്കും തളർന്നുപോയി. ഓഫീസിലെ തിരക്കും വീട്ടിലെ അശാന്തിയും അവനെ വല്ലാതെ അലട്ടി. ആതിര മരുന്നുകൾ കൃത്യമായി കഴിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ അവൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു.
ചിലപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ആവേശം വരും (Manic Phase). വീട് മുഴുവൻ വൃത്തിയാക്കാനും കുട്ടികൾക്ക് അമിതമായ സമ്മാനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൂട്ടാനും അവൾ തുണിയും പണവും ചെലവാക്കും. ആര്യൻ തടയുമ്പോൾ അത് വലിയ വഴക്കുകളിൽ അവസാനിക്കും. എന്നാൽ ആവേശം അടങ്ങിക്കഴിയുമ്പോൾ, താൻ ചെയ്ത തെറ്റുകൾ ഓർത്ത് അവൾ മണിക്കൂറുകളോളം കരയും. ആര്യൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കും. അത് അവർക്കിടയിലെ ഒരു നിത്യസംഭവമായി മാറി.

വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കുട്ടികൾ വളർന്നു. അമ്മയുടെ ഈ മാറ്റങ്ങൾ അവർക്കും പരിചിതമായിത്തുടങ്ങി. അമ്മ 'മൂഡി' ആകുമ്പോൾ നന്ദന അനിയനെ കൂട്ടി മുറ്റത്ത് കളിക്കാൻ പോകും, അമ്മ ചിരിക്കുമ്പോൾ അവർ ഒന്നിച്ച് പാട്ടുപാടും.
ഒരു വൈകുന്നേരം, കായൽക്കരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ആര്യൻ ആതിരയോട് പറഞ്ഞു:
"നമ്മുടെ ജീവിതം ഒരു നേർരേഖയല്ല ആതിര. പക്ഷേ ഈ കയറ്റിറക്കങ്ങളാണ് ഇതിനെ മനോഹരമാക്കുന്നത്. നിന്റെ ആ പുഞ്ചിരിക്ക് വേണ്ടി ഈ കഷ്ടപ്പാടുകളെല്ലാം എനിക്ക് സഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ."
ആതിര ആര്യന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു. അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു, തന്റെ രോഗം പൂർണ്ണമായും മാറില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ തന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു ഭർത്താവും, സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ട് മക്കളും കൂടെയുള്ളപ്പോൾ ഏത് ഇരുട്ടിനെയും തനിക്ക് മറികടക്കാം. ആ ആത്മവിശ്വാസത്തിൽ അവൾ ആര്യനെ നോക്കി ഒരിക്കൽ കൂടി മനോഹരമായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ഭൂമിയിൽ പൂർണ്ണമായ മനുഷ്യരില്ലെന്നും, കുറവുകളോടെ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നതിലാണ് ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥമെന്നും അവർ ആ കായൽക്കാറ്റിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

Read More: https://www.emalayalee.com/writer/312